Γυφτακι

Υπεύθυνη δήλωση

2008-03-03T20:51:00.003+02:00

Ευνούχοι

2008-01-03T08:58:00.001+02:00

Ομολογώ πως περίμενα να δω τον Καραμανλή με το γνωστό μπουφάν να δηλώνει ότι η χώρα βρίσκεται υπό την πίεση ασύμμετρης απειλής. Κοινώς, μάγκες μας την έπεσαν-το ίδιο είναι. Μετά σκέφτηκα το κλασσικό άσμα «αν είχανε φωνή οι γκαρσονιέρες θα πέφταν σαν ξερόφυλλα οι βέρες», το οποίο, ακόμα και αν δεν το έχει γράψει ο Σπανουδάκης, θα μπορούσε να επενδύσει το σχετικό ρεπορτάζ της ΝΕΤ. Βέβαια το πρόβλημα είναι πως αν όσοι έχουν εξωσυζυγική σχέση και εκβιάζονται από την παράνομη, έπεφταν από τα μπαλκόνια, οι ασφαλιστικές εταιρίες δεν θα ασφάλιζαν αυτοκίνητα για ζημιές στην οροφή τους από πτώση πενηντάρηδων με μεγάλη περιεκτικότητα σε viagra. Διότι αν δεν το έχετε καταλάβει, η ασύμμετρη απειλή που δέχεται η ελληνική οικογένεια και κατ΄ επέκταση η χώρα, δεν είναι ούτε από δόλια συμφέροντα, ούτε από τις ανατολικοευρωπαίες που κλείνουν σπίτια. Είναι από αυτά τα τρία καταραμένα φάρμακα που κοστίζουν πενήντα ευρώ το κουτί. Βλέπεις, μεγάλε, έτσι και είσαι γύρω από τα εξήντα και δεν έχεις καταπιεί το σκεύασμα, το μόνο που μπορείς να κάνεις σε μία τριανταπεντάρα είναι να την τρομάξεις, άντε και να σε λυπηθεί. Ελα όμως που υπάρχει η περίπτωση να έχεις στο χέρι το χρήμα, τον πισινό στην καρέκλα της εξουσίας και στην τσέπη το χάπι. Εχεις ξεφύγει, αισθάνεσαι ισχυρός και άφθαρτος. Μέχρι τη στιγμή που εμφανίζεσαι στο DVD να παριστάνεις τον John Holmes. Θα ακουστεί απάνθρωπο, αλλά θα ήταν μία κάποια λύση: οι κατέχοντες υψηλή θέση να υποβάλλονται σε εξετάσεις αίματος για την ανίχνευση αυτών των ουσιών στο αίμα τους. Νομίζω πως κάτι αντίστοιχο είχε υιοθετήσει ο Δαρείος και μετά οι βυζαντινοί αυτοκράτορες: η διαχείριση του κρατικού χρήματος ήταν αρμοδιότητα αποκλειστικά και μόνο των ευνούχων.

Κωσταλέξι

2007-12-15T21:35:00.001+02:00

Μου τηλεφώνησε ο George Le Nonce. Με ρώτησε για ποιο λόγο δεν ταϊζω το «Γυφτάκι», το έχω εγκαταλείψει αναιμικό και με φθινοπωρινό ένδυμα στη βαρυχειμωνιά. Ασφαλώς δεν μου τηλεφώνησε γι' αυτό, μη μετατρέπουμε το πούπουλο σε φτερό. Ωστόσο ήταν η αφορμή να σκεφτώ το «Γυφτάκι» μετά από καιρό. Λάθος. Το σκέφτομαι κάθε μέρα, αλλά το σπρώχνω κάτω από το χαλάκι μαζί με άλλες εκκρεμότητες που αντιμετωπίζω σαν σκουπιδάκια. Κατάλαβα, όμως, για ποιο λόγο δεν το φροντίζω. Υπάρχουν δύο λόγοι για να συντηρείς blog. Ο ένας έχει να κάνει με την προσωπική προσέγγιση και το σχολιασμό της επικαιρότητας. Εμένα δεν με ενδιαφέρει αυτό, άλλοι το κάνουν καλύτερα. Ο άλλος λόγος αγγίζει τα όρια της δημόσιας ψυχανάλυσης, την εμφάνιση των εσώψυχων, τη μετατροπή της οθόνης σε καθρέφτη. Αυτό θα μπορούσα να το δοκιμάσω, αλλά με φοβίζει, με γεμίζει τρόμο. Το «Γυφτάκι» μένει εδώ, αλλά κλεισμένο στο υπόγειο. Βιώνει ένα σύγχρονο Κωσταλέξι. Αυτό του αξίζει, δεν έχω περιθώρια για κάτι παραπάνω.

Ουστ!

2007-11-11T21:55:00.000+02:00

Παρ' τα άρρωστη. Μόνο και μόνο για τη Μιλένα αξίζει να βγεις στο δρόμο τυλιγμένος με φωτογραφίες της οικογένειας Παπανδρέου και τη Μάργκαρετ κολλημένη, σε αφίσα, στο παρμπρίζ του αυτοκινήτου. Διότι δεν νίκησε ο Παπανδρέου, αλλά το σάλιο των ψηφοφόρων έλουσε τη μεγαλομανία του Μπένι, την έπαρση του Λοβέρδου και το αδίστακτο ύφος της Μιλένας. Θέλεις δεν θέλεις με αυτές τις φάτσες γίνεσαι ρατσιστής, φαλλοκράτης και serial killer αμά λάχει.

Ας μη χαθεί η ευκαιρία

2007-11-10T21:33:00.000+02:00

Η υπόθεση των Ζωνιανών τραβάει από τα μαλλιά και εκθέτει, για άλλη μια φορά στη χλεύη μας, την έλλειψη εθνικής στρατηγικής και την απουσία τεκμηριωμένων σχεδίων ανάπτυξης.

Πριν από λίγες μέρες τα Ζωνιανά διέθεταν αφειδώς χασίς και κόκα. Δεν διέθεταν αστυνομική παρουσία. Με μερικές εκατοντάδες γυναίκες από την πρώην Σοβιετική Ενωση, το Αμστερνταμ θα διεγράφετο αυτομάτως από τον παγκόσμιο τουριστικό χάρτη. Με δεδομένη δε και τη μακρά περίοδο καλοκαιρίας που απολαμβάνει το νησί, για οκτώ μήνες το χρόνο χιλιάδες τουρίστες θα ανέβαιναν τον Ψηλορείτη και θα κατέβαιναν με οχτάρια. Κατά κάποιον τρόπο θα αναβίωνε η τουριστική έλξη που ασκούσαν τα Μάταλα της Κρήτης, επενδεδυμένη, ασφαλώς, από τις απαιτήσεις της σύγχρονης τουριστικής βιομηχανίας.

Ασφαλώς το μειονέκτημα που προέκυψε από την άστοχη ενέργεια των αστυνομικών αρχών μπορεί να μετατραπεί σε πλεονέκτημα. Αν ρίξετε μια ματιά στις ανταποκρίσεις των διεθνών ειδησεογραφικών πρακτορείων, θα διαπιστώσετε ότι αρέσκονται να περιγράφουν την «Κολομβία της Ελλάδας». Αν η αστυνομία αποχωρήσει εγκαίρως από το χωριό, τότε η διεθνής τουριστική αγορά θα έχει την ευκαιρία να επεξεργαστεί το έμμεσο διαφημιστικό μήνυμα και να προγραμματίσει εγκαίρως τις κρατήσεις για το ερχόμενο καλοκαίρι.

Αφιερωμένο εξαιρετικά.... στην Ελληνική Αστυνομία!

2007-11-03T11:27:00.000+02:00

Την προηγούμενη Κυριακή το απόγευμα δύο μικρά εφτάχρονα παιδιά, ένα αγοράκι κι ένα κοριτσάκι, αποφάσισαν, πολύ λογικά, να κάνουν μπάνιο στα συντριβάνια της Πλατείας Τραφάλγκαρ. Ευτυχισμένα και χωρίς αναστολές, γδύθηκαν κοντά σ΄ένα παγκάκι πιασμένο από τρεις ενήλικες που το ύφος τους έλεγε: «Δεν έχουμε καμία σχέση μαζί τους». Μόλις γδύθηκαν, τα παιδιά έτρεξαν χαρούμενα στα συντριβάνια, χώθηκαν κάτω από τους πίδακες του νερού με κραυγές χαράς και κάθισαν στην άκρη της δεξαμενής με τα πόδια τους να κρέμονται στο νερό. Ύστερα, εξακολουθώντας να γελάνε, έτρεξαν στο παγκάκι, σκουπίστηκαν με τα εσώρουχά τους και μετά ξαναχώθηκαν στο νερό.
Το διασκέδαζαν με την ψυχή τους – το ίδιο και κάποιοι περαστικοί – όταν εμφανίστηκε ο Νόμος. Ήταν ένας χαμογελαστός νεαρός αστυνομικός, που έκανε το γύρο της πλατείας και καθευθύνθηκε προς τα παιδιά. Ένας φίλος, που ήταν εκεί κοντά, δεν άκουσε τι είπε ο αστυνομικός, αλλά είδε ότι βοήθησε το αγόρι να σφίξει τις τιράντες του, και μετά κούμπωσε το φόρεμα του κοριτσιού. «Θα έχει παιδιά, υποθέτω», είπε ένας περαστικός. Τα παιδιά απομακρύνθηκαν, μάλλον απογοητευμένα, προς τον κεντρικό δρόμο. Γυρίζοντας απότομα, είδαν τον αστυνομικό να τα ακολουθεί. Αντί να το βάλουν στα πόδια, ξαναπήγαν κοντά του, κι εκείνος πιάνοντάς τα από τα χέρια, τα οδήγησε με ασφάλεια στην απέναντι πλευρά το δρόμου. Δεν θα μπορούσε να υπάρξει περισσότερο εύγλωττη συνηγορία υπέρ της ανάγκης κατασκευής μια υπαίθριας παιδικής πισίνας, ούτε και θα μπορέσει να τρομάξει ποτέ κάποιος αυτά τα δύο παιδιά με τη γνωστή απειλή:
«Θα φωνάξω τον αστυνόμο!».

(Κίνγκσλεϊ Μάρτιν – Περιστατικό στην Πλατεία Τραφάλγκαρ,
23 Νοεμβρίου 1950)
Το γεγονός αυτό βρίσκεται στο βιβλίο:
ΤΑ ΜΕΓΑΛΑ ΡΕΠΟΡΤΑΖ (β’ τόμος) του 20ου αιώνα, John Carey, εκδ. ΝΑΡΚΙΣΣΟΣ
Το βιβλίο του John Carey, συγκεντρώνει τις διηγήσεις των αυτοπτών μαρτύρων του από απομνημονεύματα, ταξιδιωτικά βιβλία και εφημερίδες. Ένα μωσαϊκό από εκπληκτικές, εξέχαστες εικόνες... Έχει καταφέρει να δημιουργήσει κάτι πολυτιμότερο από μια καταγραφή της ιστορίας. Έχει δώσει ένα παρελθόν χειροπιαστό, συχνά τρομαχτικό. Αρχίζοντας από το Θουκυδίδη (α’ τόμος), που περιγράφει το λοιμό στην Αθήνα το 430 π.Χ., και καταλήγοντας στον Τζέιμς Φέντον που τριγυρίζει στα μπουντουάρ των Μάρκος μετά το πραξικόπημα στη Μανίλα των Φιλιππίνων...
Έτσι λίγα λόγια και για το βιβλίο

Lagocephalus sceletarus ή πώς να κάνεις κακές δημόσιες σχέσεις!

2007-10-25T09:56:00.000+03:00

Σε επιφυλακή ήταν, όλο το καλοκαίρι οι Αρχές της χώρας για το ψάρι – δηλητήριο, λες και δεν μας έφταναν οι γυναίκες δηλητήριο (εντάξει, μην φωνάζετε και άντρες δηλητήριο υπάρχουν ως είδος).
Το ψαράκι λοιπόν, έφτασε στο Αιγαίο περνώντας από τη διώρυγα του Σουέζ. Οι ειδικοί επισήμαναν ότι η επικινδυνότητα του έγκειται σε μία τοξίνη η οποία προκαλεί σοβαρές δηλητηριάσεις μέχρι και το θάνατο εξαιτίας μυϊκής παράλυσης. Το σχήμα του μοιάζει με τορπίλη, έχει τέσσερα μεγάλα δόντια και καθόλου λέπια.
Η αλήθεια είναι ότι ούτε το καλοκαίρι αλλά ούτε και τώρα δίνω ιδιαίτερη σημασία στο γεγονός. Βλέπετε, τοξικά ψάρια πλατσουρίζουν ένα σωρό στους ωκεανούς της Γης. Όλα αυτά ως είδηση είναι λίγο κακός συνδυασμός τερατολαγνείας, με μερικές σταγόνες από οικολογία.
Όμως, αυτό που πραγματικά με ανησυχεί, είναι κάτι άλλα είδη, ιδιαιτέρως επικίνδυνα που κυκλοφορούν ανεξέλεγκτα στην Ελλάδα, όπως: το χοντροκέφαλο dimosious ipallilous, τον ανεγκέφαλο neo – hellenicοus και το νέο - επιθετικό είδος pasokous akefalous!

Για μια ανάσα ρε γαμώτο…

2007-10-16T10:24:00.000+03:00

Το κείμενο το είχα γράψει από χθες αλλά επειδή η σχέση μου με το blog «περνάει» κρίση, αδιαφόρησα. Ναι, όταν περνάω κρίση με οτιδήποτε, αδιαφορώ γι΄αυτό και φυσικά κι εκείνο με τη σειρά του!.. Το θέμα μας όμως είναι άλλο τώρα…

Ξεκίνησε την Κυριακή η μεταφορά των αρχαιοτήτων από το παλαιό Μουσείο της Ακρόπολης στο νέο Μουσείο. Βαρύγδουπα παρουσιασμένη η «κοσμοϊστορικής» σημασίας μεταφορά! Συνεντεύξεις και από τον τελευταίο εργάτη που συμμετείχε σε αυτήν. Έντονη προσπάθεια της πολιτείας να μας κάνει να νιώσουμε υπερήφανους, γιατί ακριβώς, δεν έχω καταλάβει. Μου θυμίζει εποχές με τα πανηγύρια για την Αττική Οδό και το Μετρό… Κανείς όμως δεν ασχολήθηκε με την ταυτόχρονη διαμαρτυρία για το σχέδιο κατεδάφισης των δύο διατηρητέων, στους αριθμούς 17 και 19 της οδού Δ. Αρεοπαγίτου. Η κατεδάφισή τους μεθοδεύεται προκειμένου να δημιουργηθεί «καλύτερη θέα από το εστιατόριο του νέου Μουσείου», υποστηρίζει η δημοτική οργάνωση «Ανοικτή Πόλη». Η οργάνωση σημείωσε ότι αντιδράσεις υπήρξαν και από επιστημονικούς φορείς στην Ελλάδα και το εξωτερικό, όπως ο Σύλλογος Αρχιτεκτόνων, το Τεχνικό Επιμελητήριο, το Παγκόσμιο Αρχαιολογικό Συμβούλιο και το Ιστορικό Μουσείο Πικάσο.
Μεταξύ άλλων, ο Πρόεδρος του οργανισμού ανέργεσης του Νέου Μουσείου Ακροπόλεως, Δημήτρης Παντερμαλής είπε: «Το σίγουρο είναι πως η υπόθεση των δύο πολυκατοικιών επί της Αρεοπαγίτου θα πάρει καιρό. Μετά τον αποχαρακτηρισμό των κτιρίων ως διατηρητέων από το ΚΑΣ χρειάζεται ανάλογη απόφαση από το ΥΠΕΧΩΔΕ, και όλα δείχνουν ότι οι ιδιοκτήτες τους δεν πρόκειται να υποχωρήσουν. Από τη μεριά μου θεωρώ πως το μουσείο την χρειάζεται αυτή την ανάσα».
Διαβάζοντας την συγκεκριμένη δήλωση, σκέφτομαι, πως στην Ελλάδα πιο εύκολα αποχαρακτηρίζουμε παρά χαρακτηρίζουμε ένα κτίριο ως διατηρητέο, πολύ εύκολα γκρεμίζουμε τα ωραία, παρά τα συντηρούμε και τα αναδεικνύουμε. Μία βόλτα στο κέντρο της Αθήνας, θα σας πείσει. Δείτε, για παράδειγμα, τα προσφυγικά στη Λ. Αλεξάνδρας, τα κτίρια στην Αιόλου κ Αθηνάς, κλαίνε από την εγκατάλειψη και την κακοποίηση.
Πόσους όμορφους δρόμους σαν την Δ. Αρεοπαγίτου έχει η Αθήνα; Να όμως που τώρα βάζουμε χέρι και σ΄αυτόν, για να πάρει το νέο μουσείο την ανάσα που του χρειάζεται. Και ρωτώ αφελώς, μη γνωρίζοντας από αρχιτεκτονικά σχέδια και μελέτες. Αφού γνώριζαν ότι το κτίριο θα είχε ανάγκη από ανάσα, γιατί δεν το σχεδίασαν αλλιώς; Τολμώ δε, να το χαρακτηρίσω ως τσιμεντένιο τερατούργημα και καθόλου φιλικό με τον περιβάλλοντα χώρο. Σίγουρα, είμαι η τελευταία που θα κρίνω τον διεθνούς φήμης αρχιτέκτονα Μπερνάρ Τσουμί, αλλά ως μία απλή κάτοικος της Αθήνας, έχω να καταθέσω ότι το μουσείο δεν μου αρέσει, με πλακώνει αυτό το θηρίο που κολλημένο στα παρακείμενα οικήματα μοιάζει έτοιμο ν’ ανοίξει το τεράστιο του στόμα και να καταπιεί ότι το εμποδίζει!

Ελα Αλέκο

2007-10-06T20:26:00.001+03:00

Η περιεκτικότητα του αίματος μου σε Συνασπισμό, αγγίζει πλέον τις τιμές του δείκτη αιθαλομίχλης στην Ομόνοια σε μποτιλιάρισμα του Ιουλίου. Και δεν συμβαίνει μόνο με μένα. Αισθάνομαι ως κόρη Ισπανού αποίκου στο Μεξικό, έτοιμη να προσφέρει την αγνότητά της στο Ζορρό. Βλέπω τον Αλαβάνο στο βήμα της Βουλής και ο στίχος του Λουί Αραγκόν ανεβαίνει μαζί με το σάλιο που κατευθύνεται στα έδρανα του ΠΑΣΟΚ: «Ελα και μέσα μου μπες σαν στρατός, λεηλάτησε με!» Εντάξει, μην τα παραλέμε, δεν θέλω να μπει μέσα μου ο Αλέκος, πασχίζω να επενδύσω με ποιητική ορμή το πολιτικό αντικείμενο.
Δεν θα μπορούσα ποτέ να φανταστώ ότι ένα διαφημιστικό σύνθημα θα γινόταν πολιτική κραυγή απόγνωσης: «Ελα Αλέκο!». Και ο τύπος διαφέρει, δεν αντιστοιχεί σε καμία από τις σκηνές που παρακολουθήσαμε στο παρελθόν. Ο Κύρκος, ας πούμε, ήταν ένα αποκούμπι, όχι στήριγμα. Ηταν μία σινεφίλ ματιά ενός κοινού που, κατά βάση, μια ζωή έβλεπε ταινίες του Χόλιγουντ. Ο Αλέκος μπορεί να γίνει Χόλιγουντ, είναι ήδη Χόλιγουντ, κάτι σαν ανεξάρτητη παραγωγή. Ο Κωνσταντόπουλος; Τόσο συμπλεγματικός και φιλόδοξος που προκαλούσε ναυτία. Σαν τον «Ανθρωπο που θα γινόταν βασιλιάς» του Κίπλινγκ. Ο Κωνσταντόπουλος δεν απηύθυνε πρόσκληση, αλλά καλούσε σε λεηλασία. Ηθελε να βάλει τον Ανδρέα φυλακή. Αυτό φτάνει. Και ο Αλέκος μπορεί να τον έβαζε μέσα, αλλά θα το παρουσίαζε ως κίνηση ενίσχυσης των δικαιωμάτων που έχουν οι έγκλειστοι στον Κορυδαλλό. Ο Αλέκος είναι αλλιώς. Εβαψε το μαγαζί, έβγαλε τα τραπεζάκια έξω και κρέμασε την ταμπέλα: «Ανοίξαμε και σας περιμένουμε.» Και μάλλον θα πάμε. Αρκεί να φτιάξει καλό μενού, να ανακατέψει σωστά τα υλικά. Να μη μας ξενίσει με νέες γεύσεις, αλλά και να μη μας απογοητεύσει με γνωστές παλιές συνταγές. Από την άλλη, τον βλέπω και φοβάμαι πως δεν θέλει και πολύ να χάσει την ευκαιρία. Ας θυμηθεί τον συνονόματο του, τον άλλο Αλέκο, τον Αλεξανδρή, όταν ακριβώς πριν από δέκα χρόνια βρέθηκε μόνος του μπροστά στον Σμάιχελ της Δανίας. Αν έστελνε την μπάλα στα δίχτυα η εθνική θα πήγαινε στο Μουντιάλ της Γαλλίας. Αλλά ο Αλέκος έχασε την ευκαιρία. Μία στραβή κλωτσιά είναι αρκετή για να γκρεμίσει την καρδάρα με το γάλα και να στείλει την μπάλα στην κερκίδα. Και στη σύγχρονη Αριστερά, Αλέκο, το Hasta Siempre Comandante ελάχιστα απέχει από το Χέσε Μέσα Σύντροφε.

Τι θέλεις;

2007-09-24T23:11:00.001+03:00

Πολλές φορές κοιτάζω το «Γυφτάκι» όπως έναν τοίχο που πρέπει να τον βάψεις. Αλλες φορές αποφεύγω να το κοιτάζω, λες και ντρέπομαι, λες και η ματιά πρέπει να μεταφέρει και μία δικαιολογία να του πετάξει στα πόδια. Δεν είμαι εγώ το «Γυφτάκι». Ούτε η Λούκι. Δεν είναι ούτε το άθροισμα της δικτυακής μας συνεύρεσης. Αισθάνομαι πως είναι ένα παιδί που άφησα στην τύχη του και δεν μπορεί να μεγαλώσει, μήτε να ξεψυχήσει. Μια πατημασιά που δεν λέει να σβήσει, ένα φυτό που θα μείνει στη θέση του έστω και απότιστο. Δεν ξέρω πως να μεταχειριστώ μια αραχνιασμένη εκκρεμότητα που αρνείται να δηλώσει τι περιμένει. Ελα, Γυφτάκι, μη με κοιτάς έτσι τώρα...

Δέκα πράγματα που έμαθα

2007-09-17T11:07:00.000+03:00

Το πλειοψηφικό ρεύμα στη χώρα αποτελείται από πολίτες που επιβράβευσαν την κυβέρνηση για την πολιτεία της. Από πολίτες που ξέχασαν τις υποκλοπές, τους κουμπάρους, τα ομόλογα και δεν τσουρουφλίστηκε ούτε τρίχα από τα μαλλιά τους.
Το πλειοψηφικό αυτό ρεύμα άφησε έξω από τη Βουλή την υπουργό Παιδείας επειδή εξέφρασε σύγχρονη και αξιοπρεπή θέση για το βιβλίο της ιστορίας. Ενα κομμάτι του έβαλε στη Βουλή τον Καρατζαφέρη και τον Αδωνι Γεωργιάδη. Δυστυχώς όχι και την Εφη Σαρρή.
Το ΠΑΣΟΚ είναι για διάλυση επειδή η διάθεση αμφισβήτησης και φυγής προς τα Αριστερά αφορά κυρίως το δικό του ακροατήριο. Και το άλλο: το ακροατήριο του δεν είναι, ακόμα, έτοιμο να δεχθεί κάποιον σαν τον Γιώργο.
Λογικά ο Βενιζέλος θα πάρει το μαγαζί. Και θα το διαλύσει. Ο άνθρωπος είναι αδίστακτος. Κατεβαίνει στην Αθήνα και νομίζει ότι το αεροδρόμιο έχει το όνομα του. Το δε παρατσούκλι «Μπένι» προέρχεται από το «Μπενίτο». Ιδιοι είναι.
Ο ΣΥΝ έγινε, δικαίως, μόδα. Εκανε καλή αντιπολίτευση και ανέβηκε στο κύμα που σήκωσε το ρεύμα αμφισβήτησης. Ωστόσο η κατά Αλαβάνο αγωνιστικότητα, μικρή απόσταση έχει από τη γραφικότητα.
Το ΚΚΕ δεν παράγει πολιτική, αλλά λειτουργεί ως ράφι απόθεσης σημειωμάτων διαμαρτυρίας. Τα κέρδη του είναι συγκυριακά.
Οσο υπάρχουν συνταξιούχοι μπάτσοι, απόστρατοι, ηλικιωμένοι που θυμούνται τον εμφύλιο και πιτσιρικάδες που μισούν τους μετανάστες, ο ΛΑΟΣ θα μεγαλώνει στη Βουλή, ίσως και ως 5%
Ο Ακης Τσοχατζόπουλος δεν μπήκε στη Βουλή. Μπήκε η Καϊλή. Και αυτό μου αρέσει.
Ο Γρηγόρης Ψαριανός είναι πια βουλευτής. Κυλιέμαι στα γέλια με την ιδέα πως θα έχει και μπάτσο συνοδό.
Είμαστε για να τα μαζεύουμε και να φεύγουμε. Νέα Ζηλανδία, Νησιά Φόκλαντς, Φίτζι, Μελβούρνη.

Αναζητώντας έναν τίμιο άνθρωπο (κινέζικο παραμύθι)

2007-09-15T20:43:00.000+03:00

Κάποτε ένας πολύ φτωχός άνθρωπος ζήλεψε και έκλεψε μία απλή πίπα. Τον πιάσανε όμως την ώρα που έκανε την κλεψιά και τον κλείσανε στη φυλακή. Έμεινε ξεχασμένος εκεί μέσα για πολλούς μήνες χωρίς δίκη, τόσο, που άρχισε να σκέφτεται με ποιο τρόπο θα μπορούσε να βγει. Να δραπευτεύσει δε μπορούσε, γιατί οι φύλακες ήταν πολλοί και τον φυλάγανε καλά. Δεν του’ μενε, λοιπόν, παρά η πονηριά. Μια μέρα παρακάλεσε κάποιο φύλακα να τον πάει στο βασιλιά.
- Και γιατί θες να δεις τον βασιλιά; ρώτησε ο φύλακας.
- Θέλω να του δώσω ένα θησαυρό πολύ σπάνιο, απάντησε ο κλέφτης.
Έτσι, τον οδήγησαν στην αυλή του βασιλιά.
- Τι θέλεις από μένα; τον ρώτησε ο βασιλιάς.
- Μεγαλειότατε, θέλω να σας προσφέρω ένα θησαυρό πολύ σπάνιο, απάντησε ο κλέφτης κι έβγαλε από την τσέπη του ένα κομματάκι χαρτί.
- Μα δεν είναι παρά ένα κουκούτσι από αχλάδι! Φώναξε ο βασιλιάς όταν το ξεδίπλωσε.
- Ναι, είναι μονάχα ένα κουκούτσι από αχλάδι, απάντησε ο κλέφτης, αλλά ένα σπάνιο είδος! Αν το φυτέψετε, θα γίνει δέντρο, και πάνω σ΄αυτό το δέντρο θα ωριμάσουν χρυσά αχλάδια.
- Και τότε γιατί δεν το φυτεύεις εσύ;
- Υπάρχει σοβαρός λόγος. Για να βγάλει τα χρυσά αχλάδια, πρέπει να φυτευτεί από κάποιον που δεν έκλεψε ποτέ και δεν είπε ψέμματα σε κανέναν. Διαφορετικά, θα βγάλει τα συνηθισμένα αχλάδια. Γι΄αυτό έφερε σε σας αυτό το κουκούτσι, γιατί σίγουρα δεν έχετε κλέψει, ούτε εξαπατήσει ποτέ κανέναν.
- Τι βλακείες μουρμούρισε ο βασιλιάς, ο οποίος θυμήθηκε ότι είχε κλέψει αρκετές φορές και εξαπατήσει φτωχούς χωριάτες με τη βαριά φορολογία.
- Εντάξει, τότε ας το φυτέψει ο υπουργός σας, αφού εσείς δεν με πιστεύετε.
- Εγώ δεν το πιστεύω και δεν θα το κάνω, γιατί απλά ο ίδιος είχε δωροδοκηθεί από πολλούς πολίτες.
- Εντάξει, ας το φυτέψει ο στρατηγός του βασιλικού στρατού, πρότεινε ο κλέφτης.
- Μα εγώ δεν κάνω καθόλου για κηπουρός, γιατί απλά κι αυτός είχε εξαπατήσει τους στρατιώτες του στην πληρωμή τους.
- Εντάξει, τότε ας δοκιμάσει ο ανώτατος δικαστής.
Αλλά, ούτε και ο δικαστής δέχτηκε, γιατί συνήθως έβγαζε τις αποφάσεις του ανάλογα με τα λεφτά που ο κόσμος του έδινε.
- Ας, το φυτέψει, επιτέλους, ο φύλακας των φυλακών.
- Δεν ασχολούμαι εγώ με τέτοια θέματα, γιατί και αυτός με τη σειρά του δεχόταν λεφτά από τους φυλακισμένους και κανόνιζε πόσο αυστήρα θα τους συμπεριφερόταν
Κι έτσι συνεχίστηκε η ιστορία για κάμποση ώρα. Οποιονδήποτε και να πρότεινε, αυτός έβρισκε μια δικαιολογία για ν΄αρνηθεί, γιατί δεν είχε καθαρή τη συνείδησή του.
Στο τέλος ο κλέφτης ξέσπασε σε γέλια:
- Όλοι σας, όποιοι και αν είστε, και δεν εξαιρώ κανέναν, κλέβετε, εξαπατάτε, λέτε ψέματα, αλλά κανένας δεν μπαίνει γι΄αυτά στη φυλακή. Ενώ εγώ, το μόνο που πήρα ήταν μια παλιά, σπασμένη πίπα, κι όμως έπρεπε να με κλείσουν γι΄αυτό μέσα.
Κι επειδή είναι παραμύθι, έχει όπως πάντα καλή κατάληξη, έτσι ο βασιλιάς άφησε ελεύθερο τον «τίμιο» κλέφτη!

Άντε λοιπόν, καλή ψήφο!

Soundtrack

2007-09-14T20:51:00.000+03:00

Εκλογές, κόμματαμε φρου φρου κι αρώματα.
Διαδηλώσεις, πτώματα μ' ανοιγμένα στόματα
Ψηφοδέλτια σταύρωνακι όλη νύχτα καύλωνα
Στης βουλής τα έδρανα αχ κι εγώ να έκλανα

Μουσική Τζίμης Πανούσης
Στίχοι, Γρηγόρης Ψαριανός, υποψήφιος βουλευτής του ΣΥΝ…
(πως τα φέρνει η πουτάνα η ζωή, ε Γρηγόρη μου;)

Δικό σας

2007-09-13T20:49:00.000+03:00

Καραμανλής στο Αγρίνιο: επαναλαμβάνει, μακριά από το μικρόφωνο, το σύνθημα που φωνάζουν οι συγκεντρωμένοι. «Ολη η Ελλάδα είναι μπλε». Παλιό. Γεννήθηκε στις κερκίδες του Καυτατζογλείου από τους οπαδούς του Ηρακλή και μεγάλωσε στην Πορτογαλία, όταν οι Ελληνες υποστήριζαν ρυθμικά πως «όλη η Ευρώπη είναι μπλε».

Παπανδρέου στη Θεσσαλονίκη: διακόπτει την ομιλία για να ακουστεί καλύτερα το τραγούδι από την πλατεία με ευδιάκριτη ονομασία προέλευσης, τη Θύρα 4 της Τούμπας.

Και οι δύο πολιτικοί αρχηγοί χαμογελούν και δίνουν το λόγο στο πλήθος. «Δικό σας»...

Μία μεγάλη προεκλογική συγκέντρωση είναι ο ιδανικός τόπος για να ζευγαρώσει το γήπεδο με το νυχτερινό κέντρο, έχουν, άλλωστε, σε πολλά σημεία, κοινό κώδικα συμπεριφοράς. Να, ρίξτε μια ματιά στην πλατεία, από την κάμερα στο γερανό. Ακούγονται συνθήματα και ας μην υπάρχει αντίπαλος. Εντάξει, δεν έχουν περιλάβει, ακόμα, τις μάνες στελεχών του αντιπάλου, αλλά φανταστείτε τι θα γινόταν σε ένα δημόσιο debate, παρουσία οπαδών. Και ο αρχηγός βγαίνει στην εξέδρα με τον τρόπο που ο σταρ ανεβαίνει στην πίστα: ακούγεται μουσική και δίνεται στους θαυμαστές ο απαραίτητος χρόνος για να εκφράσουν τον ενθουσιασμό του. Μη σας εκπλήσσει η σύμπτωση, λίγο ως πολύ το κοινό είναι ίδιο στην πλατεία, στην κερκίδα και στα πρώτα τραπέζια. Αυτός είναι και ο λόγος για τον οποίο διαπρέπουν στην εκλογική μάχη πρώην αθλητές και εν ενεργεία καλλιτέχνες. Δυστυχώς, για τους λάτρεις του καλού θεάματος, δεν ισχύει το αντίστροφο: να φεύγεις από την πολιτική για να δοκιμάσεις τις δυνάμεις σου στην πίστα. Θα ήταν υπέροχο

Απορία

2007-09-11T21:28:00.000+03:00

Συγγνώμη που σας χαλάω τη διάθεση, αλλά τους τελευταίους μήνες με βασανίζει μία απορία και θα ήθελα να σηκώσετε μαζί μου το βάρος της, ωσάν σταυρό προς το Γολγοθά. Αφού ο Αρχιεπίσκοπος είναι, περίπου, αντιπρόσωπος του Θεού, γιατί θέλει να αποφύγει τη συνάντηση μαζί Του; Μήπως ξέρει κάτι που εμείς αγνοούμε;

Τι λες τώρα...

2007-09-10T22:47:00.001+03:00

Κάτι ξέρει το υπουργείο Παιδείας και ραντίζει με αγιασμό τα παιδιά την 11η Σεπτεμβρίου. Τα χαμόγελα και οι ευχές δεν μπορούν να σπρώξουν το συμβολισμό της ημέρας κάτω από το χαλάκι. Ωστόσο αν στέλνεις το παιδί σε δημόσιο σχολείο ο αγιασμός είναι η μοναδική καταφυγή ελπίδας. Διότι, ούτως ή άλλως, με αυτά που βλέπεις και μετά από αυτά που έζησες την προηγούμενη χρονιά, θα αρχίσεις και εσύ να κάνεις το σταυρό σου στο προαύλιο. Αν η επίλυση των καθημερινών προβλημάτων είναι το Αγιο Δισκοπότηρο της πολιτικής, οι συνθήκες στην εκπαίδευση και στο μεγάλωμα του παιδιού είναι ο Τίμιος Σταυρός, μαζί με τον Εσταυρωμένο.

Τις μέρες αυτές μπορεί να ακούσεις ότι η Ελλάδα θα γίνει κάτι σαν διασταύρωση της Ελβετίας με την Καλιφόρνια. Αδιάφορο. Αν, όμως, ακούσεις κάποιον να σου υπόσχεται πως θα καταργήσει την εφιαλτική χειμερινή ρουτίνα με το παιδί, τότε δεν έχεις κανένα πρόβλημα να τον δοξάσεις, να τον ενθρονίσεις πάνω στην ασπίδα σου, όπως τον Κλαύδιο. Βγείτε στο δρόμο ένα απόγευμα. Βρείτε έναν γονιό που, μέσα στο μποτιλιάρισμα, εκτελεί το δρομολόγιο σχολείο-αγγλικά-πολεμικές τέχνες. Ρωτήστε τον αν τον ενδιαφέρει το δίλημμα αυτοδυναμία ή ακυβερνησία ή πως βλέπει την προοπτική συνεργασίας Γιώργου-Αλαβάνου. Μην κουράζεστε, εκείνη τη στιγμή δεν τον απασχολεί τίποτα άλλο εκτός από την επιβίωση του. Εχει, βέβαια, ένα βάρος λιγότερο. Αν δεν καταφέρει να βγάλει τη χρονιά, ξέρει πλέον ότι το παιδί στο πίσω κάθισμα δεν θα πληρώσει φόρο κληρονομιάς.

Φυλλάδια μαζεύω

2007-09-08T20:17:00.000+03:00

Εξω από το Mall. Οι άνθρωποι που διανέμουν φυλλάδια υποψηφίων είναι περισσότεροι από τους Αφρικανούς που διαθέτουν τσάντες και γυαλιά ηλίου. Κατά μία εκδοχή και οι δύο προσφέρουν «μαϊμούδες». Οσο αυθεντικά είναι τα Prada που λιάζονται στην κουρελού, τόσο αληθινό είναι και το περιεχόμενο των φυλλαδίων. Ωστόσο οι Αφρικανοί είναι οι έντιμοι της παρέας και ας μην έχουν ούτε ένα χαρτί που να νομιμοποιεί την παρουσία τους και τα λαθραία από την Κίνα. Παραδέχονται ευθέως πως πωλούν «μαϊμούδες» και σε καλούν με δέκα ευρώ να μοιραστείτε τη ντροπή. Οι άνθρωποι των υποψηφίων βουλευτών θυμίζουν κράχτες από βρώμικα μπαρ της Ομόνοιας: σου υπόσχονται πως θα περάσεις όμορφα, αρκεί να μπεις στο κατάστημα. Οι εκλογές σε σμίκρυνση.

Μη χάσετε, λοιπόν, την ευκαιρία και δεν σχηματίσετε μία υπέροχη συλλογή από φυλλάδια υποψηφίων βουλευτών. Αγνοήστε τους πρωτοκλασάτους και προβεβλημένους. Αυτοί έχουν γραφίστα και επικοινωνιολόγο. Οι άλλοι έχουν το ανίψι τους με γνώσεις υπολογιστή και ένα ξάδελφο που έγραφε καλές εκθέσεις στο σχολείο. Τα φυλλάδια είναι τόσο κιτς που σε καθηλώνουν. Τόσο γενναιόδωρα σε υποσχέσεις και χαρακτηρισμούς, που αισθάνεσαι σαν τον Φάουστ λίγο πριν υπογράψει το συμβόλαιο. Στέκομαι με δέος μπροστά σε φυλλάδιο που αγκάλιασε μία κολόνα, πάνω από αγγελτήριο κηδείας. Βλέπεις τη φάτσα και το μήνυμα του υποψηφίου και από κάτω την κηδεία. Κάνεις τη σύγκριση. Στο τέλος αποφασίζεις πως ο θάνατος δεν είναι πάντα η χειρότερη λύση.

Μην ξεχνάτε… πως μαζί με τα ξερά καίγονται και τα χλωρά!

2007-09-04T13:02:00.000+03:00

Τι άλλο μπορείς να γράψεις αυτές τις μέρες εκτός από τις φωτιές. Για τις διακοπές που πέρασαν εδώ και πολύ καιρό και περιμένεις με αγωνία τις επόμενες, για το φθινόπωρο που δεν λέει να έρθει, για το νέο πρόγραμμα των καναλιών; Από την άλλη, υπάρχουν στιγμές που χρειαζόμαστε όλοι μας απόλυτη ησυχία, ησυχία παντού. Όλοι νιώθουμε πως ζούμε μία μεγάλη τραγωδία. Άνθρωποι χάθηκαν, τοπία που αγαπήσαμε καταστράφηκαν. Χαρακτηριστικά, ένας φίλος μου έγραψε, για το χωριό του στην Ηλεία το οποίο καταστράφηκε, «νιώθω ότι σβήστηκε η παιδική μου ιχνογραφία…».
Όμως κανείς δεν ξέρει ξεκάθαρα σε ποιον να επικεντρώσει την οργή του. Λαός συναισθηματικός όπως είμαστε, νιώθουμε αυτές τις ώρες μιαν απίστευτη ένταση, οργή και αγανάκτηση. Το χειρότερο είναι πως ούτε από αυτή τη καταστροφή θα μάθουμε. Παρόλο που είναι εντελώς δικό μας έργο.
Θα καταραστούμε τους εμπρηστές, το σύστημα και την άδικη κοινωνία. Ένα μόνο δεν πρόκειται να κάνουμε. Να ελέγξουμε ψύχραιμα την κατάσταση, να δούμε τα λάθη που υπάρχουν πραγματικά και να προσπαθήσουμε να τα διορθώσουμε. Μια χώρα που δεν μαθαίνει από παθήματά της είναι μια χώρα που βαδίζει προς το «ολοκαύτωμα». Όσα ζήσαμε αυτό το καλοκαίρι δεν είναι παρά τα συμπτώματα μιας βαριάς χρόνιας ασθένειας. Και η ασθένεια ονομάζεται μακαριότητα. Είμαστε βλέπετε οι καλύτεροι του κόσμου! Έτσι τουλάχιστον πιστεύουμε. Γιατί να προσπαθήσουμε περισσότερο; Εμείς που δώσαμε τα φώτα του πολιτισμού πριν από 2.000 χρόνια; Αν δεν αλλάξουμε τον τρόπο σκέψης και συμπεριφοράς, αν δεν αντιγράψουμε πρακτικές και εμπειρίες από το εξωτερικό είναι σίγουρο ότι θα ζήσουμε χειρότερες καταστάσεις.
Πιστεύουμε πως ενωμένοι ως λαός κάνουμε θαύματα. Ο Κοσμάς Βίδος, γράφει στο ΒΗΜagazino, “Ενωμένοι, λοιπόν, υπογράψαμε την καταδίκη της φύσης μας, αρνούμενοι να της παράσχουμε τη φροντίδα που είχε ανάγκη, κακοποιώντας την, μετατρέποντάς της σε σκουπιδότοπο, δομώντας την άναρχα. Εδώ και χρόνια παρακαλούσαν κάποιοι γνωστοί, το σπίτι των οποίων έγινε κάρβουνο, τους γείτονές τους να κόψουν τα ξερόχορτα. Κι απάντηση ήταν «εσένα τι σε νοιάζει δικά σου είναι;» “.
Για το λόγο αυτό όλοι οι αρχηγοί κομμάτων πρέπει να διαγράψουν από τη μνήμη όσα προτείνουν οι επικοινωνιολόγοι τους, να θέσουν εκτός λειτουργίας όσους ασχολούνται με τη σύνταξη των προεκλογικών τους ομιλιών. Πρέπει να μας εκπαιδεύσουν να ενδιαφερόμαστε για το φυσικό μας περιβάλλον και να μάθουμε επιτέλους ότι ο καθένας έχει την ατομική του ευθύνη σε ότι γίνεται καλό ή κακό.
Ας σταματήσουν οι ύποπτοι οικοδομικοί συνεταιρισμοί, τα νταμάρια και τα μπαζωμένα ρέματα, τα πολιτικά παιχνίδια .
Ίσως όλα αυτά να είναι η ελάχιστη οφειλή στη μνήμη όσων χάθηκαν...

Nαι, μαυρίσαμε...

2007-08-30T00:14:00.001+03:00

Γυρίζουμε. Αν δεν ήταν η Λούκι θα έκανα πως ξέχασα τη διεύθυνση, πως τη φύλαξα σε μία τρύπια τσέπη και την έχασα. Κοίταζα τα στατιστικά του καλοκαιριού και κατάλαβα πως δίνουμε παράσταση σε ερασιτεχνική σκηνή: παίζουμε μόνο για τους φίλους μας και αυτοί κόβουν εισιτήριο από υποχρέωση. Είχαμε σχεδόν την ίδια κίνηση με τις ημέρες που λειτουργούμε κανονικά. Τυχαία έπεφταν πάνω μας χάρη στο Google. Ας είναι. Δεν γράφουμε για τη δόξα, αλλά και η δόξα μας έχει γραμμένους. Σηκώνω τα στόρια και βλέπω το μαγαζί μισοκαμένο, σε πρωτοφανή αναστάτωση. Τρίβω τα μάτια από έκπληξη, η τηλεόραση είναι ανοιχτή. Βλέπω τον Ρουσόπουλο να κάνει ενημέρωση. Απέναντι μου είναι, στα τρία μέτρα, μας χωρίζει μόνο η οθόνη της τηλεόρασης. Τα μαλλιά του έχουν γκρίζες πινελιές πια, σα να πήρε το τσουλούφι της Παναγιωταρέα και το σκόρπισε στην ευφυή κεφαλή του. Σκέφτομαι πως ακόμα και αν ο χρόνος ήταν γενναιόδωρος και επέτρεπε στα μαλλιά του να διατηρήσουν το χρώμα της νιότης, εκείνος θα τα έβαφε γκρίζα. Ταιριάζει με αυτά που λέει, είναι το χρώμα όσων σκέφτεται. Δείχνει άνθρωπος που βιάζεται να γεράσει και αυτό με φοβίζει ακόμα περισσότερο για τις προθέσεις του. Τον ακούω με το στόμα ανοιχτό-από έκπληξη ή ασφυξία, δεν ξέρω ακόμα. Το μόνο που ξέρω είναι πως δεν τα λέει όλα, κρατάει βέλη στη φαρέτρα του, μυστικά τυλιγμένα στο μαντήλι του. Ναι, είναι πια πασιφανές, θα το ανακοινώσει σύντομα: ο Ελβις βάζει τις πυρκαγιές. Και η απειλή δεν είναι απλώς εσωτερική ή εξωτερική. Είναι εξωγήινη.

on holliday

2007-07-21T14:52:00.000+03:00

Η πένα της Λούκι σας δείχνει την εικόνα. Εκείνη αναχωρεί με ένα σακίδιο στην πλάτη και εγώ παραμένω αραχτός-διευκρινίζω πως τα γυαλιά είναι ηλίου, δεν έχω μυωπία.

Το «Γυφτάκι» κλείνει για θερινές διακοπές. Ελπίζουμε να επανέλθει, αρκεί να διατηρούμε τη σχετική διάθεση το φθινόπωρο. Ούτως ή άλλως σε διακοπές είναι και οι περισσότεροι εκ των ολιγάριθμων αναγνωστών του. Καλές διακοπές. Αν θέλετε κάτι ρίψατε σημείωμα.

Cuba

2007-07-18T10:33:00.000+03:00

Η Κούβα είναι ένα ατελείωτο καρναβάλι συναισθημάτων. Τα μαγευτικά τοπία, η ζεστασιά του κόσμου, η μαγεία της τέχνης και της ιστορίας, η χαρά της μουσικής. Είναι επίσης ένας πολιτικός μύθος… Όμως, περισσότερο από οτιδήποτε άλλο, είναι οι άνθρωποι που κάνουν την Κούβα να ξεχωρίζει, οι άνθρωποι που έχουν μια δική τους αντίληψη για τη ζωή και που χωρίς, υψηλό βιοτικό επίπεδο, ζουν καλά, γεύονται το πάθος και την ένταση της κάθε στιγμή.

Το Δεκέμβριο του 1995 ταξίδεψα στην Κούβα. Μπορώ να σας μιλήσω για τις αντιφάσεις που είδα γύρω μου, που για τους Κουβανούς δεν είναι παρά οι ιδιαιτερότητες του ίδιου τους, του πολιτισμού. Αν και στην πλειοψηφία τους οι Κουβανοί είναι απλοί εργαζόμενοι στα τουριστικά μαγαζιά, στις βιομηχανίες πούρων, στα χωράφια, παίρνουν από την πατρίδα δύο υπερπολύτιμα αγαθά, την Εκπαίδευση και την Υγεία (κάτι που φυσικά λείπει σε μας). Σχεδόν αμέσως ήρθα αντιμέτωπη με την στρατιωτική αστυνομία, ήθελα βλέπετε να τραβήξω υλικό με κάμερα χωρίς άδεια! «Δεν μπορείτε να σταθείτε εδώ. Απαγορεύεται. Πρέπει να φύγετε αμέσως!».

Στην τεράστια πλατεία της Επανάστασης η κίνηση ήταν αραιή. Εργασίες όμως γίνονταν για τον εορτασμό των 40 χρόνων επιστροφής του Φιντέλ από την Εξορία. Κατάλαβα ότι δεν υπήρχε λόγος να το συζητήσω, μόνο να υπακούσω. Τουρίστες, δολάρια, ελευθερία, όνειρα, ελπίδα, το αύριο μπερδεύονταν με τη μίζερη στολή και το όπλο του αστυνομικού, ο οποίος δεν ήξερε αν αισθανόταν περήφανος ή δυστυχισμένος. Στην Κούβα αυτά τα δύο είναι μπερδεμένα. Η επανάσταση δεν νικήθηκε από τους εχθρούς αλλά από τον ίδιο τον χρόνο, οι Αμερικάνοι δεν έκαναν ποτέ απόβαση, όμως το MTV τρύπωσε ύπουλα στα σπίτια τους…

Μια άλλη μέρα, σ΄ένα δρόμο της Αβάνας πρόσεξα μία αφίσα του κόμματος σε τέσσερα καρέ. Πάνω της διάβασα (με τη βοήθεια του φίλου μου) την ιστορία 40 χρόνων. Είδα ζωγραφισμένο το πείσμα που κάνει τους ανθρώπους να επιμένουν όταν όλα δείχνουν ότι το παιχνίδι παίχτηκε. Ένας άντρας λοιπόν, φοράει μια μπλούζα με τη μορφή του Τσε. Αρχίζει να τη βγάζει, στο τελευταίο καρέ μένει γυμνός με τη μορφή του Τσε κεντημένη στο στήθος του. Η Κούβα κέντησε την ουτοπία στο δέρμα της, δεν γινόταν αλλιώς.

Τελικά, υλικό από την πλατεία της Επανάστασης δεν τράβηξα ποτέ. Στους τουριστικούς οδηγούς άλλωστε το γράφουν καθαρά: αστυνομικούς, στρατιώτες, δημόσιους υπαλλήλους, μην προσπαθήσετε να τους μεταπείσετε να κάνουν κάτι παράνομο, μην διανοηθείτε να τους λαδώσετε να βρείτε τον μπελά σας. Ήταν ένα ταξίδι που είχε απ΄όλα, σοσιαλισμό, επανάσταση, συνωμοσίες, Κουβανούς εξόριστους, εμπάργκο, φτώχια, μιζέρια και υπερηφάνεια, ανακατωμένα, πουτάνες, ναρκωτικά, μπλεγμένα, θολά όπως ο αιώνας που έφευγε.

Δεν ξέρω τι θα γίνει μετά τον «επίσημο» θάνατο του Φιντέλ. Άλλωστε, τα πράγματα εδώ και πολύ καιρό έχουν ήδη πάρει το δρόμο τους…Η Κούβα είναι ένα ταξίδι που μου έχει αφήσει κάτι. Την επιθυμία να την ξαναδώ με ή χωρίς Φιντέλ.

Passage to India

2007-07-16T18:50:00.001+03:00

Είμαι πολύ άνετος. Τόσο άνετος, ώστε στην αίθουσα VIP του Πεκίνου δέχομαι να δώσω την τσάντα μου σε έναν Κινέζο που προσφέρθηκε να τη μεταφέρει. Ανάμεσα σε 1.2 δισ Κινέζους έπεσα στον πιο βλάκα. Η τσάντα του έπεσε από τα χέρια, το Chivas έσπασε, πότισε τα ρούχα μου και, αλί, μία σημαία του ΠΑΟΚ που σκόπευα να υψώσω στο Σινικό Τείχος. Ας είναι. Είμαι για πρώτη φορά στην Κίνα και ο ενθουσιασμός είναι ικανός να με μεθύσει, το ουίσκι θα ήταν απολύτως περιττό. Δεν σας κρύβω πως μέσα μου άρχισαν να θεριεύουν οι αναστολές για την καταπάτηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, αλλά εδώ δεν τους βάζει χέρι ο Μπους, θα τους συνετίσει το Γυφτάκι; Είμαι, λοιπόν, τόσο άνετος, που πλησιάζω με τα χέρια στις τσέπες τον Ελληνα πρέσβη, ο οποίος ήρθε να μας υποδεχθεί. Με συνοδεύει ένας δημοσιογράφος που επρόκειτο να φύγει από την Κίνα, τελικώς αποφάσισε να συνεχίσει το ταξίδι και χρειάζεται-και αυτός-βίζα Ινδίας. Δεν ξέρω κατά πόσο το «χαίρω πολύ» του πρέσβη ήταν αληθινό, αλλά ο άνθρωπος τηλεφώνησε στην ελληνική πρεσβεία και ζήτησε να του βρουν το κινητό του Ινδού ομολόγου του. Σε δέκα λεπτά αισθάνθηκε άσχημα που δεν προνόησε να στείλει μία κάρτα, μία ευχή, ένα κουτί σοκολατάκια ρε παιδί μου στον Ινδό πρέσβη. Το επόμενο διήμερο η ινδική πρεσβεία θα ήταν κλειστή λόγω εθνικής γιορτής. Δεν μάσησα. Τράβηξα τον πρέσβη από το σακάκι. Εκείνος φοβήθηκε πως θα του αρπάξω το κινητό και σε λίγες ώρες ο Ινδός πρέσβης στην Αθήνα θα πήγαινε στο υπουργείο Εξωτερικών για να κάνει διάβημα διαμαρτυρίας. Ναι, ο Ινδός πρέσβης θα εξυπηρετήσει τους δύο Ελληνες που θέλουν βίζα! Ναι, μπορούμε να πάμε στην πρεσβεία, θα είναι κάποιος εκεί και θα μας βγάλει βίζα! Με την ευκαιρία, ο Ινδός είπε στο δικό μας ότι του κάνει το ρουσφέτι αν και εμείς, ως The Hellenic Republic, επιμένουμε να ταλαιπωρούμε τους Ινδούς. Τώρα πως το ήξερε αυτό ο πρέσβης της Ινδίας στην Κίνα, παραμένει μυστήριο. Θα ήταν καλά ενημερωμένος ή θα είχε υπηρετήσει στην Αθήνα.

Την ώρα που οι υπόλοιποι ξεκινούν για το ξενοδοχείο, εγώ και ο δημοσιογράφος μπήκαμε σε ένα ταξί με προορισμό την πρεσβεία της φίλης, της κολλητής, της αγαπημένης χώρας Ινδίας. Ολως περιέργως ο ταξιτζής το έπιασε με την πρώτη. Δεν το έπιασε, όμως, ο Κινέζος φρουρός της πρεσβείας. Με προτεταμένο το όπλο μας έδειχνε, με σαφήνεια είναι η αλήθεια, πως η πρεσβεία είναι κλειστή. Δεν μιλούσε αγγλικά. Εμείς δεν ξέρουμε κινέζικα. Πάνω στην απελπισία μου σκέφτηκα να του μιλήσω ελληνικά, να του πω ότι απ' τη μεριά της μάνας μου κρατάω από Αχαϊα και εκείνος, σε άπταιστα ελληνικά, θα με ρωτήσει ποιανού παιδί είμαι. Δεν έκανα αυτό, αλλά ένα βηματάκι προς την κάμερα της πρεσβείας. Και τότε έγινε το θαύμα! Ανοιξε το θυροτηλέφωνο. Και από μέσα ακούστηκε ο Πίτερ Σέλερς από το «Πάρτι»: «are you the Greeks?» Οποιος είχε στοιχειώδες χιούμορ έπρεπε να απαντήσει: «No, we are from Pakistan and we want to have a chat with you about the Kashmir issue.» Αλλά το χιούμορ εκείνη τη στιγμή έγινε σμπαράλια ανάμεσα σε δύο ενθουσιώδη «yes, yes!». Η πόρτα άνοιξε. «Μαλάκα αυτό είναι το Passage to India» είπα στον δικό μου. Πράγματι, μετά από δέκα λεπτά το είχα και στο διαβατήριο μου. Απο εκεί και πέρα η ιστορία έλαβε ροή. Η συνέχεια του χρόνου, λίγο πριν τους Ολυμπιακούς του Πεκίνου.

I love Seoul

2007-07-15T12:06:00.001+03:00

Συνέχεια από το προηγούμενο: Το Γυφτάκι ταξιδεύει ανά τον κόσμο ακολουθώντας την ολυμπιακή φλόγα της Αθήνας. Στη Μελβούρνη έχασε το διαβατήριο του, το μηχάνημα έκδοσης διαβατηρίων χάλασε και ταξιδεύει με διαβατήριο ανάγκης, κοινώς ένα κουρελόχαρτο που ισχύει για επιστροφή στην Ελλάδα. Στο Τόκιο ο Ελληνας πρέσβης αρνήθηκε να του βγάλει διαβατήριο και με την καρδιά κομμάτια ελπίζει να τα καταφέρει στη Σεούλ...

Οι αρχές ασφαλείας της Νότιας Κορέας δεν έχουν τακτ. Δεν έχουν ούτε κατανόηση. Οσοι τους έχετε δει στην τηλεόραση να δέρνουν απεργούς καταλαβαίνετε τι εννοώ. Στο αεροδρόμιο της Σεούλ με συνέλαβαν διότι, πολύ απλά, δεν αναγνωρίζουν έγγραφα όπως αυτό που κουβαλούσα. Τους είπα πως κρατώ ένα ισχυρό έγγραφο του Hellenic Republic. Μου είπαν πως κρατώ ένα χαριτωμένο έγγραφο μίας όμορφης χώρας, πλην όμως διαβατήριο εκτάκτου ανάγκης που προβλέπει επιστροφή στην Ελλάδα μετά το γύρο του κόσμου εκείνοι δεν σκοπεύουν να αναγνωρίσουν. Εννοείται πως απελευθερώθηκα με συνοπτικές διαδικασίες. Αλίμονο! Ακολουθώ την ολυμπιακή φλόγα που έχει χορηγό τη Samsung. Και είμαστε στη χώρα της Samsung. Εκρυψα, από ντροπή, το ΝΟΚΙΑ κινητό μου, μπήκα σε ένα ταξί και είπα τις πέντε λέξεις που χρησιμοποίησε και ο Αλαντίν μπροστά στο λυχνάρι: «to the greek embassy please.»

Στην πρεσβεία ο εκτυπωτής διαβατηρίων χάλασε μόλις με είδε. Αλλά είχαν ανταλλακτικό. Και εγώ είχα πια διαβατήριο. Αλλά δεν είχα βίζα για να πάω στην Κίνα την επομένη. Για να βγάλεις βίζα Κίνας θέλεις μία εβδομάδα. Εγώ διέθετα δύο ώρες και τον Ελληνα πρόξενο στη Σεούλ μαζί με μία από τις ωραιότερες γυναίκες που υπηρετούν στο ελληνικό δημόσιο, την ελληνοκορεάτισα διερμηνέα της πρεσβείας. Και οι τρεις μας χτυπήσαμε την πόρτα της κινεζικής πρεσβείας. Μας άνοιξαν. Αλλά και να μη μας άνοιγαν, πάλι το ίδιο θα ήταν. Μας υποδέχθηκε ο πρόξενος. Δεν καταλάβαινε γρι. Του εξηγούσαμε σε αγγλικά και κορεατικά ότι έχασα το διαβατήριο που είχε τη βίζα της Κίνας, πως πρέπει την επομένη να είμαι στο Πεκίνο και, του κερατά, η χώρα του θα κάνει αγώνες μετά από μας. Χρειάστηκε μία ώρα για να καταλάβουμε ότι ο Κινέζος νόμιζε πως εγώ είχα βγάλει τη βίζα από το προξενείο της Κίνας στο Πουσάν της Κορέας. Σκέφτηκα να κηρύξω τον πρώτο ελληνο-κινεζικό πόλεμο ή, ακόμα πιο εύκολο, να υποχρεώσω την Κίνα να κηρύξει τον πόλεμο στη μικρή Ελλάδα. Στο τέλος ο Κινέζος πρόξενος έπιασε το νόημα από τα μαλλιά: «Ωραία. Βγάλατε τη βίζα στην Ελλάδα. Θα τηλεφωνήσω στην κινεζική πρεσβεία στην Αθήνα, αλλά λόγω διαφοράς ώρας, όταν ανοίγουν αυτοί, εμείς θα έχουμε κλείσει. Δεν έρχεστε καλύτερα αύριο;» Τι ποινή προβλέπεται αν σκοτώσεις Κινέζο διπλωμάτη στην Κορέα; Ευτυχώς δεν έμαθα ποτέ. Διότι την ίδια στιγμή τηλεφώνησε ο Ελληνας πρέσβης που έτρεχε σε κάτι τελετές με την ολυμπιακή φλόγα. Οταν έμαθε για το δράμα μου γύρισε στην πρεσβεία και έστειλε μία ωραία επίσημη νότα στον Κινέζο ομόλογό του με την οποία τον ενημέρωνε πως το Hellenic Republic θα ήταν χαρούμενο και υποχρεωμένο σε ολόκληρη Λαϊκή Δημοκρατία αν έδιναν μία βίζα στο Γυφτάκι. Ο Κινέζος μόνο που δεν δάκρυσε και έδωσε στο Γυφτάκι δωρεάν βίζα, τιμής ένεκεν. Είχαμε αργήσει τόσο πολύ που μαζί την κλείσαμε την κινεζική πρεσβεία. Πήγα στο ξενοδοχείο και είδα κάτι Αμερικανούς στρατιώτες της βάσης να υποδέχονται τις αγαπημένες τους. Ασφαλώς τους λυπήθηκα. Η Κορέα φημίζεται για την αμαρτωλή ζωή της. Περιέργως το νέο διαβατήριο δεν λειτούργησε αφροδισιακά. Δεν είδα τίποτα από τη Σεούλ. Μόνο εικόνες μέσα από ταξί. Μου φάνηκε ενδιαφέρουσα, πόλη από κόμικ. Εφαγα ένα κλαμπ σάντουιτς, ήπια δύο μπύρες και κοιμήθηκα. Στα διπλανά δωμάτια είχαν πάρει βίζιτες, εγώ πήρα αγκαλιά τη βίζα Κίνας. Την επομένη θα πήγαινα άνετος στο Πεκίνο και θα έψαχνα τρόπο να βγάλω βίζα για την Ινδία. Μήπως να βρω τη διεύθυνση της ινδικής πρεσβείας στο Πεκίνο; Δεν χρειάζεται, θα τη μάθω εκεί. Κακώς. Αν έμπαινα στο site της ινδικής πρεσβείας θα μάθαινα ότι την επομένη θα ήταν κλειστά, λόγω εθνικής αργίας. Ανάθεμα την ώρα που οι Αγγλοι έφυγαν από εκεί κάτω...

Βρέχει στο Τόκιο

2007-07-12T18:39:00.000+03:00

Η Κυριακή στο Τόκιο ξεκίνησε ποτισμένη από μία τροπική καταιγίδα. Εγώ ήμουν μούσκεμα από τον ιδρώτα. Αϋπνος, και ελαφρώς μεθυσμένος. Στάθηκα στον έλεγχο διαβατηρίων έτοιμος να ξεδιπλώσω το δράμα μου. Είχα προετοιμαστεί τόσο καλά που ήμουν βέβαιος ότι ο Ιάπωνας αστυνομικός όχι μόνο θα επιδείκνυε κατανόηση, αλλά θα με ρωτούσε αν έχω φακό, στυλό, μπρελόκ ή κουκλάκι για να αγοράσει. Το μόνο που μου ζήτησε ήταν πέντε λεπτά. Πήρε το κουρελόχαρτο που του έδωσα (βλ. προηγούμενη δημοσίευση) και έφυγε προς άγνωστη κατεύθυνση. Επέστρεψε χαμογελαστός και με υποδέχθηκε στην Ιαπωνία. Ο Ελληνας πρέσβης, όμως, δεν είχε την ίδια διάθεση. Μήπως θυμήθηκε μία μικρή διένεξη που είχαμε προ τριετίας; Δεν τόλμησα να ρωτήσω. Τον πλησίασα στην πίστα του αεροδρομίου. Αυτός κρατούσε ομπρέλα, εγώ αισθανόμουν πως είχα ένα σύννεφο που βρέχει μόνο εμένα.
«Εχασα το διαβατήριό μου…»
«Λυπάμαι. Τι θέλεις να κάνω τώρα εγώ;»
«Μα να μου βγάλετε ένα καινούργιο…»
«Κυριακάτικα; Δεν πας καλά!»
«Και εγώ τι να κάνω;»
«Ξέρω εγώ; Πήγαινε στη Σεούλ να βγάλεις!»
Ο κ. πρέσβης μιλούσε με την ευχέρεια ενός ανθρώπου που σε λίγους μήνες έπαιρνε σύνταξη και αδιαφορούσε για την πιθανή καταγγελία που θα έκανε ένα ταπεινό γυφτάκι.

Αποφάσισα πως θα ασχολούμουν εκ νέου με το θέμα τα ξημερώματα της επομένης, στη Σεούλ. Είχα δει το Τόκιο κατά το πρόσφατο παρελθόν, αλλά τι μπορείς να έχεις μάθει για μία μακρινή πόλη στην οποία έμεινες μόλις για μία εβδομάδα; Ο συνοδοιπόρος μου, ο Μ., με έβγαλε από το αδιέξοδο. «Ρε μαλάκα κοίτα αυτή τη γκόμενα! Λες να είναι Ελληνίδα;» Μπορεί να ήμασταν στο Τόκιο, αλλά θα ήταν σχετικά δύσκολο, ως αδύνατο, μία μελαχρινή με μεγάλα μάτια, δακρυσμένα από συγκίνηση και ελληνική σημαιούλα στο χέρι, να είναι Γιαπωνέζα. Εγώ τον ρώτησα αν ήταν ηλίθιος. Δεν ήταν. Πήγε από δίπλα, η κοπέλα μύρισε άρωμα από την πατρίδα και σε μισή ώρα ήμασταν μαζί της στο τρένο ακούγοντας πως είναι να δουλεύεις ως σχεδιάστρια μόδας στο Τόκιο. Περίεργη πόλη. Μπορεί να ξεγελάσει το ενδιαφέρον σου επειδή είναι διαφορετική από αυτά που ξέρεις, αλλά γρήγορα θα σε κουράσει. Ισως το αξιοθέατο να είναι οι άνθρωποι της. Αυτοί που ζουν σε σπιρτόκουτα, στριμώχνονται στο μετρό σαν σαρδέλες και όταν συναχώνονται φορούν μάσκα για να μην μεταδώσουν το μικρόβιο. Είναι αχανής πόλη και πυκνοκατοικημένη. Σαν να βλέπεις την Κυψέλη με παγόδες. Επίσης ο Φερεντίνος έχει δίκαιο: ο Γερμανός και τα Multirama δεν έχουν να ζηλέψουν τίποτα από τα αντίστοιχα γιαπωνέζικα μαγαζιά. Καλύτερα, μάλιστα, να μη ψωνίσετε από εκεί καθώς το μενού στις περισσότερες συσκευές παρέχεται μόνο σε ιδεογράμματα. Το φαί είναι εξαιρετικό, ακόμα και αν σιχαίνεστε το σούσι, όπως εγώ, θα βρείτε ενδιαφέροντες μεζέδες, αρκεί να αφήσετε τα παπούτσια έξω από το εστιατόριο. Αν μείνετε σε κεντρικό πολυτελές ξενοδοχείο επισκεφθείτε την τουαλέτα πριν το ζητήσει ο οργανισμός σας: χρειάζεστε λίγο χρόνο για να καταλάβετε τι ακριβώς κάνουν τα κουμπιά στη λεκάνη. Ασφαλώς και είναι ακριβή πόλη, ειδικά για προϊόντα που εμείς θεωρούμε αυτονόητα-ένα μπουκάλι ελαιόλαδο Αλτις κόστιζε 40 ευρώ.
Εκείνη την Κυριακή έβρεχε όλη μέρα. Εγώ έβρεχα το στόμα μου με γιαπωνέζικη μπύρα ακούγοντας τη σχεδιάστρια μόδας να μιλάει για την καθημερινότητα στο Τόκιο. Ενδιαφέρον, αλλά η ιδέα της έλλειψης διαβατηρίου τρύπαγε με χιλιάδες καρφίτσες το μαξιλαράκι του εφησυχασμού μου. Νωρίς το πρωί της επομένης θα γινόμουν ο πρώτος Ελληνας, υποθέτω, που ξεκίνησε από το Τόκιο και πήγε στη Σεούλ για να βγάλει διαβατήριο…

Ποτέ ξανά στη Μελβούρνη

2007-07-12T10:48:00.001+03:00

Δεν θέλω να θυμάμαι τη Μελβούρνη. Ούτε θέλω να ξαναπάω. Δεν αντέχω να ακούω οτιδήποτε για τη Μελβούρνη. Δεν σκοπεύω να σας μεταφέρω εντυπώσεις γιατί, πολύ απλά, προσπαθώ να τις θάψω. Το ίδιο θα κάνατε και εσείς, πιστέψτε με.

Στην πόλη πέρασα υπέροχα, έστω και αν έμεινα 24 ώρες. Μέχρι που ήρθε η ώρα της αναχώρησης. Είμαστε στο αεροδρόμιο της Μελβούρνης και το αεροπλάνο μας περιμένει για να πετάξουμε στο Τόκιο. Θα ήταν η πρώτη νύχτα μας στο αεροπλάνο και ο καθένας έπρεπε να συνηθίσει το σπίτι του, κοινώς τις δύο πολυθρόνες πρώτης θέσης που του αναλογούσαν.

Στο αεροδρόμιο της Μελβούρνης κατάλαβα ότι έχω χάσει το διαβατήριο μου. Ξαναδιαβάστε το. Εχασα το διαβατήριο μου. Με όλες τις βίζες. Ποιος τις γαμεί τις βίζες; Δεν έχω διαβατήριο. Είναι Σαββατόβραδο και το αεροπλάνο φεύγει σε τρεις ώρες.
Τηλεφώνησα στον Ελληνα πρόξενο. «Βρες ένα ανοιχτό φαρμακείο. Αυτά συνήθως έχουν και μηχάνημα που βγάζει φωτογραφίες. Βγάλε δύο φωτογραφίες και εμείς ανοίγουμε το προξενείο.»
Βγήκα τρέχοντας έξω, στις αφίξεις του αεροδρομίου. Βούτηξα μέσα σε ένα ταξί όπως κάνουν στις ταινίες. Μόνο σε ταινία θα μπορούσε να συμβεί αυτό. Του εξήγησα πολύ απλά ότι θα πάρει αρκετά χρήματα αν με πάει γρήγορα σε ένα φαρμακείο για φωτογραφίες και μετά στο ελληνικό προξενείο. Μου απάντησε με βαριεστημένο ύφος ότι είναι Σαββατόβραδο και δεν θα βρούμε φαρμακείο. Του είπα ότι θα βρούμε. Βρήκαμε μετά από μισή ώρα. Αλλά έκλεινε. Είπα στον Κινέζο ιδιοκτήτη πως είναι ζήτημα ζωής και θανάτου. Μου είπε πως αν επιμείνω θα τηλεφωνήσει στην αστυνομία. Μπήκα πάλι στο ταξί. Ο ταξιτζής, Κινέζος και αυτός, ισχυρίστηκε πως δεν υπάρχει άλλο φαρμακείο με φωτογραφικό μηχάνημα που να διανυκτερεύει. Τηλεφώνησα στο προξενείο. Μου είπαν να πάω από εκεί και να ξηλώσουμε όσες ταυτότητες και διαπιστεύσεις κουβάλαγα μήπως και μας κάνει καμιά φωτογραφία. Καμία δεν ήταν κατάλληλη. Ηθελα να ουρλιάξω. Είπα κάτι κακό για την Παναγία και πέταξα, με δύναμη, το πορτοφόλι μου πάνω στο πορτρέτο του Κώστα Καραμανλη. Δεν ξέρω ποιος έκανε το θαύμα. Η Παναγία ή ο Καραμανλής; Από το διαλυμένο πορτοφόλι μου έπεσαν δύο παλιές φωτογραφίες ταυτότητας. Ναι, μας κάνουν! Βγάζουμε διαβατήριο; Όχι βέβαια! Διότι το μηχάνημα χάλασε. Ηταν Σάββατο και πίσω στην πατρίδα, στο υπουργείο Εξωτερικών, δεν ήταν κανείς τεχνικός για να δώσει οδηγίες. Βρήκαμε το κινητό κάποιου τεχνικού. Ηταν κλειστό. Και εμείς δεν μπορούμε να βγάλουμε διαβατήριο. Ο Κινέζος ταξιτζής υπενθύμισε πως το ταξίμετρο γράφει. Του είπα κάτι για τη μάνα του, στα ελληνικά φυσικά. Εχω τις φωτογραφίες, έχω το προξενείο, έχω το κόκκινο βιβλιαράκι, αλλά δεν μπορούμε να το κάνουμε διαβατήριο. Δεν υπήρχε άλλη λύση. Ο άνθρωπος του προξενείου έβγαλε από το συρτάρι ένα χαρτί. «Θα σου βγάλω ένα laisser passér, είναι τα χαρτιά που παίρνουν οι πολίτες για να επιστρέψουν στην πατρίδα τους» Τον διέκοψα. Τι να το κάνω; Να γυρίσω στην Ελλάδα; Εν ανάγκη θα περίμενα μέχρι τη Δευτέρα και μετά θα έβρισκα τη Φλόγα στη Σεούλ. «Δεν κατάλαβες αγόρι μου» είπε ο προξενικός υπάλληλος και συμπύκνωσε μέσα σε λίγες λέξεις το απαύγασμα της διπλωματικής και νομικής σκέψης. «Αυτή τη στιγμή εγώ εκπροσωπώ το ελληνικό κράτος και έχω μπροστά μου έναν πολίτη. Εκδίδω ένα lesse passé για να επιστρέψει ο πολίτης στο σπίτι του. Καμία αρχή, όμως, δεν μπορεί να υποδείξει στο ελληνικό κράτος πως θα στείλει έναν πολίτη πίσω στην πατρίδα. Ως ελληνικό κράτος αποφασίζω, λοιπόν, να σε στείλω στην Ελλάδα μέσω Ιαπωνίας, Κορέας, Κίνας, Ινδίας, Αιγύπτου, Ν. Αφρικής, Βραζιλίας, Μεξικού, ΗΠΑ, Καναδά, Βελγίου. Οποια συνοριακή αρχή αμφισβητήσει την απόφαση μου θα πρέπει να την τεκμηριώσει νομικά και σε πληροφορώ ότι δεν μπορεί να το κάνει εύκολα!»
Αργότερα από το υπουργείο Εξωτερικών μου εξήγησαν ότι αυτό το lesse passé που βλέπετε πρέπει να είναι μοναδικό στα παγκόσμια διπλωματικά χρονικά. Το έβαλα στην τσέπη και πήγα στο αεροδρόμιο. Οι Αυστραλοί είπαν ότι «κάποιος με μια φωτοτυπία θέλει να μπει στο αεροπλάνο της φλόγας». Μπήκα, φυσικά. Και ήπια μισό μπουκάλι ουίσκι εν πτήση προς Τόκιο. Υποτίθεται ότι εκεί θα έβγαζα διαβατήριο. Υποτίθεται. Διότι εκεί έμαθα ότι ποτέ δεν πρέπει να μαλώνεις με έναν πρέσβη. Κάποτε μπορεί να τον χρειαστείς. Στο Τόκιο είχα ξαναπάει πριν από τρία χρόνια. Και δεν είχα αποκομίσει τις καλύτερες των εντυπώσεων από τον Ελληνα πρέσβη. Σε λίγες ώρες θα εμφανιζόμουν μπροστά στην εξοχότητά του, ζητώντας ένα καινούργιο διαβατήριο...

Down under

2007-07-11T10:43:00.000+03:00

Την πρώτη φορά που επισκέφθηκα το Σίδνεϊ ταξίδεψα όπως μία σαρδέλα που πιάστηκε σε δίχτυα στην Αργεντινή και έρχεται στην Ελλάδα για να γίνει μεζές στη Νέα Μάκρη. Στριμωγμένος στην οικονομική θέση της Ολυμπιακής, χωρίς τσιγάρο και ζωτικό χώρο για τα πόδια. Το ταξίδι διαρκεί 24 ώρες και μόνο όσοι το έχουν επιχειρήσει μπορούν να ποτίσουν τα κόκαλά τους με την ίδια κούραση. Πήγα το 2000 για τους Ολυμπιακούς Αγώνες και έμεινα δύο εβδομάδες. Πήγα και το 2004 για τους Αγώνες της Αθήνας και έμεινα τρεις μέρες. Ακολουθώ την Ολυμπιακή Φλόγα στην παγκόσμια λαμπαδηδρομία που διοργάνωσε η Αθήνα. Ταξιδεύω με ένα θηριώδες Boeing 747 που, σε εκείνη την πτήση, έχει δέκα επιβάτες. Η φλόγα θα έρθει μετά από τρεις μέρες με ένα δεύτερο Boeing, το επίσημο, το αεροπλάνο που θα γίνει σπίτι μου τις επόμενες 25 μέρες. Τώρα, όμως, ταξιδεύω με το βοηθητικό. Πρακτικά αυτό σημαίνει πως κάνω τσιγάρο στη λούφα, βουτάω σε μία πολυθρόνα πρώτης θέσης, καταπίνω μισό Hypnosedon και ξυπνάω όταν οι ρόδες του αεροπλάνου ακουμπούν στο Κολόμπο της Σρι Λάνκα. Εμειναν άλλες δώδεκα ώρες πτήσης και άλλο μισό χάπι. Εσβησα μία ολόκληρη μέρα από το ημερολόγιο της ζωής μου όντας σε κωματώδη κατάσταση, αλλά έφτασα στο Σίδνεϊ τόσο γρήγορα, όσο χρειάζομαι για να πάω μέχρι το περίπτερο της γειτονιάς μου.

Το Σίδνεϊ πρέπει να είναι η ομορφότερη πόλη του κόσμου. Λες και ζευγάρωσε η Νέα Υόρκη με το Λονδίνο, αλλά το παιδί μοιάζει πολύ στο Σαν Φραντζίσκο. Εφτασα νύχτα μετά από 24ωρο ύπνο. Ευτυχώς και τα μπαρ που θυμόμουν είχαν αϋπνίες. Επί τρεις μέρες ήμουν ένας τυφλοπόντικας υποδυόμενος το πιστό σκυλί ομογενών που ξέρουν να στύβουν τη νύχτα για να σου σερβίρουν το απόσταγμα της, ό,τι και αν αυτό περιέχει. Αν πάτε στο Σίδνεϊ προτιμήστε τον Ιούνιο. Είναι φθινόπωρο, δεν υπάρχουν τουρίστες, η πόλη είναι χαλαρή και σας υποδέχεται με παντόφλες. Η φλόγα μας, πάντως, έγινε δεκτή με ενθουσιασμό. Και να, λοιπόν, το Γυφτάκι, ένα κρύο πρωινό του Ιουνίου στέκεται μπροστά στα σκαλιά της όπερας. Ναι, είναι το Γυφτάκι που σνομπάρει το πατριωτικό κιτς και αδιαφορεί για τα σύμβολα, του αρέσει να τα χλευάζει. Το Γυφτάκι κρυώνει, κρατάει ένα πλαστικό ποτήρι με καυτό καφέ, αλλά γεύεται τα δάκρυα που τρέχουν από τα μάτια του. Στα σκαλιά της όπερας είναι μία παιδική χορωδία και τραγουδάει «Της δικαιοσύνης ήλιε νοητέ». Δύο χιλιάδες άνθρωποι, Ελληνες της ομογένειας όλοι, εισβάλλουν κακόηχα και αυθαιρέτως στον κήπο που έφτιαξαν τα λόγια και η μελωδία. Τραγουδούν και αυτοί. Εγώ δακρύζω. Αν ήξερα, όμως, τι θα μου συμβεί την επομένη, στη Μελβούρνη, θα έκλαιγα με λυγμούς χτυπώντας την άθλια κεφαλή μου στα ντουβάρια της όπερας...

To ταξίδι

2007-07-10T10:02:00.000+03:00

Λένε πως το καλοκαίρι ευνοεί τις επαναλήψεις και τα ταξιδιωτικά αναγνώσματα. Λογικό. Η επανάληψη προσλαμβάνεται πιο εύκολα και τα ταξιδιωτικά είναι εύληπτα. Κατά τη γνώμη μου είναι και βαρετά. Ο ταξιδιώτης πρέπει να διακρίνεται από εξαιρετικό αφηγηματικό ταλέντο προκειμένου να κρατήσει το ενδιαφέρον ζωντανό. Δεν χρειάζεται να επενδύει τις περιγραφές του με γλαφυρότητα, αλλά να παίρνει τον αναγνώστη από το χέρι και να τον βάζει στο ίδιο βαγόνι. Εν προκειμένω καλές ταξιδιωτικές περιγραφές κάνει η Κροτ, εξαιρετικές και η Aurora (αν και πιο λιτές), δυστυχώς δεν έχει τύχει να διαβάσω άλλες στα διάφορα blogs.

Εγώ, λοιπόν, λέω να σας διηγηθώ ένα ταξίδι που θα το χωρίσω σε διαφορετικούς προορισμούς. Είδα πολλά και τίποτα συνάμα, λες και μπήκα αυθαίρετα σε καρτ ποστάλ, έβγαλα τις φωτογραφίες μου και αποχώρησα κατοχυρώνοντας την ανάμνηση με τον τρόπο που σφραγίζεις το διαβατήριο σου. Αυτές τις μέρες, λοιπόν, συμπληρώνονται τρία χρόνια από το πιο εντυπωσιακό ταξίδι της ζωής μου. Ενα ταξίδι που πολλοί θα ζήλευαν και άλλοι τόσοι θα απέρριπταν. Είναι ένα ταξίδι με εντυπωσιακό τίτλο. Ο γύρος του κόσμου σε 25 ημέρες. Σταθμοί: Σίδνεϊ, Μελβούρνη, Τόκιο, Σεούλ, Πεκίνο, Δελχί, Κάιρο, Κέιπ Τάουν, Πόλη του Μέξικο, Ρίο, Λος Αντζελες, Ατλάντα, Σεντ Λιούις, Νέα Υόρκη, Μόντρεαλ, Βρυξέλλες, Σόφια, Λευκωσία, Αθήνα. Πρόσωπα: πολλά. Από τον Νέλσον Μαντέλα ως τον Τομ Κρουζ. Το πρόβλημα μου είναι πως δεν ξέρω τον τρόπο για να το γράψω. Ολα μαζί ή ξεχωριστά; Κάτσε να ξεκινήσω και βλέπουμε...

Τι είδαμε στο Σύνταγμα

2007-07-09T10:26:00.002+03:00

Δύο λόγια για τη συγκέντρωση στο Σύνταγμα. Εγώ κατέβηκα από περιέργεια. Εκεί πέτυχα τη Λούκι που κατέβηκε συνειδητά ως ακτιβίστρια του περιβάλλοντος.

Ρωτήσαμε τον επικεφαλής των ΜΑΤ, μία θηριώδη ομιλούσα ντουλάπα, να μας πει την εκτίμηση του για τον κόσμο που είχε συγκεντρωθεί. «Τρεις χιλιάδες είναι, όχι παραπάνω.» Κάπου τόσο είχε ζυγίσει και το δικό μου μάτι, αλλά, ασφαλώς, η εκτίμηση του ειδικού στις συγκεντρώσεις έχει άλλη βαρύτητα.

Είναι πολλοί ή λίγοι τρεις χιλιάδες άνθρωποι; Εξαρτάται με ποιον τρόπο τους μετράς. Για μία συγκέντρωση που διοργανώθηκε αυθορμήτως, χωρίς καθοδήγηση και εξέδρα, ο αριθμός είναι ικανοποιητικός. Δείχνει, τουλάχιστον, μία τάση: η κοινωνία των πολιτών που οργανώνεται πέρα από τους υφιστάμενους μηχανισμούς, αρχίζει και βγάζει το κεφάλι της από την ανυπαρξία. Από την άλλη ο αριθμός είναι δραματικά μικρός αν συνυπολογιστεί ο αριθμός των SMS, το πλήθος ραδιοφωνικών μηνυμάτων και η υποστήριξη από μερίδα του Τύπου-θυμίζω πως την Κυριακή η συγκέντρωση ήταν πρωτοσέλιδο στην Ελευθεροτυπία και στην Καθημερινή. Είναι επίσης μικρός αν σταθμιστεί το μέγεθος της οργής που υποτίθεται πως διακατέχει την κοινή γνώμη. Δυστυχώς θα ήταν ακόμα μικρότερος αν η πρόσκληση έθετε την Πάρνηθα ως σημείο συγκέντρωσης. Ακόμα πιο μικρός αν η πρωτοβουλία προέβλεπε και καθαρισμό του δάσους. Και αν ζητούσαν εθελοντές πυροσβέστες, η συγκέντρωση των τριών χιλιάδων δεν θα προσέφερε ούτε τρία άτομα. Στην Ελλάδα έχουμε 0.7 εθελοντές πυροσβέστες για κάθε χίλιους κατοίκους, όταν η αντίστοιχη αναλογία στην Ευρώπη είναι άνω των δέκα πυροσβεστών σε χίλιους πολίτες. Συνεπώς; Δεν ξέρω. Αυτό που φοβάμαι είναι ότι σύντομα θα αρχίσουμε να παίρνουμε SMS για κάθοδο στο Σύνταγμα δια ασήμαντη αιτία. Τότε η διάθεση θα εκφυλιστεί από υπερβολική δόση χαβαλέ.

Promo

2007-07-06T18:50:00.001+03:00

“Να ζήσετε σε ενδιαφέρουσες εποχές…” (παλιά κινέζικη κατάρα!)

2007-07-03T11:48:00.000+03:00

Χθες μιλούσα στο τηλέφωνο, αρκετή ώρα με τον 20χρονο ανιψιό μου. Είχε εκνευριστεί με τα mail που είχε λάβει σχετικά με τις πυρκαγιές και την «απαίτηση – παράκληση» για κινητοποίηση. Ο ίδιος, σχετικά πρόσφατα, έγινε εξώφυλλο σε γνωστή καθημερινή εφημερίδα όταν συμμετείχε στα πανεκπαιδευτικά συλλαλητήρια στην Αθήνα και ξυλοκοπήθηκε. Όμως, γνωρίζει πολύ καλά ότι όλα αυτά είναι σκευάσματα κάποιων ώστε πραγματικά να μας αποπροσατολίσουν από την αλήθεια ή ακόμα καλύτερα να μας κάνουν να νιώσουμε πως είμαστε πραγματικά ελεύθεροι. Τώρα ποια είναι αυτή η αλήθεια και τι σημαίνει ελεύθερος, μεγάλα παιδιά είστε ψάξτε το μόνοι σας. Θα ήθελα να μεταφέρω πραγματικά τη συνομιλία μας, αλλά μου είναι αδύνατον, έτσι θα σας μεταφέρω έναν άλλο διάλογο, ο οποίος έχει υποστεί την πολύ ελεύθερη απόδοσή από εμένα και προέρχεται από το βιβλίο «Συνομιλίες φυγάδων», του Bertold Brecht.

………………………………………………………………………………………………………

Κ: Η Χ είναι μία χώρα που φημίζεται για το ότι οι κάτοικοι της είναι πραγματικά ελεύθεροι.

Ζ: Ήμουν εκεί και δεν αισθάνθηκα και τόσο ελεύθερος!

Κ: Θα πρέπει να ήσουν τουρίστας. Μα είναι δυνατόν, έχει τα ωραιότερα βουνά του κόσμου, με την πιο όμορφη θέα, που σημαίνει ότι πουθενά δεν αισθάνεσαι πιο ελεύθερος.

Ζ: Μα οι ίδιοι οι κάτοικοι της χώρας Χ δεν ανεβαίνουν ποτέ εκεί πάνω, εκτός και αν είναι οδηγοί ορειβατών και τότε δεν είναι ελεύθεροι, γιατί πρέπει να κουβαλάνε τους τουρίστες από δω κι από κει.

Κ: Η ιστορική δίψα της Χ προέρχεται από το ότι η χώρα δεν ευνοείται γεωγραφικά. Συνορεύει από παντού με υπερδυνάμεις, οι οποίες αρέσκονται στις κατακτήσεις.

Ζ: Αν θέλετε πραγματικά τη γνώμη μου, μακριά από οποιαδήποτε χώρα στην οποία υπάρχει μεγάλη δίψα για ελευθερία. Είναι ύποπτο να γίνεται λόγος για ελευθερία. Για να μιλήσει κάποιος για ελευθερία, σημαίνει ότι τον χτυπάει το παπούτσι του.

Κ: Ναι, αλήθεια είναι αυτό. Σπάνια θα ακούσουμε ανθρώπους με καλά παπούτσια να λένε συνεχώς πόσο ελαφριά είναι, ότι δεν τους στενεύουν και ότι δεν έχουν κάλους και ούτε θα άντεχαν να έχουν.

Ζ: Είναι μια χώρα όπου ο πατριωτισμός φαίνεται να εφαρμόζεται σαν ελάττωμα και όχι ως αρετή.

K: Χα, είχα μια φιλενάδα, κάθε τέταρτο με ρωτούσε αν την αγαπώ. Κάθε φορά που κοιμόμουν μαζί της, έλεγε ότι την αγαπώ μόνο για το κρεβάτι, και όποτε την άκουγα προσεκτικά, έλεγε ότι αν ήταν μουγκή, δεν θα μου άρεσε πια. Ήταν κουραστικό.

Ζ: Ξέρεις, λένε ότι η αγάπη για την πατρίδα, έρχεται αμέσως μετά από την αγάπη για το φαγητό. Και άκουσα ότι αυτή είναι εκεί, περισσότερο ανεπτυγμένη από οπουδήποτε αλλού. Αλλά το χειρότερο είναι, ότι σπάνια αφήνουν τους ανθρώπους να είναι πατριώτες. Η αγάπη για την πατρίδα κλονίζεται μόνο από το ότι δεν υπάρχει πραγματική επιλογή. Είναι σαν να σου λένε ν΄ αγαπάς αυτή που παντρεύεσαι και όχι να παντρεύεσαι αυτή που αγαπάς.

Κ: Είναι μια κυνική και λίγο αβάσιμη άποψη, αλλά μου αρέσει.
Δηλαδή, αγαπάμε αυτό για το οποίο έχουμε χύσει ιδρώτα;

Κ: Όχι εγώ. Όταν φαντάζομαι σε τι χώρα θα ήθελα να ζω, διαλέγω μία, όπου θα αρκούσε να μουρμουρίσει κάποιος, κάποια στιγμή αφηρημένος, «ωραίο αυτό το μέρος» και θα του έκαναν κατευθείαν το μνημείο ως πατριώτη. Και αυτό γιατί, επειδή σε αυτή τη χώρα τα λόγια θα έρχονταν απροσδόκητα, έτσι ώστε να κάνουν εντύπωση και να εκτιμηθούν πραγματικά.
Φυσικά και σε αυτόν που δε θα μουρμουρίσει τίποτα θα πρέπει να στήσουν μνημείο και μάλιστα, επειδή δεν είπε τίποτα το περιττό.

Ευτυχώς...

2007-06-30T20:17:00.001+03:00

Η κόλαση θα είναι κάπως έτσι: η νύχτα θα απλώνει τα φτερά της πάνω στην πόλη, ένα πύρινο στεφάνι θα ματώνει τον ορίζοντα και από την τηλεόραση θα ακούγεται η φωνή του ρεπόρτερ. «Οι φλόγες πλησιάζουν το Μον Παρνές. Είναι πολύ κοντά. Το καζίνο εκκενώνεται. Ο Μήτσος έκανε black jack, δεν τον πληρώνουν επειδή φεύγουν και βάζει και ο ίδιος φωτιά στο εσωτερικό του κτιρίου.»

Τότε ύψωσα το ανάστημά μου μπροστά στο δυσθεώρητο μέγεθος της καταστροφής και έκανα μία γενναία πράξη. Εκλεισα την τηλεόραση και άλλαξα μπαλκόνι. Στο υπαίθριο θέατρο της γειτονιάς μου ένα ζευγάρι ξένων καλλιτεχνών έδινε παράσταση. Αλλά το ρεύμα σταμάτησε να έρχεται μέχρι εδώ, σίγησαν τα μικρόφωνα, έσβησαν τα φώτα, οι αισθήσεις άρχισαν να πλήττουν και έδωσαν χώρο στην όσφρηση να μαζεύει αποκαΐδια από τον αέρα. Ντρέπομαι που το ομολογώ, αλλά η υπόθεση με άφησε αδιάφορο. Στην Πάρνηθα δεν πήγαινα ποτέ, δεν πρόκειται να πάω ούτε τώρα. Ξέρω τι αναπνέω και υποθέτω από τι θα πεθάνω. Μεταξύ μας, το ίδιο ισχύει και για σας, ακόμα και αν δεν θέλετε να το παραδεχθείτε. Παρακαλώ μην επικαλεστείτε το κλισέ για το περιβάλλον που δανειστήκαμε από τα παιδιά μας. Οι προηγούμενες γενιές αφήνουν στις επόμενες πλούτο και γνώση, αλλά όχι καλύτερο περιβάλλον.

Η Πάρνηθα τελείωσε. Οπως και η Πεντέλη. Την άλλη εβδομάδα κανείς δεν θα το συζητά. Ευτυχώς, ευχαριστείστε το Θεό γι' αυτό, κατάφεραν και έσωσαν το καζίνο. Το μοναδικό ξύλο που απέμεινε στην Πάρνηθα είναι στις ρουλέτες.

Ακίνητοι

2007-06-28T23:51:00.000+03:00

Εχω τόση δουλειά, που δεν προλαβαίνω να δουλέψω. Το ίδιο και η Λούκι-αν και την έχω χάσει εσχάτως και μου λείπει. Μου έστειλε μία ιστορία και ακόμα δεν έχω βρει την έμπνευση για να τη συμπληρώσω-με άγχωσε! Η Ντέφι έχει φύγει εδώ και καιρό, τα ίχνη της αγνοούνται. Για το blog δεν έχει μείνει χρόνος, ελπίζω να έχει μείνει διάθεση. Θα ήθελα να γράψω πολλά, να κάνω χαβαλέ με την επικαιρότητα, να απλώσω τίποτα εσώψυχα και φοβίες. Δεν κάνω τίποτα επειδή, πολύ απλά, η ενεργητικότητα διοχετεύεται αλλού, όση έχει αφήσει στο πηγάδι ο καύσωνας.

Από την άλλη, οι μέρες αυτές ήρθαν να επιβεβαιώσουν ότι δεν είμαστε επαγγελματίες blogger. Δεν πονάμε το μαγαζί όσο πρέπει. Πιστεύω πως από ένα σημείο και μετά θα αρχίσουμε να γράφουμε και πάλι. Δεν μπορεί, κάτι θα συμβεί, κάποια φλέβα θα σπάσει...

Αγαπημένη μου παλλακίδα…

2007-06-21T11:36:00.000+03:00

Χθες το βράδυ στο μέγαρο παρακολούθησα την μεταφορά της κινηματογραφικής ταινίας «ΣΗΚΩΣΕ ΤΑ ΚΟΚΚΙΝΑ ΦΑΝΑΡΙΑ», από το Εθνικό Μπαλέτο της Κίνας, σε σκηνοθεσία του Zhang Yimou και χορογραφία Wang Xipeng και Wang Yuanyuan.
Δε θα τολμήσω να μιλήσω για την παράσταση διότι απλά ήταν υπέροχη, άλλωστε έχουμε να κάνουμε με ένα από τα διασημότερα μπαλέτα του κόσμου, με παράδοση στον κλασικό και μοντέρνο χορό.
Η ιστορία, που εκτυλίσσεται στην Κίνα του 1930, έχει κεντρικό θέμα μια νεαρή γυναίκα που αψηφά τον νόμιμο δεσμό της με έναν άρχοντα και ερωτεύεται έναν ηθοποιό όπερας. Οι νοοτροπίες, τα ήθη, τα χρώματα της Ανατολής αλλά και η φόρμα, τα βήματα, οι τεχνικές της Δύσης «συνδιαλέγονται» αρμονικά στην παράσταση του Zhang Yimou.
Εδώ λοιπόν έρχεται στο νου μου ένα κείμενο του Charles Fourier,
«Ο νέος ερωτικός» (μτφρ. Γιάννης Καυκιάς), το οποίο αναφέρεται στον έρωτα και την μοιχεία. Αναφέρει χαρακτηριστικά:

“Κάθε πόλη ή χωριό έχει συνήθως κάποιο πρόσωπο του ενός ή του άλλου φύλου, του οποίου η ομορφιά είναι υπερβατική και ανάβει τον γενικό πόθο. Ο Νάρκισσος και η Ψυχή είναι το πιο ωραίο κόσμημα της Κνίδου. Το πλήθος τους ορέγεται, και θα μπορούσαμε να αναφέρουμε τουλάχιστον 20 Κνιδίους που τρέφουν πάθος δεδηλωμένο για την Ψυχή και 20 Κνιδίες που φλέγονται από τον ίδιο καημό για τον Νάρκισσο. Οι νόμοι του πολιτισμού θεσπίζουν ότι η Ψυχή δεν μπορεί να ανήκει παρά σε έναν και αγνό σύζυγο και ο Νάρκισσος παρά σε μία και αγνή σύζυγο, επίσης. Αλλά οι νόμοι της έλξης έχουν άλλη γνώμη.
Πρέπει να βρεθεί ένας τρόπος ικανοποίησης των 40 ατόμων που ποθούν την Ψυχή και τον Νάρκισσο, διαφορετικά θα πει πως ο Θεός μοιράζει άσκοπα τα θέλγητρά του. Αν όμως η Ψυχή ικανοποιήσει τους 20 εραστές, δεν θα είναι παρά μια κατάπτυστη πόρνη βουτηγμένη στην περιφρόνηση των εραστών που έχει επιλέξει.
………………………………………………………………………………………………………………………………………
Αυτό κι αν είναι ασυνέπεια! Θεωρούμε αξιαγάπητη στο ένα φύλο και επονείδιστη στο άλλο μία συμπεριφορά που απαιτεί αναγκαστικά την αμοιβαία συνοχή, μια συμπεριφορά που είναι υποχρεωτική για το ένα φύλο από τη στιγμή που το άλλο το εποφθαλμιά.
…………………………………………………………………………………………………………………………………….

Ωστόσο, ο εγωισμός αυτός μεταμορφώνεται συχνά σε μοιρασιά αυθόρμητη και άκρως αχρεία, σε ένα έθιμο που αποκαλούν μοιχεία…
Πράγματι, αν αύριο η Ψυχή παντρευτεί τον Νάρκισσο και δεχθεί να δοθεί μυστικά σε έναν από τους 20 μνηστήρες, αυτός ο τελευταίος θα νιώσει λίαν ευτυχισμένος που την πήρε λάθρα.
Αυτός που διαπράττει μοιχεία με μία κυρία είναι πιθανότατα πιο ευχαριστημένος από τον σύζυγο που πιστεύει ότι την κατέχει αποκλειστικά.
Αν λοιπόν, μια συγκυρία, όπως η μοιχεία, μπορεί να μας κάνει να βρίσκουμε όμορφη τη μοιρασιά με άλλον σύντροφο, τότε ίσως άλλες συγκυρίες, άγνωστες ακόμα σήμερα, μπορούν να μας προσδώσουν μια ομορφιά στη μοιρασιά με τους κατόχους κι όποιος συγκατίθεται σε μια μοιρασιά μπορεί να συγκατατεθεί σε δύο και τρεις και πάει λέγοντας…”

Τελειώνοντας, γιατί σας ζάλισα αυτό είναι σίγουρο, θα σας πω την ευχή που μου έδινε ένας παππούς στη Μάνη… «άντε και καλή αυτή στα αυτά σου», ισχύει για τα πάντα!

Λιγούρης στη Μολδαβία

2007-06-19T23:04:00.000+03:00

Γράφω από το αεροδρόμιο της Βουδαπέστης. Ο νέος φίλος μου, ο Εντμοντ από την Αλβανία, κάτοχος διπλωματικού διαβατηρίου, πίνει μπύρες και χαζεύει πυγμαχία στο Eurosport. Του λέω πως γράφω ένα post για το blog. Μου λέει πως αυτά είναι μαλακίες και συμπληρώνει πως είμαστε ηλίθιοι, οι μοναδικοί άνδρες που δεν βάλαμε γυναίκα στο shoping basket μας από τη Μολδαβία. Του λέω πως οι ωραίες Μολδαβές είναι στην Ελλάδα. «Εγώ είμαι στην Αλβανία ρε μαλάκα» μου λέει σε μία έκλαμψη άπταιστων ελληνικών.

Κι΄ όμως, σήμερα το πρωί στη Μολδαβία είδα μία γυναίκα που έκανε τα σάλια μου να αφήνουν ίχνη σαν τα ψίχουλα του Κοντορεβιθούλη. Και ήταν στην αγκαλιά Ελληνα.

Στο Κισινάου, που λέτε, έχει ανέβει ένας Ελληνας που δεν άντεξε τη ζωή στο Μαϊάμι και πόθησε το φρέσκο και φθηνό γυναικείο κρέας. Στο κέντρο της πόλης άνοιξε το καφέ «Opa», το μοναδικό μέρος στη Μολδαβία με γύρο, σουβλάκια, μουσακά και φραπέ. Αν οι γκαρσόνες του ήταν στην Ελλάδα θα είχαν κλείσει σπίτια. Αλλά είναι εκεί στο δικό του. Και οι τέσσερις. Με 250 ευρώ το μήνα έκαστη. Full Service, εννοείται. Τα πάντα. Στο πεζοδρόμιο, έξω από το καφέ, συχνάζουν οι δέκα Ελληνες που ζουν στο Κισινάου. Ενας εξ αυτών είχε στην αγκαλιά του το πλάσμα. Ο διάβολος με μίνι και στενό μπλουζάκι. Σπεύδω να του αποδώσω έναν έπαινο. «Ελα ρε, αν είχαμε γνωριστεί χθες θα σου την έστελνα στο δωμάτιο, σιγά το πράγμα...» Αυτομάτως ενεργοποιείται ο μηχανισμός που με αποτρέπει από κουτουλιές στο πλησιέστερο δέντρο και πείθω τον εαυτό μου ότι δεν έχασε και τίποτα που απέφυγε να επισκεφθεί το καφέ την προηγούμενη μέρα. Ο τύπος το λέει επειδή γνωρίζει ότι σε δύο ώρες φεύγω. Αλλά ο τσόγλανος είναι σαδιστής. Μου πασάρει την κάρτα του, γράφει επάνω έναν αριθμό κινητό και μου λέει, με το απαραίτητο νόημα, πως την επόμενη φορά που θα βρεθώ στην πόλη πρέπει να του τηλεφωνήσω.

Το στόμα μου ρουφάει το φραπέ και τα μάτια μου τη Μολδαβή. «Μεγάλε πιο δύσκολο είναι να βρεις εδώ φραπέ παρά γκόμενα...» λέει ο μάγκας. Και η γκόμενα χαμογελάει, αποπνέοντας αυτό το σοβιέτ άρωμα. Η Μολδαβία έχει απίστευτες γυναίκες, αλλά μυρίζουν σοβιετίλα. Βλέπεις, ας πούμε, την άλλη στις οκτώ το πρωί με κατακόκκινο φόρεμα και γόβες και ψάχνεις και εσύ το αυγό σου να τσουγκρίσεις.

Ο Βιτάλι, ένας 29χρονος κούκλος, κατά τη γνώμη μου, λέει πως οι ωραίες γκόμενες έχουν έπαρση, κάνουν βίζιτες και βγάζουν σε ένα βράδυ όσα θα βγάλει αυτός σε ένα μήνα. «Τις μισώ τις πουτάνες και να ξέρεις ότι δεν το κάνουν για φαγητό πια, αλλά για να πάρουν ακριβό αυτοκίνητο και να έρχονται στην Αθήνα στα μπουζούκια.» Του λέω πως δεν πρέπει να είναι τόσο αυστηρός, πως είναι οι πολιτικές και συνθήκες που εξωθούν τα κορίτσια στην πορνεία. «Ελα ρε, και στην Αθήνα ίδιες θα είναι, απλά θα παίρνουν πιο πολλά και δεν καταλαβαίνεις πως στα τρώνε.» Επιμένω πως λέει μαλακίες, πως τα πράγματα δεν είναι έτσι. Μετά μου αποκαλύπτει ότι η αδελφή του στην αρχή έκανε βίζιτες στην Αθήνα, μετά τα έφτιαξε με έναν σουβλατζή, τον παντρεύτηκε, χώρισαν και του πήρε το εστιατόριο. «Εσείς και οι Τούρκοι είστε μαλάκες φίλε...»

Λείπω σε ταξίδι για δουλειές

2007-06-15T23:35:00.000+03:00

Μόλις μάζεψα τα πράγματα, πάω ταξίδι σε χώρα που επισκέπτομαι για πρώτη φορά. Αυτά είναι τα καλά νέα. Τα άσχημα νέα είναι πως το γεγονός με αφήνει λίγο ως πολύ αδιάφορο. Και αυτό με τρομάζει. Είναι γήρας ή ένα είδος υποσυνείδητης έπαρσης; Μπορεί τίποτα από τα δύο, ίσως πρόκειται απλώς για βαρεμάρα. Κάποτε έφευγα με ένα σάκο στην πλάτη. Τώρα έβαλα έξι πουκάμισα για τρεις μέρες. Παλαιότερα πέταγα, έχοντας άγνοια κινδύνου, με Aeroflot από το Βλαδιβοστόκ στη Μόσχα. Τώρα έψαξα το ποιον της εταιρίας που θα με μεταφέρει. Αρα είναι μάλλον το βάρος του γήρατος.

Πριν από τρία χρόνια έκανα το γύρο του κόσμου σε λιγότερο από ένα μήνα-η Λούκι όταν το θυμάται με προτρέπει να γράψω γι΄ αυτό. Από τότε η έννοια του ταξιδιού άλλαξε. Ισως επειδή δεν ταξιδεύω πια για περιπέτεια. Με τις πιστωτικές στην τσέπη, το roaming να σε ακολουθεί παντού και τα δωμάτια των ξενοδοχείων φτιαγμένα από το ίδιο χέρι, πας κάπου και νομίζεις ότι έχεις ξανάρθει. Στο τέλος οι εικόνες μπερδεύονται, όχι γλυκά. Δεν θυμάσαι που είδες εκείνο το κτίριο, δεν είσαι σίγουρος σε ποιο ακριβώς μετρό είδες μία διαφήμιση. Περισσότερο με διεγείρει πια το ταξίδι, παρά ο προορισμός-μάλλον εκεί κάνω λάθος επιλογές.

Θα ήμουν δέκα χρονών, στο πίσω κάθισμα του Οπελ Καντέτ που οδηγούσε ο μπαμπάς μου. Ακουσα ένα τραγούδι που έλεγε για «Μπουένος Αϊρες, Νέα Υόρκη, Βομβάη, Τόκιο και Μπαρμπαριά». Είπα στον μακαρίτη ότι εγώ κάποτε θα πάω σε όλα αυτά. Εκείνος γέλασε, δεν με πίστεψε. Εγώ πήγα. Οχι σε όλα, άφησα, εσκεμμένα, ως εκκρεμότητα το Μπουένος Αϊρες, το μεγάλο ταξιδιωτικό μου όνειρο. Γιατί δεν πάω; Είναι ένα χιλιάρικο και δεκαπέντε ώρες. Μα επειδή φοβάμαι πως θα πεθάνω αν πάω. Ακούγεται ηλίθιο και λογικά δεν θα πάω ποτέ εκεί, κάποτε θα πεθάνω. Αλλά δεν νομίζω πως είναι ο φόβος. Είναι η ανάγκη να συντηρήσω ένα ταξιδιωτικό όνειρο. Γράψτε τα δικά σας λοιπόν!

Κουίζ: αναγνωρίστε το τοπίο και βρείτε που είμαι! Στο διαγωνισμό δεν δύναται να συμμετέχει η Λούκι!

Σε είδα στη συναυλία

2007-06-12T16:53:00.000+03:00

Την είδα την προηγούμενη εβδομάδα στη συναυλία του Θάνου Μικρούτσικου, στο Λυκαβηττό.
Φορούσε λουλουδάτο φόρεμα, αποκαλυπτικό ως προς το άθλιο μπεζ σουτιέν. Αξύριστα πόδια και μασχάλες. Συμπαθητικό πρόσωπο. Σήκωνε ψηλά τα χέρια και χτυπούσε παλαμάκια. Στα πόδια της ήταν κουλουριασμένο ένα free press του συρμού που είχε για παρέα δύο κουτάκια από μπύρες. Συνοδευόταν από φίλη της-αν συνοδευόταν από άνδρα το γεγονός θα ήταν μεγαλύτερο και από τη συναυλία. Κάπνιζε Sante σκέτο και τραγούδαγε με το τσιγάρο στο στόμα. Είμαι βέβαιος ότι ψηφίζει Συνασπισμό. Οταν η ορχήστρα άρχισε να παίζει το «Αυτή η νύχτα μένει» σηκώθηκε όρθια και ελαφρώς με πάτησε. Ευχήθηκα, όντως, να είναι η τελευταία νύχτα που της μένει. Μετά θα τη θάβαμε στην πλατεία Εξαρχείων, με πολιτική κηδεία και την Ιωάννα Κούρτοβικ μαζί με την Κική Σωτηροπούλου να λένε μερικά λόγια παρηγοριάς για τη δροσιά που κάηκε στην έρημο της πόλης.

«Ου μοιχεύσεις»

2007-06-09T02:13:00.000+03:00

Ένα βράδυ κάτω από το σπίτι μου, μία νεαρή κοπέλα κατέβηκε από τη μηχανή του φίλου της. Έτσι νόμιζα ότι ήταν φίλος της. Γρήγορα όμως κατάλαβα ότι δεν ισχύει αυτό γιατί παρατήρησα τον δισταγμό που είχε ο χαιρετισμός της. Σαν να περίμενε κάτι...
Πιθανότατα να σκεφτόταν, αν ο νεαρός άντρας θα πάρει την πρωτοβουλία να τη βγάλει από το βάσανο, που την τυραννούσε ώρες πριν... Τότε που έπιναν ποτά στο μπαρ και είχαν πάρει φωτιά τα βλέμματά τους...
Έσβησε λοιπόν, ο νεαρός τη μηχανή και συνέχισε εκείνα τα «βλέμματα», και το «πρώτο άγγιγμα» δεν άργησε να φέρει «πρώτο φιλί» και... έπειτα... συνέχισε ...
«Τώρα θα ήθελα να φύγεις», της είπε εκείνος ξαφνικά.
Η κοπέλα ξαφνιάστηκε. Ήτανε σαν να μην υπήρχε, και κάτι άλλο να μπορούσε να κάνει από την κίνηση της οπισθοχώρησης και απλά να φύγει.
Ξαφνικά όμως την τράβηξε κοντά του και άρχισε πάλι το ίδιο... Βλέμματα, φιλί, άγγιγμα...
Μέχρι που η νεαρή γυναίκα του πρότεινε ν΄ανέβει πάνω.
Δεν ανέβηκε πότε... σίγουρα δεν έκαναν έρωτα ποτέ και έμαθε από τον ίδιο ότι είχε άλλη σχέση...

Τώρα που το σκέφτομαι δεν μπορώ να καταλάβω ποιος πρόδωσε ποιον, ποιος δεν πρόδωσε και τελικά ποιος έμεινε πιστός σε τι...

...

University of Koridalos

2007-06-07T17:08:00.001+03:00

Λένε πως η φυλακή είναι ένα μεγάλο σχολείο. Τώρα αναβαθμίστηκε. Με δύο πρώην πρυτάνεις στο κελί, η φυλακή είναι ένα μεγάλο πανεπιστήμιο. Ετσι δε και προκύψουν τίποτα προφυλακίσεις από την υπόθεση των ομολόγων, ο Κορυδαλλός δύναται να διεκδικήσει άδεια ΙΕΚ και να μπει με αξιώσεις στον ανταγωνισμό των ιδιωτικών πανεπιστημίων.

Είναι, ασφαλώς, μία εξοντωτική ποινή που αντιστοιχεί σε δολοφόνους. Από την άλλη, δίνει στους δύο πανεπιστημιακούς την ευκαιρία να επεκτείνουν τις κοινωνιολογικές μελέτες τους στη διαστρωμάτωση της φυλακής και στην αφύπνιση των αντανακλαστικών που προκαλεί ο συγχρωτισμός με εγκληματικά στοιχεία. Ας πρόσεχαν. Δεν έχω νομικές γνώσεις, αλλά, του κερατά: το κατά συρροή και κατ΄ εξακολούθηση από λευκά κολάρα που υποτίθεται πως διδάσκουν και ήθος, διεγείρει άγρια ένστικτα.

Ωραία φάση

2007-06-04T20:33:00.000+03:00

Τι μαλακία! Κάποιος μπάτσος είναι άνθρωπος του Καρατζαφέρη αν και δεν αποκλείεται να τα πιάνει από τη δημιουργό του έργου που κατεσχέθη στην καλλιτεχνική έκθεση Art Athina. Ευτυχώς. Το έργο έπρεπε να κατασχεθεί. Διότι αν δεν είναι τέχνη οι αντιδράσεις του ΛΑΟΣ, τότε τι στο διάολο είναι; Από την άλλη, είναι να απορείς για την οργή των στελεχών του πατριωτικού κόμματος. Οι άνθρωποι που βλέπουν σημαία και καυλώνουν, ενοχλούνται από το πορνό με επένδυση τα εθνικά χρώματα; Ετσι φαίνεται. Και μετά στήνεται το τσίρκο. Κάποια νούμερα φωνασκούν στα τηλε-παράθυρα, κάποιοι άλλοι νομίζουν ότι απειλείται η ελευθερία της τέχνης και η Ελευθεροτυπία βρίσκει γήπεδο να παίξει τη μπάλα που ξέρει. Σιγά τα αυγά! Οταν προάγεις τη μαλακία σε εθνικό θέμα συζήτησης, τότε τις χορηγείς ουσία, σάρκα και οστά. Βέβαια το θέμα δεν είναι τόσο απλό. Από τη στιγμή που ο Πολύδωρας δεν έστειλε τον μπάτσο στο σπίτι του, υπάρχει μία εκκρεμότητα. Διότι καλό το γέλιο, αλλά από ένα σημείο και μετά πρέπει να σοβαρευόμαστε.

Να, δείτε και εδώ

Fiction

2007-06-03T23:40:00.001+03:00

Ενας Πολωνός βγήκε από το κώμα μετά από 19 χρόνια. Οταν το αυτοκίνητο του ανατράπηκε ήταν ένας παντρεμένος εργάτης, πατέρας τεσσάρων παιδιών. Οταν ξύπνησε ήταν ένας παντρεμένος (αυτό δεν αλλάζει ποτέ) συνταξιούχος, πατέρας τεσσάρων παιδιών και παππούς ένδεκα εγγονιών.

Πριν από 19 χρόνια η Πολωνία ήταν κομμουνιστική, τώρα την είδε μέλος της Ευρωπαϊκής Ενωσης. Η εικόνα που τον εντυπωσίασε περισσότερο είναι η αφθονία στα καταστήματα και η χρήση κινητού τηλεφώνου. Πολύ ωραία. Ας ντύσουμε τον τύπο με τσαρούχια, υποθέτοντας πως είναι Ελληνας.

Επεσε σε κώμα το 1988 και ξύπνησε σήμερα το πρωί.

Αν του ανακοινώσουν ότι η αναπηρική του σύνταξη είναι «επτά κατοστάρικα» μπορεί να πάθει εγκεφαλικό και να μην επανακάμψει ποτέ. Δεν φαντάζεται καν την ύπαρξη του ευρώ. Νομίζει πως η τηλεόραση διαθέτει δύο κανάλια-για το λόγο αυτό, άλλωστε, πλήρωσε διακόσια χιλιάρικα αγοράζοντας βίντεο. Αν ρωτήσει γιατί αυτό το σουβέρ είναι περίεργο, κάποιος θα πρέπει να του μιλήσει για το DVD. Αν μάλιστα είναι γεμάτο με mp3, το κουβάρι της σύγχυσης δεν θα ξεμπλεχτεί με τίποτα. Θα περιεργαστεί τις τηλεφωνικές συσκευές των οικείων του και θα ρωτήσει τι μέσο έβαλαν έτσι ώστε να έχουν όλοι τηλέφωνο. Για το PC έχει διαβάσει, αλλά δεν είχε δει από κοντά. Δεν μπορεί να καταλάβει, εύκολα και αμέσως, τι ακριβώς είναι το internet. Κάτι άκουσε για το παιδί του σωλήνα, αλλά όλα αυτά με την ανάγνωση του DNA αδυνατεί να τα κατανοήσει με επάρκεια. Και ακόμα δεν έχει κοιτάξει έξω από το παράθυρό του, δεν έχει δει τα αυτοκίνητα που κυκλοφορούν. Δεν παρακολούθησε trash TV, ούτε δελτίο ειδήσεων-ο γιατρός το απαγόρευσε προς το παρόν. Η μοναδική σύνδεση με το παρελθόν είναι πως στην πολιτική σκηνή κυριαρχούν τα ονόματα του Καραμανλή και του Παπανδρέου και πως η Ελλάδα είναι πρωταθλήτρια Ευρώπης στο μπάσκετ.

Συμπέρασμα; Αν είσαι πάνω από 35 ετών τώρα παίζεις σε μία ταινία επιστημονικής φαντασίας που θα μπορούσες να δεις στην εφηβεία σου.

Για την Αμαλία

2007-06-01T01:19:00.001+03:00

Συνεχίζεται εδώ

Για την Αμαλία (2)

2007-06-01T01:18:00.000+03:00

Οπως βλέπετε παραπάνω και εμείς, αν και δεν το συνηθίζουμε, συμμετέχουμε στην καμπάνια «Για την Αμαλία» που σκοπό έχει τη διαμαρτυρία προς τις αρχές για τα δεινά του συστήματος και την πλημμελή άσκηση του ιατρικού λειτουργήματος από επίορκους ιατρούς. Οφείλουμε, όμως, να διευκρινίσουμε μερικά πράγματα. Οχι τόσο προς τους πέντε-έξι που μας διαβάζουν, αλλά προς τη συνείδησή μας.

Συμμετέχουμε επειδή, εξ' όσων έχουμε διαβάσει, και η μακαρίτισσα θα επιθυμούσε κάτι αντίστοιχο. Η συμμετοχή μας δεν έχει να κάνει με τη συλλογικότητα της πρωτοβουλίας-μακριά από μας αυτά, μαζί και οι περισσότεροι εξ' όσων ηγούνται αντιστοίχων ενεργειών.

Συμμετέχουμε γνωρίζοντας πως η συγκεκριμένη διαμαρτυρία επί της ουσίας δεν είναι τίποτα παραπάνω από μία τρύπα στα μαύρα νερά της ελληνικής δημόσιας ζωής. Πιο απλά, θα τη διαβάσουν μόνο οι bloggers. Διότι κατά κύριο λόγο blogs διαβάζουν οι bloggers και ουδείς άλλος.

Ασφαλώς η κινητοποίησή μας μπορεί να ακουστεί αν κάποιος δημοσιογραφίσκος γράψει δυο λόγια στην εφημερίδα του ή πει κάτι στο τηλεοπτικό ρεπορτάζ του-λογικά και ο δημοσιογραφίσκος blogger θα είναι. Εν τέλει, λοιπόν, η ωραία μας πρωτοβουλία θα διαδοθεί από το συνήθη μαλάκα, έναν δημοσιογράφο τον οποίο έχουμε τοποθετήσει στο χαμηλότερο επίπεδο της υπολήψεώς μας, έναν ηλίθιο που κάνει μία δουλειά την οποία εμείς κάνουμε καλύτερα, σε ένα μέσο το οποίο, αφού δεν μας προσλαμβάνει, το ακυρώνουμε με τη μαχητική αρθρογραφία μας στα blogs.
Εννοείται πως η διαμαρτυρία μας είναι ανώνυμη, όπως άλλωστε και η συμπαράστασή μας προς την Αμαλία. Δεν ξέρω, βέβαια, τι ισχύ έχει η αποστολή της διαμαρτυρίας με τις βαρύγδουπες υπογραφές «Γυφτάκι», «Λούκι» κ.λ.π, αλλά υποθέτω πως οι ακτιβιστές κάτι θα γνωρίζουν και επ' αυτού.

Και μετά από αυτές τις απαραίτητες διευκρινίσεις, το «Γυφτάκι» σηκώνει το πανό και ακολουθεί την πορεία.

Είναι...ήταν...

2007-05-30T23:20:00.000+03:00

Δεν μπορούμε να σκίσουμε μία σελίδα της ζωής μας, αλλά μπορούμε να πετάξουμε όλο το βιβλίο στη φωτιά.

Αυτός ο κουρασμένος άντρας, ο πολύ βαριά άρρωστος, στο δωμάτιο 405, που του κρατώ το χέρι είναι ο παιδικός μου φίλος Δημήτρης. Είναι ο φίλος μου, είναι ο φίλος μου. Η επανάληψη αυτής της λέξης είναι όλη η γεύση που μου αφήνει μια ολόκληρη ζωή, όχι ολοκληρωμένη, τουλάχιστον για μένα, όχι όμως για εκείνον. Είναι η προσφώνηση μιας ζωής τριανταεπτά ετών. Προφέρω τον αριθμό τριάντα επτά, χωρίς κανένα ίχνος ηρωισμού. Ούτως η άλλος ο ηρωισμός έγκειται, όχι στο πότε γεννήθηκες αλλά στο ότι γεννήθηκες.
Ο Δημήτρης όλα αυτά τα χρόνια, αν και μακριά, στάθηκε ο φύλακας άγγελος μου, είναι ο φίλος μου. Όμως, τούτη εδώ η μικρή φράση θα υποστεί κάποιες αλλαγές, θα γίνει ήταν ο φίλος μου. Ξέρετε, πρόκειται γι’ αυτή την συνήθεια που έχει ο χρόνος με τους ανθρώπους ή και με τα «ακίνητα». Γιατί το ήταν είναι ακίνητο και με κοιτάζει, αλλά το κρυφοκοιτάζω κι εγώ. Δεν μου είναι τελείως άγνωστη αυτή η λέξη, μου έχει πάρει και άλλον ένα δικό μου άνθρωπο, μου έχει κλειδώσει πολλές ιστορίες και όνειρα. Και εις αντάλλαγμα, μου έδωσε το δικαίωμα να τη χρησιμοποιώ και να διηγούμαι.

Tα μούτρα του George Le Nonce

2007-05-28T21:44:00.001+03:00

Την πρώτη φορά που διάβασα κείμενο του George Le Nonce ένιωσα άσχημα. Χωρίς να το ξέρει, παραλίγο να γίνει ηθικός αυτουργός σε μία έκτρωση: για ποιο λόγο να γεννηθεί το «Γυφτάκι»; Ο άλλος από δίπλα δουλεύει αργαλειό, εγώ θα πούλαγα κινέζικα T-shirts; Μετά κατάλαβα ότι τα blogs είναι σαν τον πραγματικό κόσμο όπου συνυπάρχετε εσείς και ο Μητσοτάκης.

«Τα μούτρα του George Le Nonce» είναι, δυστυχώς, μόνο ένα gay blog. Για λόγους που δεν έχω καταφέρει να κατανοήσω, ο Nonce επιμένει να γράφει τα ομοερωτικά του, επιδεικνύοντας μία εκνευριστική αδιαφορία για τα της καθημερινότητας, την οποία και παρακολουθεί με συνέπεια, ακόμα και όταν δεν το παραδέχεται. Υποθέτω πως κάνει παιχνίδι με τους αναγνώστες του. Θα ήθελες να διαβάσεις τι έχει να πει για τον Καραμανλή, αλλά η γραφή του αντλεί ερείσματα από άλλες προθέσεις, θα σου μιλήσει για το κλύσμα και θα σε καλέσει να κάνεις, και εσύ, στοματικό έρωτα στο φαρμακοποιό του. Αν ορθώσετε το ανάστημα σας διαφωνώντας, θα σας πει πως, ούτως ή άλλως, και η ενασχόληση με τον Καραμανλή εντάσσεται στις πίπες, ζητώντας από τη Δικαιοσύνη να γείρει τη ζυγαριά προς το μέρος του. Είναι πιο εύκολο να αντιμετωπίσεις τον Nonce κατά πρόσωπο, παρά πίσω από την οθόνη. Εκ του σύνεγγυς, μάλιστα, αδυνατείς να ταυτοποιήσεις το φυσικό πρόσωπο με τον ιστολόγο. Ο προφορικός του λόγος δεν αντιστοιχεί στον ποιητικό που εκφέρει η γραφή του, η επιτηδευμένη διαστροφή του blog το πολύ να μετατραπεί, από κοντά, σε μία ελιτίστικη διάθεση εκμαυλισμού.

Είναι καλοβαλμένος, μορφωμένος και γοητευτικός. Αν ήταν straight θα μας είχε φάει τις γκόμενες. Αν έγραφε επί παντός του επιστητού θα μας είχε κλείσει τα blogs. Η επιμονή στη gay γραφή με εκνευρίζει πια, αλλά επιμένω να τον διαβάζω, ξεσηκώνοντας φράσεις, αντιγράφοντας τεχνική, στο πλαίσιο του δυνατού. Είναι κάτι πρωινά, τότε τον διαβάζω συνήθως, που, κουρασμένος πια, θέλω να του στείλω ένα «Αντε γαμήσου» στο SMS, πλην όμως γνωρίζω την απάντηση και κάνω πίσω.

Θέλω να σας πω και κάτι ακόμα και η θλιβερή αυτή παρένθεση κλείνει. Αν διαβάσετε τα σχόλια της προηγούμενης δημοσίευσης, θα διαπιστώσετε ότι για πρώτη φορά εμφανίζεται στο «Γυφτάκι» πρόσωπο υπό τη ψευδωνυμία «The Artist Previously Known as Ιω. Ερανιστής». Το γεγονός είναι συγκλονιστικό. Για να καταλάβετε, είναι σαν να κολυμπάτε σε κάποια ακτή του Ειρηνικού και να εμφανιστεί μπροστά σας ο Στιβ Μακ Κουίν ως Πεταλούδας μετά από επιτυχή απόδραση. Χρειάστηκα καιρό για να καταλάβω πως ο Ερανιστής δεν είναι το ίδιο και το αυτό πρόσωπο με τον Nonce. Μάλιστα διαπίστωσα ότι διατηρούσα γνωριμία μαζί του αν και αγνοούσα το δικτυακό προσωπείο. Ο Ερανιστής, λοιπόν, είναι δικτυακός αιχμάλωτος του Nonce, είναι το παγόνι στον κήπο του, ο πολυτιμότερος λίθος στο σκήπτρο του. Δεν γνωρίζω άνθρωπο που να χειρίζεται τον λόγο καλύτερα από τον Ερανιστή. Με μικρό δισταγμό θα στοιχημάτιζα πως δεν γνωρίζω και ευφυέστερο άνθρωπο. Και όμως, αρνείται να γράψει, εξαντλείται στο σχολιασμό του Nonce, ακόμα και των παραληρηματικών αφηγήσεων. Φοβούμαι πως η παρουσία του στο «Γυφτάκι» θα έχει προκαλέσει οργή και διάθεση εκδικητική. Ας μάθει ότι εδώ θα βρει φιλόξενο άσυλο. Εκεί τείνει να καταντήσει έγκλειστος σε άσυλο.

Πεθαίνοντας στο blogspot

2007-05-26T18:04:00.001+03:00

Η Αμαλία Καλυβινού πέθανε. Ηταν, όπως είπαν, ένας ήσυχος θάνατος, με μια αναπνοή. Ελάτε, τη θυμάστε την Αμαλία. Είναι η γυναίκα που δημιούργησε ένα blog καταγγέλλοντας τους γιατρούς και το σύστημα υγείας, ενώ ταυτοχρόνως έδινε μάχη χαρακωμάτων με τον καρκίνο. Εισήχθη στο νοσοκομείο για μία νέα χημιοθεραπεία, αλλά δεν βγήκε ζωντανή. Ο θάνατός της ανακοινώθηκε, δια σχολίου στο blog, από μία νοσοκόμα. Η τελευταία δημοσίευση της Αμαλίας είχε συγκεντρώσει 500 σχόλια. Μπορεί να μαζευτούν και άλλα τόσα. Αλλωστε η περίπτωση της είχε «υιοθετηθεί» και από δύο μεγάλες εφημερίδες, την Τρίτη μπορεί και να αποσπάσει πρωτοσέλιδο αγγελτήριο θανάτου. Οι άνθρωποι συγκινούνται από αυτές τις ιστορίες. Δεν είναι φειδωλοί σε σχόλια συμπαράστασης. Είτε πρόκειται για την Αμαλία, είτε για ένα παιδί στη Ρουάντα, τα δάκρυα κυλούν στο πληκτρολόγιο, και μετά στεγνώνουν και γίνονται συγκίνηση στο κείμενο. Μέχρι εκεί.

Υπάρχουν άνθρωποι που θα μένουν και δυο βήματα από τον Αγιο Σάββα, αλλά δεν τους καίγεται καρφί για μία ιστορία που δεν έχουν ακούσει από απόσταση ασφαλείας. Η Αμαλία διηγήθηκε την ιστορία της με αξιοπρέπεια για την ίδια και ασφάλεια για όλους εμάς. Δεν ζήτησε τίποτα. Γι' αυτό και ήμασταν γενναιόδωροι στα λόγια. Δεκάδες άνθρωποι πεθαίνουν δίπλα μας κάθε μέρα χωρίς τρυφερό χάδι και στοργικό λόγο. Βλέπετε ακόμα και ο θάνατος έχει ιδιαίτερες επικοινωνιακές απαιτήσεις. Αν προβάλλεις ωραία την ιστορία σου θα βρεις συμπάθεια, αλλά, φυσικά, ούτε ένα φλιτζάνι τσάι. Ασφαλώς το αποτέλεσμα είναι κοινό για όλους. Λήθη. Ναι, το blog της Αμαλίας θα συνεχίσει να μαζεύει σχόλια. Κάποιοι θα σκεφτούν πως μπορεί να γίνει μνημείο διαμαρτυρίας. Δεν θα γίνει τίποτα. Σε λίγες μέρες τα σχόλια θα σταματήσουν και η Αμαλία θα στοιχειώνει μόνη της, ανάμεσα στις τελευταίες λέξεις της. Ευτυχώς είναι στο blogspot, μπορεί να συναντηθεί με τον άλλο μακαρίτη, τον Γιάννη Διακογιάννη.

Tην έχουμε ακούσει...

2007-05-22T08:03:00.000+03:00

Οι μουσικές που αγαπάει η Λούκι:

«Je ne regrettéd rien» – Έντιθ Πιαφ, με αυτό το τραγούδι γεννήθηκα πρόωρα!
«Του άντρα το πολλά βαρύ – μην του μιλάτε το πρωί», το σιγοτραγουδούσα τριών ετών, γιατί... η καλή μέρα από το πρωί φαίνεται!
«Κάπου υπάρχει η αγάπη μου, Μ. Χατζιδάκις», μου το τραγουδούσε και συνεχίζει να μου το τραγουδά η μάνα μου (τώρα πια για να μ’ εκνευρίζει).
«…κι ούτε ο κνίτης με φρικιά…, Τζίμης Πανούσης», το άκουγα μαθήτρια συνέχεια και εκνεύριζα τον πατέρα μου.
«Γυριστρούλα – Λάκης με τα ψηλά Ρεβέρ ή Λάκης Παπαδόπουλος», ειδική αφιέρωση από τον πρώτο μου έρωτα 15 ετών.
«Seventeen seconds – Cure», θυμάμαι σαν να ήταν χθες την πρώτη φορά που άκουσα Cure. Ένας συμμαθητής από το σχολείο μου δάνεισαι αυτό το δίσκο και έτσι ξεκίνησε η μεγάλη μου αγάπη γι΄αυτό το συγκρότημα.
Smiths
«Let’s do it (Let’s fall in love) – Ella Fitzgerald, Here’s That Rainy Day – Wes Montgomery, Moonglow – Dizzy Gillespie, Little Lulu – Bill Evans, Felicidade – Joe Henderson, East of the sun (and the west of the moon) – Stan Getz, My ship, Miles Ahead – Miles Davis & Gil Evans», μουσικές βραδιές στο Jazz radio 101.9 Berlin, το χειμώνα του 1989.
«Coming back to you & Night comes on, Leonard Cohen», κάτι ηλιοβασιλέματα στην Ανάφη.
«Speak to me, Dark side of the moon – Pink Floyd», Ανάφη και πάλι Ανάφη με μία τρελή παρέα που γνώρισα από τη Θεσσαλονίκη.
«Short Skirt/Long Jacket, Cake», μεγάλη ιστορία αξίζει ένα ποστ κάποια στιγμή.
«Breathless, The Lyre of Orpheus, Nick Cave & The Bad Seeds», υπέροχο!
«Woman, Salt Rain, Susheelα Raman», ένας χωρισμός!
«James, The Best of», συνήθως τους ακούω όταν κάνω δουλειές στο σπίτι, έτσι για να μου δίνουν ρυθμό.
«The Virgin Suicides, Air», ξανά και ξανά και ξανά και ξανά και ξανά
«L.V.BEETHOVEN – SYMPHONY No 7 in a major op.92», απλά υποκλίνομαι!
«Πορνογραφία – Μάνος Χατζιδάκις & Νίκος Γκάτσος», συνοδευτικά με το βιβλίο “ Η ιστορία του ματιού” Georges Bataille
Κωσταντίνος Βήτα, Μιχάλης Δέλτα και λίγο πιο ροκ με Παύλο Παυλίδη, και οι τρεις είναι υπέροχοι, μπράβο τους!
«Raining Pleasure», μπράβο και σ΄αυτούς!
«The Killers & Kaiser Chiefs», τα συγκροτήματα που μου γνώρισε ο ανιψιός μου ένα σ/β στην Πάτρα!
Και για χορό... Faithless, Morcheeba, Archive, Placebo & Moby

Σίγουρα έχω ξεχάσει πάρα πολλά.... όπως το Human Behaviour της Bjork.

Το Γυφτάκι την ακούει με...

Το Best of του Ακη Πάνου.
Oλα του Τζιμάκου
Τα άπαντα των Deep Purple και των κλώνων τους.
Camel
Χατζιδάκις

Gourmet

2007-05-18T01:24:00.001+03:00

Η ειρωνεία γλίστρησε σαν φίδι από τα χείλη της Λούκι: «Μήπως θα ήθελες, τελικά, να δειπνήσουμε στα Friday's που είναι περισσότερο του γούστου σου;» Πράγματι ήθελα, αλλά δεν τολμούσα να το παραδεχθώ. Κακώς, είναι στιγμές που ο όλεθρος ανθίζει επάνω σε ένα φαινομενικά ανώδυνο δισταγμό. Ρωτήστε και τον Ρόμελ που το ξανασκέφτηκε πριν αμολήσει τα τεθωρακισμένα στην έρημο. Καλύτερα να φας στα Friday's, είναι σίγουρο. Αλλιώς υπάρχει η περίπτωση να δεις την πραγματική Παρασκευή να ανατέλλει μπροστά σου και εσύ, όντας ξάγρυπνος, καρτερείς το ρέψιμο σαν χάδι γυναίκας που ποθείς.

«Μα τι είναι αυτά που λες, αγαπητή μου, ασφαλώς και θα δειπνήσουμε στο εστιατόριο που επέλεξες, αφού μάλιστα γνωρίζεις και τους ιδιοκτήτες...»

Οι ιδιοκτήτες, όμως, έχουν ένα πρόβλημα για το οποίο δεν έχουν λάβει γνώση. Με τον σεφ τους διατηρούν την ίδια σχέση που διατηρεί και η Γιάννα με το στυλίστα της: οι υπάλληλοι, κατά βάθος, μισούν το αφεντικό τους. Θα το πω ωμά, σαν το δείπνο μας: το φαγητό ήταν άθλιο. Η Λούκι πήρε μία σαλάτα με βασιλικό την οποία, κατά δήλωση της, απόλαυσε. Προφανώς την ώρα που αυτή έτρωγε το βασιλικό, εγώ κατάπινα τη γλάστρα. Θέλετε να μάθετε για το κυρίως πιάτο; Οπως ήταν αναμενόμενο, δεν καταφέραμε να τελειώσουμε μαζί-το φαγητό, εννοείται. Στην πρώτη πιρουνιά σκέφτηκα να πάω στην κουζίνα και να ρωτήσω αν εργάζεται ως σεφ ο Λευτέρης, ο μάγειρας του κέντρου νεοσυλλέκτων στην Κόρινθο. Θα πίναμε, τουλάχιστον, μία Amstel και θα θυμόμασταν το Σεπτέμβρη του '87, όταν εκείνος μαγείρευε και εγώ πρόσθετα στο καζάνι ροχάλες. Η Λούκι, όμως, η gourmet Λούκι, η Λούκι που λοιδορούσε τον απαίδευτο ουρανίσκο μου, με ενημέρωσε πως ο σεφ είναι από κάποιο εξωτικό μέρος της πατρίδας μας. Μην είναι από το Μαλανδρίνο; Την Αλικαρνασσό; Ε, αν δεν είναι από αυτά τα δύο σωφρονιστικά καταστήματα, θα έχει περάσει από τις αγροτικές φυλακές της Κασσάνδρας. Και ακόμα χειρότερο: μήπως τα λαχανικά τα έχει φυτέψει ο Ντάστιν Χόφμαν περιμένοντας τον Πεταλούδα σε εκείνο το ερημικό νησάκι; Αρχισα να παραληρώ. Το κρασί ήταν λευκό και δροσερό, αλλά ανήμπορο να σβήσει τη φλόγα στο στομάχι μου. Δεν τα κατάφερε ούτε η σόδα. Οταν έφεραν το λογαριασμό αισθάνθηκα ότι για πρώτη φορά στη ζωή μου πληρώνω σε εστιατόριο προκειμένου να πάρουν το πιάτο από μπροστά μου.

Στο δρόμο της επιστροφής γκρίνιαξα. Η Λούκι είχε το θράσος να πει: «ρε γαμώτο τώρα που το λες και μένα κάπως μου έκατσε το φαγητό...» Φυσικά και την πήγα μέχρι το σπίτι της, ακόμα και μετά από αυτό που είπε. Είμαι ένας gentleman με απαίδευτο ουρανίσκο...

Safe sex

2007-05-15T13:01:00.000+03:00

«Τα άτομα που έχουν κάνει στοματικό έρωτα σε περισσότερους από πέντε ερωτικούς συντρόφους κατά τη διάρκεια της ζωής τους έχουν 250% περισσότερες πιθανότητες να εκδηλώσουν καρκίνο του φάρυγγα, συγκριτικά με άτομα που δεν κάνουν στοματικό σεξ.»

Στο εξής η έννοια του safe sex προϋποθέτει, εκτός από προφυλακτικό, και φίμωτρο. Εκ των πραγμάτων, η Durex, μετά το δονούμενο δαχτυλίδι θα παρουσιάσει και μαγνητόφωνο μίας χρήσης στο οποίο θα μπορείτε να ηχογραφείτε βρομόλογα για τις στιγμές της συνεύρεσης.

Eχουμε και λέμε...

2007-05-13T22:58:00.000+03:00

Δεν γράφω blog, ποινή εκτίω. Κάπως έτσι θα το έλεγε ο Πολύδωρας. Μα συγγνώμη τώρα, είναι δυνατόν να μας καλείτε στη συμπλήρωση του κάτωθι ερωτηματολογίου; Νομίζω πως το κρίμα βαραίνει το λαιμό της So far. Ας είναι, το κάναμε και αυτό, ενώ εκκρεμούν και ορισμένα άλλα που θα ακολουθήσουν εντός της εβδομάδας. Οπως θα διαπιστώσετε, απουσιάζει η Ντέφι, η τύχη της οποίας αγνοείται.

Η απόλυτη ευτυχία για εσάς είναι:

Λ:Ένα τσιγάρο μετά από το φαγητό!

Γ: Να οδηγώ στην Καλιφόρνια πίνοντας Starbucks, αναζητώντας μοτέλ για να πάω με μία ξανθιά σιλικονάτη γκόμενα.

Τι σας κάνει να σηκώνεστε το πρωί;

Λ: Το ξυπνητήρι μου!

Γ: Το ένστικτό μου

Η τελευταία φορά που ξεσπάσατε σε γέλια;

Λ: Πριν λίγο στο τηλέφωνο με μία φίλη

Γ: Πριν από λίγο στο τηλέφωνο πειράζοντας τη Λούκι

Το βασικό γνώρισμα του χαρακτήρα σας;

Λ: Η τεμπελιά μου!

Γ: Η τεμπελιά και η αναβλητικότητά μου.

Το βασικό ελάττωμά σας;

Λ: Η τεμπελιά μου, αλλά εγώ το έχω ως χάρισμα!

Γ: Είμαι αφελής, θύμα και κορόϊδο.

Σε ποια λάθη δείχνετε μεγαλύτερη επιείκεια;

Λ: Στη βλακεία...

Γ: Στα πάθη...

Με ποια ιστορική προσωπικότητα ταυτίζεστε περισσότερο;

Λ: Με καμία!

Γ: Με τον Αδάμ.

Ποιοι είναι οι ήρωες σας σήμερα;

Λ: Ο Spiderman και το γυφτάκι (λέμε τώρα!!!!!)

Γ: Ο Neal Armstrong και ο Παπαλουκάς

Το αγαπημένο σας ταξίδι;

Λ: Ο καναπές μου, άντε μέχρι το κρεβάτι, όμως, όχι μεγαλύτερη διαδρομή γιατί κουράζομαι!

Γ: Στη μεγάλη σύμμαχο χώρα!

Οι αγαπημένοι σας συγγραφείς;

Λ: Μίκυ μάους και στα πιο σοβαρά μου Μαφάλντα

Γ: Oscar Wild

Ποιαν αρετή εκτιμάτε σ΄ έναν άντρα;

Λ: Το πιτσίλισμα της λεκάνης...

Γ: Την απλότητα

...και σε μία γυναίκα;

Λ: Έχει;

Γ: Να είναι ανεξάρτητη και να κάνει καλό σεξ

Ο αγαπημένος σας συνθέτης;

Λ: Α, έχω απαντήσει σε άλλο παιχνίδι.

Γ: Ο Ακης Πάνου

Το τραγούδι που σφυρίζετε κάνοντας ντους;

Λ: Δεν κάνω ντους και δεν ξέρω να σφυρίζω!

Γ: Τίποτα

Το βιβλίο που σας σημάδεψε;

Λ: Το βιβλίο ιστορίας της γ’ λυκείου, με το οποίο με χτύπησε η Ρωξάνη στο μάτι.

Γ: Ο Φτωχούλης του Θεού και το Πορτρέτο του Dorian Gray

Η ταινία που σας σημάδεψε;

Λ: Αυτή, που έπαιζε εκείνη η ηθοποιός, που πήρε, μωρέ...εκείνο το βραβείο, εκεί...

Γ: Δεν με πιάνουν τέτοια πράγματα

Ο αγαπημένος σας ζωγράφος;

Λ: Ο Μιχαλάκης

Γ: Ο Μαγκρίτ

Ποια θεωρείτε ως μεγαλύτερη επιτυχία σας;

Λ: Την ανυπαρξία μου!

Γ: Το προηγούμενο αυτοκίνητό μου.

Το αγαπημένο σας χρώμα;

Λ: Άσπρο, μαύρο, κόκκινο, μπλε, κίτρινο = μαύρο

Γ: Μπα κανένα...

Το αγαπημένο σας ποτό;

Λ: Το έκοψα

Γ: Chivas

Τι απεχθάνεστε περισσότερο απ΄όλα;

Λ: Τις αγκινάρες!

Γ: Ενα συγκεκριμένο πρόσωπο

Για πιο πράγμα μετανιώνετε περισσότερο;

Λ: Που κάθομαι τόση ώρα και απαντώ στις ερωτήσεις!

Γ: Που άκουσα τη Λούκι και απαντώ και εγώ

Όταν δεν γράφετε ποια είναι η αγαπημένη σας ασχολία;

Λ: Έλα παιδιά, μην επαναλαμβανόμαστε, η ξάπλα!

Γ: To Play Station

Ο μεγαλύτερος φόβος σας;

Λ: Ο φόβος

Γ: Η αρρώστια

Σε ποια περίπτωση επιλέγετε να πείτε ψέμματα;

Λ: Σε όλες!

Γ: Ε τώρα τι θέλεις...

Ποιο είναι το μότο σας:

Λ: «Χαμογελάτε κάνει τους άλλους να ανησυχούν»!

Γ: Δεν γαμείς...

Πως θα επιθυμούσατε να πεθάνετε;

Λ: Κάνοντας sex σε μία πισίνα γεμάτη σοκολάτα, μάλλον...

Γ: Από τα γέλια βλέποντας τη Λούκι στην πισίνα

Εάν συναντούσατε το Θεό, τι θα θέλατε να σας πει;

Λ: «Επ, εδώ είσαι εσύ;» ή «πως από δω;»

Γ: «Είσαι Θεός ρε μαλάκα!»

Σε ποια πνευματική κατάσταση βρίσκεστε αυτόν τον καιρό;

Λ: Του διαλογισμού...

Γ: Φοβάμαι να το ψάξω αυτό...

Mπαμπά τρέξε!

2007-05-11T11:04:00.000+03:00

Η μητέρα παίρνει λουλούδια τη δεύτερη Κυριακή του Μαϊου. Ο πατέρας, συνήθως, παίρνει λουλούδια στο πρώτο του μνημόσυνο.

Τα νεκροταφεία όλου του κόσμου έχουν ποτιστεί με δάκρυα παιδιών που κατάλαβαν πως άργησαν, κάπως, να ευχαριστήσουν το μοναχικό τύπο κάτω από το χώμα. Δεν θα μπορούσε να γίνει και αλλιώς. Από καταβολής κόσμου ο πατέρας είχε κακές δημόσιες σχέσεις. Ακόμα και στην ίδια τη θεία οικογένεια παίζει το ρόλο του κακού: μένει στο παρασκήνιο, δεν εμφανίζεται ποτέ πλην όμως άπαντες τον τρέμουν, και στο τέλος, που το παιδί σταυρώνεται, επιτρέπει στη μητέρα να κλέψει, με τον οδυρμό της, τη συγκίνηση των θεατών. Εκ των πραγμάτων και η λαϊκή παράδοση δεν μεταχειρίζεται με εύνοια την πατρότητα. Η μάνα γίνεται τραγούδι, αναστεναγμός ντυμένος με νότες. Ο πατέρας έφτασε μέχρι το «μπαμπά μην τρέχεις» και αυτό για λόγους ιδιοτελούς συμφέροντος, μην τυχόν και το παιδί μείνει ορφανό και ακάλυπτο.

Δεν φταίνε τα παιδιά. Αγαπάς τη μητέρα σου από ένστικτο, αλλά για να εκτιμήσεις τον πατέρα σου πρέπει πρώτα να έρθεις στη θέση του. Μέχρι τότε, όμως, θα φας τις σάρκες του. Και όταν του πάρεις, επιτέλους, λουλούδια, στο πρώτο του μνημόσυνο, μπορείς να τον ευχαριστήσεις. Μη σε ανησυχεί η σιωπή. Ετσι δεν ήταν πάντα ο μπαμπάς; Ο μαλάκας...

Ένα αστείο όνειρο;

2007-05-09T11:29:00.000+03:00

Εντάξει, μπήκε ο Μάιος, ο ωραιότερος μήνας για κάποιους. Πλησιάζει το καλοκαίρι, η ωραιότερη εποχή για άλλους. Κοντοζυγώνει το τριήμερο του Αγίου Πνεύματος, παρέα με την υστερία, για το που θα πάμε και αν θα γυρίσουμε αρκούντως μαυρισμένοι πίσω.
Τι ωραία, τι ακατάστατα τραγουδιέται όλη αυτή η χαρά από τη φύση, από τα πουλιά, κοτσύφια και αηδόνια, κάθε πρωί έξω από τα παράθυρα μας! Θαρρείς ότι όλα τα θαυμάσια πράγματα γίνονται τούτη την εποχή (εκτός από την αλλεργία)…

Συνήθως το πρωί που ξυπνώ δεν θυμάμαι το όνειρο ή τα όνειρα που κατέγραψε την προηγούμενη νύχτα ο εγκέφαλος μου. Όμως, το σημερινό πρωινό αυτές, οι επίμονες πρωινές φωνές των κοτσυφιών στο παραθύρι μου φαίνεται ότι εισχώρησαν, να πω καλύτερα σφηνώθηκαν, στον εγκέφαλο και δημιούργησαν ένα αστείο όνειρο.
Βρέθηκα, λέει, πάνω στα καλώδια μιας κολώνας της ΔΕΗ. Προφανώς το θέαμα που παρουσίαζα ήταν πολύ αστείο, να πω καλύτερα γελοίο, καθώς προσπαθούσα να κρατήσω ισορροπία. Στην άκρη του καλωδίου ήταν συγκεντρωμένα πουλιά, τα οποία προφανώς ήταν ενοχλημένα από την «έντονη» παρουσία μου. Όταν πια κόντευα να πέσω, ένα πουλί με πλησίασε, μάδησε ένα φτερό από το σώμα του και μου το κόλλησε πάνω στο δικό μου σώμα. Γρήγορα κατάλαβε ότι μ΄ένα τόσο δα φτερό δεν σώζεται η κατάσταση και έτσι έτρεξε στην παρέα του και ζήτησε ενισχύσεις. Σε λίγη ώρα το σώμα μου ήταν γεμάτο με δανεικά φτερά. Το αρχικό πουλί με πλησίασε, προτρέποντας μου να πετάξω, αλλά εγώ δεν σάλευα. Ήταν όλο το σώμα μου μουδιασμένο. Ξαφνικά, βρέθηκα να έχω την τύχη του Ίκαρου, χωρίς όμως να έχω την φιλοδοξία να πετάξω, μήτε και τη δόξα του βέβαια.
Πέτα, πέτα μου φώναζαν όλα τα πουλιά, αλλά εγώ εκεί…
Περίμενα να ξημερώσει και να κατέβω ασφαλής από το όνειρο, στη σκάλα που μου είχε στήσει η πραγματικότητα…

Οι άλλοι

2007-05-07T12:27:00.001+03:00

Στην ταινία «Οι άλλοι», η Νικόλ Κίντμαν είναι ήδη νεκρή, αλλά κάνει πως δεν το ξέρει, δεν θέλει να το παραδεχθεί. Ως φάντασμα, μαζί με τις αλυσίδες του στοιχειού σέρνει και τα παιδιά της, νεκρά και αυτά, που ταλαιπωρήθηκαν εν ζωή, βασανίζονται και μετά θάνατον. Κάποια άλλα φαντάσματα προσπαθούν να της πουν, με τρόπο είναι η αλήθεια, πως είναι ελαφρύ το χώμα που τη σκεπάζει, μακαρία η οδός που βαδίζει και πως, τέλος πάντων, μέχρι και τα κόλλυβα της έχουν περάσει την ημερομηνία λήξης. Αλλά η Νικόλ το χαβά της, αρνείται να καταλάβει. Καλά κάνει. Αν το ήξερε από την αρχή, η ταινία θα ήταν μικρού μήκους. Και, εν τέλει, τι είναι μία σταρ χωρίς δράμα; Στο τέλος κάνει την ανάγκη φιλότιμο και το καταλαβαίνει επειδή μία μεσίτρια θέλει να πουλήσει το στοιχειωμένο σπίτι και ο θεατής θέλει να επιστρέψει πλέον στο δικό του. Είναι από τις αγαπημένες μου ταινίες, την είδα χθες. Σε αντίστοιχα ευρηματικά βήματα κινείται και η «Εκτη Αίσθηση» όπου ο Μπρους Γουίλις είναι νεκρός και το μαθαίνει πριν τους τίτλους τέλους. Πρόκειται, γενικά, για μία ιδέα που φοριέται εύκολα, από τα blogs μέχρι το σινεμά. Μήπως είσαι νεκρός και δεν το ξέρεις; Σιγά τα αυγά, αυτό δεν είναι τίποτα. Το χειρότερο είναι να σε θεωρούν όλοι οι άλλοι νεκρό, ενώ εσύ είσαι ζωντανός με σάρκα στερημένη και οστά εύκαμπτα.

Σβήστα

2007-05-05T19:02:00.000+03:00

Tην παραμονή της Πρωτοχρονιάς αγόρασα ένα πολύ ωραίο και αξιόπιστο laptop. Μαζί παρέλαβα και την ειδική κάρτα που έπρεπε να ταχυδρομήσω στη Microsoft προκειμένου να μου αποσταλούν τα Windows Vista. Καλύτερα να έστελνα γράμμα στο Γκουαντάναμο λέγοντας πως ονομάζομαι Οσάμα.
Τα Vista έφτασαν χθες. Και τα εγκατέστησα. Λάθος. Το σύστημα υπέστη σοκ και εγώ εγκεφαλικό. Το νέο λειτουργικό δεν συνεργαζόταν με κανέναν από τους drivers των συσκευών μου. Η κάρτα γραφικών άρχισε να βλέπει παραισθήσεις, ο ήχος σίγησε, το μηχάνημα αναστέναζε και το ένιωθα. Η υπόθεση θα μπορούσε να τελειώσει με μία απλή παραδοχή της μαλακίας μου και επαναφορά στην προηγούμενη κατάσταση. Νέο λάθος. Δεν μπορείς να απεγκαταστήσεις τα Vista. Πρέπει να κάνεις format στον υπολογιστή. Πήρα back up από τα εργαλεία συστήματος των Vista και ξεκίνησα την εγκατάσταση των ΧΡ. Παιδεύομαι εδώ και ώρες να επαναφέρω τον υπολογιστή περίπου στην κατάσταση που ήταν πριν τα Vista-εννοείται ότι το back up δεν λειτούργησε, έχασα δεδομένα, drivers κ.λ.π. Σκέφτομαι πως αν ήμουν στην Αμερική θα μπορούσα να μηνύσω τη Microsoft για την ταλαιπωρία. Ωστόσο υποθέτω πως κάπου στα ψιλά γράμματα των όρων αποδοχής του προϊόντος θα γράφουν πως δεν ευθύνονται για αντίστοιχα προβλήματα. Αν ήταν ο Bill να πληρώνει όποιον πελάτη ταλαιπωρεί, τότε θα έβγαινε από τη λίστα του Forbes και θα έμπαινε στη λίστα του Βατικανού με τους υποψηφίους προς αγιοποίηση, απειλώντας τη Μητέρα Τερέζα.

Δεν είναι αργία;

2007-04-30T15:28:00.000+03:00

Εντάξει, εντάξει. Είναι απεργία, πλήρως αποδεκτή από το νόμο, με καταβολή των δεδουλευμένων της ημέρας. Δεν ξέρω πόσοι θα κατέβουν στα συλλαλητήρια των συνδικαλιστών. Αυτό που γνωρίζω, μετά βεβαιότητος και προσωπικής εμπειρίας, είναι πως η εργατική τάξη πριν πάει στον παράδεισο, πρέπει να περάσει από την τράπεζα για να πληρώσει τις δόσεις της κάρτας. Και κάπου εκεί, σε μία στροφή αυτής της διαδρομής, τη χάνουν τα συνδικάτα, η ταξική συνείδηση θα παραπέσει στις παρυφές μίας βιτρίνας. Αυτό το ξέρουν όλοι. Εγώ, εσείς, η εργατική τάξη, δεν το ξέρουν, όμως, τα συνδικάτα. Κατέρχονται στη διαδήλωση της Πρωτομαγιάς με όρους και συνθήματα που μπορεί να συγκινούσαν έναν καπνεργάτη στην ανατολή του προηγούμενου αιώνα, αλλά δεν έχουν τίποτα να πουν στο μέσο σημερινό εργαζόμενο. Οχι πως οι εξελίξεις έχουν ακυρώσει τα συνθήματα-κάθε άλλο, το γενικό τους περίγραμμα ισχύει ως έχει. Και τα βασικά του μαρξισμού ισχύουν ως εργαλείο ανάλυσης, αλλά πλέον κανείς δεν τα τυπώνει σε μορφή ευαγγελίου ή ταξιδιωτικού οδηγού προς το σοσιαλισμό. Τα συνδικάτα αντιμετωπίζουν πρόβλημα: τα ίδια έχουν χάσει την επαφή με την πραγματικότητα και ο εργαζόμενος τη συνείδησή του. Ναι, φυσικά και καταλαβαίνει πως δουλεύει σαν το μαλάκα για 700, 800, 1000 ευρώ. Μόνο που πλέον δεν αισθάνεται καμία ανάγκη συστράτευσης με τους άλλους της γης τους κολασμένους. Το πολύ να αισθανθεί ταξικά αλληλέγγυος με την κυρία δίπλα του που, και αυτή, περιμένει να παίξει στο Deal.

Ο Στέλιος

2007-04-26T20:08:00.000+03:00

Το λάδι ξεκίνησε την προδιαγεγραμμένη πορεία του από το στόμιο του πλαστικού μπουκαλιού μέχρι τη μεγάλη αγκαλιά του τηγανιού. Υπάκουσε στη βαρύτητα και υπό το προσεκτικό βλέμμα του Στέλιου άρχισε να απλώνεται στην επιφάνεια του μαγειρικού σκεύους. Την ίδια στιγμή, το αίμα του Στέλιου είχε άλλη γνώμη και, οπωσδήποτε, όχι μία τόσο ανώδυνη διαδρομή. Ταλαιπωρημένα αιμοπετάλια διαπίστωσαν πως η αορτή του αφεντικού δεν άφηνε πλέον ούτε χαραμάδα διέλευσης, πόσο μάλλον και αισιοδοξίας. Ο Στέλιος έπαθε έμφραγμα την ώρα που ετοιμαζόταν να τηγανίσει ένα αυγό. Και ήταν απελπιστικά μόνος. Πιθανότατα η Μινέρβα, από την ετικέτα του ελαιολάδου, να έριχνε πλάγιες ματιές, αλλά, ελάτε στη θέση της, δεν μπορούσε να κάνει απολύτως τίποτα.

Ο Στέλιος είναι πενήντα ετών. Μια χαρά άνδρας, τρόπος του λέγειν. Για κάθε χρόνο στην ταυτότητα, έβαζε δύο κιλά στη ζυγαριά. Πριν από δέκα χρόνια, στα σαράντα του, ήταν είκοσι κιλά πιο ελαφρύς. Αλλά δείτε τον τώρα, τη στιγμή που παθαίνει το έμφραγμα-μην ανησυχείτε, ούτως ή άλλως δεν θα καταλάβει τίποτα. Είναι εκατό κιλά, φαλακρός, με εμφυτεύματα στη θέση των δοντιών, φακούς επαφής στη θέση των ματιών και ένα Viagra στη θέση της τεστοστερόνης. Οπως μπορείτε να παρατηρήσετε, το μέγεθος της κοιλιάς του λειτουργεί, κατά την πτώση, ως σωσίβιο. Προσκρούει στο μαρμάρινο πάγκο της παλιάς κουζίνας, αποτρέποντας τη συνάντηση της κεφαλής με το τηγάνι. Αν δεν συνέβαινε αυτό, ο Στέλιος θα μαγείρευε μυαλά που δεν θα ήταν σε θέση να απολαύσει.

Αλλά μισό λεπτό! Μία παύση! Στέλιο μείνε όπως είσαι, σε παρακαλώ. Πρέπει να δούμε όλη την εικόνα.

Ο άνθρωπος μας, που λέτε, ζει στα σύνορα Νέας Ιωνίας και Νέας Φιλοθέης. Εν προκειμένω στη Νέα Ιωνία. Ο δήμος έχει τόση σημασία, όση έχει και ο ακριβής γεωγραφικός προσδιορισμός μίας κατοικίας που βρίσκεται στα σύνορα ΗΠΑ-Μεξικού. Εχει μεγάλη σημασία αν είσαι στη βόρεια ή στη νότια πλευρά του Ρίο Γκράντε. Ο Στέλιος, βέβαια, λέει ότι μένει κάπου στη Φιλοθέη και καλά κάνει. Ελάχιστοι από τον κύκλο του κλήθηκαν να κάνουν αυτοψία. Εργάζεται ως πολιτικός μηχανικός σε εταιρία που εδρεύει επί της Λεωφόρου Κηφισίας. Στην πλάτη του μεταφέρει ένα διαζύγιο, μία κόρη στην εφηβεία και τρεις αποτυχημένες σχέσεις, οι οποίες δεν του επέτρεψαν να μάθει τα στοιχειώδη της μαγειρικής. Χώρισε από τη σύζυγό του πριν δέκα χρόνια για λόγους που ακόμα και εγώ δεν κατάφερα να προσδιορίσω. Διατήρησαν μία αξιοπρεπή σχέση. Εκείνη ξαναπαντρεύτηκε, ο Στέλιος ουδέποτε το επεδίωξε. Μέσα σε επτά χρόνια έκανε τρεις σχέσεις, αλλά, ουσιαστικά, ήταν σα να ήταν με την ίδια γυναίκα που, απλώς, άλλαζε δέρμα, φωνή και ρούχα. Προστατευτικές σαν τη μαμά του, επιεικείς σαν τον μπαμπά του και στο κρεβάτι σαν την πρώην γυναίκα του. Και οι τρεις τον εγκατέλειψαν όταν κατάλαβαν πως το μοναδικό όνειρο του Στέλιου ήταν να περάσει τη ζωή του σαν γάτα: με την πλάτη στον τοίχο και στις μύτες των ποδιών, αν είναι δυνατόν και στη σκιά. Η εγκατάλειψη δεν τον πλήγωσε. Τον διευκόλυνε. Στα 47 του ήταν αρκετά σοφός για να ξέρει πως ο εκφωνητής του Supersport είναι η ιδανική συντροφιά που δεν εγείρει καμία απαίτηση. Για το σεξ δεν χρειαζόταν να το σκεφτεί, αρκούσε η δικτύωση με ένα καλό γραφείο. Και, επιτέλους, απολάμβανε τις Κυριακές με ησυχία και ποδόλουτρο σε μία θάλασσα από ένθετα εφημερίδων. Το μόνο που τον απασχολούσε ήταν το φαγητό. Δεν έμαθε ποτέ του να μαγειρεύει. Του φαινόταν και μίζερο. Μόνος σε μία παλιά μαρμάρινη κουζίνα της Νέας Ιωνίας. Ετρωγε delivery και αυγά. Μερικές μέρες κατάπινε μόνο μπισκότα, σαν σκύλος που εξανθρωπίστηκε αλλά δεν καταφέρνει να αποβάλλει τις παλιές του συνήθειες. Τώρα πάντως, αυτή τη στιγμή, που παθαίνει το έμφραγμα, δεν μπορεί ούτε να μιλήσει, ούτε να γαβγίσει. Δεν ξέρω αν πρέπει να τον σκοτώσω ή να του δώσω χάρη. Αφήνω την τύχη του στα χέρια σας.

Love it

2007-04-25T11:53:00.000+03:00

Super star!

2007-04-23T09:41:00.000+03:00

Πήγα και το είδα, δεν γινόταν να μην πάω. Το περίμενα είκοσι χρόνια και ας δεν πήγα ποτέ εκεί που με περίμενε, στο Λονδίνο. Πήγα στο Jesus Christ Super Star και έκανα το σταυρό μου. Για τα ψώνια που διαδήλωναν έξω από το θέατρο. Για την αρτιότητα της παραγωγής. Για την καλύτερη παράσταση που έχω δει στη ζωή μου-δεν έχω δει πολλές. Ας ήμουν τσαμπατζής, ευχαρίστως τους ακουμπούσα ένα κατοστάρικο και δέκα καλαθάκια λουλούδια στα πόδια των πρωταγωνιστών. Ξίνισα, κάπως, με τον Ιησού. Μου φάνηκε λίγος. «Είναι που έχεις στο μυαλό σου τον Gillan από την πρώτη ηχογράφηση» μου είπε, στο διάλειμμα, ένας ειδικός που συνάντησα εκεί. «Οποιος και αν έβγαινε στη σκηνή, ήταν χαμένος από χέρι στη σύγκριση. Αλλά μην ακούς μόνο. Πρόσεξε τη σκηνική παρουσία του τύπου...» Καλός ήταν. Αλλά όχι όσο οι άλλοι. Οχι όσο ο Ιούδας, ο Ηρώδης και ο Αννας, η Μαγδαληνή. Δείτε το. Απολαύστε τα ψώνια που διαδηλώνουν έξω από το θέατρο και μετά περάστε στο κυρίως θέαμα. Πάντα τέτοια, πάντα τέτοια...

Οδυσσέας Ελύτης * Μαρία Νεφέλη

2007-04-22T23:32:00.001+03:00

H Παρουσία

Μ. Ν.:Περπατώ μες στ΄αγκάθια μες στα σκοτεινά σ΄αυτά που΄ναι να γίνουν και στ΄αλλοτινά κι έχω για μόνο μου όπλο μόνη άμυνα τα νύχια μου τα μωβ σαν τα κυκλάμινα.

Α.: Παντού την είδα. Να κρατάει ένα ποτήρι και να κοιτάζει το κενό. Ν΄ακούει δίσκους ξαπλωμένη χάμου. Να περπατάει στο δρόμο με φαρδιά παντελόνια και μια παλιά καμπαρντίνα. Μπρος από τις βιτρίνες των παιδιών. Πιο θλιμμένη τότε. Και στις δισκοθήκες, πιο νευρική, να τρώει τα νύχια της. Καπνίζει αμέτρητα τσιγάρα. Είναι χλωμή και ωραία. Μα να της μιλάς ούτε που ακούει καθόλου. Σα να γίνεται κάτι αλλού – που μόνο αυτή το ακούει και τρομάζει. Κρατάει το χέρι σου σφιχτά, δακρύζει, αλλά δεν είναι ε κ ε ί. Δεν την έπιασα ποτέ και δεν της πήρα τίποτα.

Μ.Ν.: Τίποτα δεν κατάλαβε. Όλη την ώρα μου έλεγε “θυμάσαι;” Τι να θυμηθώ. Μονάχα τα όνειρα θυμάμαι γιατί τα βλέπω νύχτα. Όμως τη μέρα αισθάνομαι άσχημα – πως να το πω: απροετοίμαστη. Βρέθηκα μέσα στη ζωή τόσο άξαφνα – κει που δεν το περίμενα καθόλου. Έλεγα “μπα θα συνηθίσω”. Κι όλα γύρω μου έτρεχαν. Πράγματα και άνθρωποι έτρεχαν, έτρεχαν – ώσπου βάλθηκα κι εγώ να τρέχω σαν τρελή. Αλλά φαίνεται, το παράκανα. Επειδή - δεν ξέρω – κάτι παράξενο έγινε στο τέλος. Πρώτα έβλεπα τον νεκρό κι ύστερα γινόταν ο φόνος. Πρώτα ερχόταν το αίμα κι ύστερα ο χτύπος κι η κραυγή. Και τώρα όταν ακούω να βρέχει δεν ξέρω τι με περιμένει...

............................................................................................................................

Ό, τι να δεις – καλώς το βλέπεις αρκεί να΄ναι: Αναγγελία

Αφιερωμένο...

Νούμερο 39, παρακαλώ!

2007-04-18T11:06:00.000+03:00

Ένα άντρας μπαίνει, σ’ ένα κατάστημα υποδημάτων. Ο υπάλληλος τον πλησιάζει και τον ρώτα τι θα ήθελε.

Άντρας: Θα ήθελα ένα ζευγάρι μαύρα παπούτσια σαν εκείνα στη βιτρίνα.
Υπάλληλος: Βεβαίως. Τι νούμερο φοράτε; Από ότι βλέπω μάλλον 41!
Άντρας: Όχι, θέλω 39…
Υπάλληλος: Συγνώμη, κύριε. Πάνε είκοσι χρόνια που κάνω αυτή τη δουλειά. Το νούμερο σας είναι μάλλον 41.
Άντρας: Όχι, θέλω 39…
Υπάλληλος: Συγνώμη, αλλά θα σας μετρήσω το πόδι σας.

Ο υπάλληλος βγάζει ένα περίεργο εργαλείο μέτρησης του ποδιού και με ικανοποίηση δηλώνει:

Υπάλληλος: Βλέπετε; Όπως σας το έλεγα, φοράτε νούμερο 41!
Άντρας: Δε μου λέτε κύριε, εσείς θα πληρώσετε τα παπούτσια ή εγώ;
Υπάλληλος: Εσείς
Άντρας: Τότε, μπορείτε να μου φέρετε το 39, σας παρακαλώ;

Ο Υπάλληλος, έκπληκτος αλλά συμβιβασμένος, πάει να φέρει το νούμερο 39. Σκέφτεται ότι μάλλον τα παπούτσια δεν είναι για τον ίδιο, αλλά θέλει να τα κάνει δώρο.

Υπάλληλος: Ορίστε, κύριε, μαύρο χρώμα, 39 νούμερο.
Άντρας: Μου δίνετε το κόκαλο;
Υπάλληλος: (με έκπληξη) για εσάς είναι τελικά;
Άντρας: (ελαφρός αγανακτισμένος) Μου δίνεται το κόκαλο, τελικά;

Ύστερα από πολλή προσπάθεια και γελοίες γκριμάτσες, ο άντρας καταφέρνει να χώσει τα πόδια του στα παπούτσια. Με μορφασμούς πόνου κάνει μερικά βήματα.

Άντρας: Ωραία, θα τα πάρω

Ο πωλητής και μόνο που σκέφτεται τα δάχτυλα του άντρα στριμωγμένα μέσα σ΄αυτά τα παπούτσια, νιώθει να πονάνε τα δικά του πόδια.

Άντρας: Παρακαλώ, μην τα βάλετε σε σακούλα θα τα φορέσω…

Ο άντρας βγαίνει από το κατάστημα και περπατάει, όπως όπως, προς την τράπεζα. Είναι υπάλληλος στο ταμείο
Στις τέσσερις το απόγευμα, ύστερα από έξι ώρες και βάλε όρθιος μέσα σε κείνα τα παπούτσια, το πρόσωπό του είναι παραμορφωμένο, τα μάτια του κόκκινα και δάκρυα αναβλύζουν στις άκρες των ματιών του.
Ο συνάδερφός του στο διπλανό ταμείο τον παρακολουθεί όλο το απόγευμα και ανησυχεί.

Συνάδερφος: Μα τι έχεις; Δεν αισθάνεσαι καλά;
Άντρας: Μην ανησυχείς, είναι τα παπούτσια…Με σφίγγουν
Συνάδερφος: Είναι καινούργια;
Άντρας: Όχι, είναι δύο νούμερα μικρότερα από αυτά που φοράω
Συνάδερφος: Δεν σε καταλαβαίνω. Δεν σε πονάνε τα πόδια σου;
Άντρας: Μ΄έχουν πεθάνει…
Συνάδερφος: Τότε;
Άντρας: Εγώ στη ζωή μου δεν έχω μεγάλες απολαύσεις. Στην πραγματικότητα, τον τελευταίο καιρό, οι ευχάριστες στιγμές μου είναι ελάχιστες.
Συνάδερφος: Και λοιπόν;
Άντρας: Μ’ αυτά τα παπούτσια υποφέρω. Πονάω φρικτά, είναι αλήθεια… Όμως, σε λίγες ώρες όταν θα πάω σπίτι μου και τα βγάλω… Φαντάζεσαι τι ηδονή θα νιώσω; Απόλαυση, αδερφέ μου, απόλαυση!

Μια ιστορία από το βιβλίο, με αρκετή μυθοπλασία από εμένα,
«Να σου πω μια ιστορία» του Χορχε Μπουκάι, εκδ. Opera

Πάρε με στο γάμο σου...

2007-04-16T18:37:00.000+03:00

O γάμος του Καραγκιόζη είναι ο μοναδικός στον οποίο δεν θα πήγαινα συνοδευόμενος από την πλήξη μου. Πιθανότατα και κάποιος βασιλικός γάμος, με βυζαντινό τελετουργικό ή σε καθεδρικό που μυρίζει μεσαίωνα. Δεν πήγα ούτε στον, εξαιρετικά βραχύβιο, δικό μου. Ηταν πολιτικός και ουσιαστικά «δεν ήμουν» εκεί.

Συνηθίζω να πηγαίνω στην εκκλησία σχεδόν μαζί με τη νύφη. Αυτό πρακτικά σημαίνει πως ανεβαίνω τα σκαλιά δεκατρία λεπτά μετά την επίσημη ώρα της τελετής, μόλις δύο λεπτά πριν από την άφιξη της νύφης. Αν είναι φίλος μου ο γαμπρός, σπεύδω να τον φωτογραφίσω με σαδιστική διάθεση. «Σαντάμ, κοίτα το φακό ρε μαλάκα», είπα στον Δημήτρη που παντρεύτηκε το Σάββατο. «Να πα να γαμηθείς, μουνόπανο» απάντησε εκείνος, εισπράττοντας την αυστηρή επίπληξη της μητέρας του. Σκέφτηκα πως αν η συγκεκριμένη κυρία κράταγε και δύο εφημερίδες, θα έπρεπε να κατέχει, εκτός από ταυτότητα, και άδεια περιπτέρου. Καλά έκανε. Στους γάμους οι άνδρες είναι κομπάρσοι. Ο γαμπρός υπάρχει για να συνοδεύει τη νύφη και σπανίως θα ομολογήσει πως θα επιθυμούσε να μπει από την πίσω πόρτα, να υπογράψει και να φύγει. Αλλά και οι υπόλοιποι άνδρες, πλην του ιερέα, μετά βίας θα πάρουν ένα ρολάκι στην παράσταση. Οι άνδρες βαριούνται στους γάμους. Εκτελούν χρέη οδηγού, αποτελούν κυματοθραύστη του άγχους της συνοδού τους και γνωρίζουν πως πρέπει να απαντούν με ενθουσιώδη κατάφαση στην ερώτηση: «καλή είμαι έτσι;» Ολες καλές είναι. Μάλλον νομίζουν ότι είναι καλές.

Μπορεί να μη φημίζομαι για την καλαισθησία μου, αλλά το Σάββατο που πέρασε σκέφτηκα να συστήσω τρομοκρατική οργάνωση. Θα ρίχναμε γιαούρτια στις κακοντυμένες και μετά θα στέλναμε την προκήρυξη στην παρισινή Vogue. Μα πως είσαι έτσι χρυσή μου! Διότι εντάξει, μας βάζεις το μπούστο βιτρίνα, αλλά πόσο θα μας αποσπάσει την προσοχή αυτό; Πέντε δευτερόλεπτα; Και πολλά λέω. Σε βλέπω στην εκκλησία με το λουλουδάτο το φόρεμα και πάω να προσκυνήσω, σε έχω περάσει για τον Επιτάφιο. Η άλλη φοράει κανονική κουνουπιέρα-αν ο γάμος ήταν κατακαλόκαιρο θα κράταγε και αναμμένο «φιδάκι»; Μα ποιος σε έχει ντύσει έτσι αγάπη μου; Ακόμα και αν συμβουλεύτηκες στυλίστα, να ξέρεις ότι σε μισεί η κραγμένη. Ο εικονολήπτης παίρνει πλάνα από την αυλή της εκκλησίας. Γυναίκες με περίεργα φορέματα που ανταλλάσσουν ασπασμούς-έχουν καιρό να δουν η μία την άλλη. Σκέφτηκα να του προτείνω να σπρώξουμε την ταινία στο National Geographic, να την παίξουν σε ντοκιμαντέρ για σαύρες που ζευγαρώνουν, αλλά η άφιξη της νύφης διέκοψε τα γέλια και έφερε τα χειροκροτήματα.

Ηταν θεά. Δεν ξέρω ποια ακριβώς, αλλά θεά. Με απλό νυφικό, ωραίο χτένισμα, χωρίς τίποτα στα μαλλιά. «Κοιτά την πουτάνα, γιατί δεν έτσι κάθε μέρα ρε;» μουρμούρισε ο γαμπρός. Η μαμά του πάλι τον μάλωσε. «Ρε μαλάκα που θα χαιρετήσετε, να πάω πρώτος;» τον ρώτησα αγχωμένος. «Δεν ξέρω ρε μαλάκα, λες και ασχολήθηκα καθόλου.» Μετά πήρε τη νύφη από το μπαμπά της και ακολούθησε τα χνάρια του Σαντάμ, σε έναν καλόγουστο γάμο με κιτς καλεσμένους.

Σύμφωνα με μία άτυπη, εντελώς προσωπική, στατιστική, οι περισσότερες νύφες έχουν μπαμπά, ενώ οι γαμπροί δεν έχουν. Υποθέτω πως οι περισσότεροι είναι ορφανοί, αν και κάποιο ποσοστό πατεράδων δεν θα θέλουν να δουν το γιο τους να διαπράττει τη μαλακία και προφασίζονται δουλειά-έχουν ας πούμε να ποτίσουν το χωράφι, κάτι τέτοιο. Αντιθέτως, αν έχεις κόρη, αυτή και η μάνα της δεν θα αφήσουν να σου βγει η ψυχή αν δεν την πας στην εκκλησία ως νύφη και αν δεν πληρώσεις το τραπέζι. Μετά σου επιτρέπουν να πεθάνεις αφού, ούτως ή άλλως, το παιδί, αν είναι αγόρι, θα πάρει το όνομα του άλλου παππού. Ετσι και στο γάμο που σας περιγράφω, ο γαμπρός δεν είχε μπαμπά-μόνο μαμά και αδελφή-ενώ η νύφη διέθετε πλήρες σετ, μαμά, μπαμπά, αδελφή (και γαμώ τις γκόμενες), και γιαγιά 93 ετών, σε πολύ καλή κατάσταση, αγρατζούνιστη, με εξαιρετική αυτονομία. Η γιαγιά μάλιστα στήθηκε και στη σειρά, δίπλα στους απογόνους της, για να δεχθεί τις ευχές. Συνολικά χαιρέτησα το ζευγάρι, συν τους δύο κουμπάρους, συν τρεις γονείς, συν δύο αδελφές, συν μια γιαγιά, όλοι μαζί ένδεκα. Λες και παρέδιδα ξίφη στην αποφοίτηση της Ευελπίδων. Η γιαγιά δεν ξέρω αν άντεξε μέχρι τέλους γιατί έφυγα πρώτος.

Δεύτε λάβετε φως

2007-04-13T23:27:00.000+03:00

Το είδα στην παραλία της Θεσσαλονίκης. Μια εικόνα πιο φωτεινή και από τον ήλιο, που έκαιγε την πλάτη μαρμαρένιου Μεγαλέξανδρου, χωρίς ο Ψωμιάδης να τον αλείφει με Coperton.

Ενα άσπρο άλογο σέρνει άμαξα στην οποία επιβαίνουν τέσσερις κοπέλες, κάπου στα 25. Είναι και οι τέσσερις όμορφες ή, τουλάχιστον, έτσι μου φαίνεται. Τραγουδούν και γελούν. «Καροτσέρη, καροτσέρη ασ' το καμουτσίκι απ' το χέρι και μην το χτυπάς. Δεν χρειάζεται να τρέχεις όταν τόσο πια κοντά σου έχεις εκείνον που αγαπάς...» Τόσο όμορφο, που δεν περιγράφεται. Ζηλέψτε με που το είδα.

Και τώρα;

2007-04-09T20:43:00.001+03:00

Το κακό με το Πάσχα είναι πως στο τέλος ακολουθεί το «Μετά το Πάσχα»

Tα κόκκινα παπούτσια

2007-04-05T10:48:00.000+03:00

Τι να είναι άραγε η ανάμνηση; Το «τώρα» που παραμερίζει ιπποτικά για να έρθει μπροστά μια σκονισμένη ιστορία; Μπορεί… Κάποιοι δεν συμφωνούν με τις αναμνήσεις, λένε ότι πρέπει να ζούμε το εδώ και το τώρα, αλλά αυτό θα το συζητήσουμε μία άλλη φορά. Θα σας πω λοιπόν μια ιστορία, για τα πρώτα μου κόκκινα παπούτσια.

Κόντευε Μεγάλη Εβδομάδα και η νονά μου ήρθε από το σπίτι για να μου φέρει τα πασχαλινά μου δώρα. Προς μεγάλη μου απογοήτευση είδα ότι δεν είχε φέρει παπούτσια. Γρήγορα όμως μου είπε ότι ήθελε να πάμε παρέα και ν΄αγοράσουμε παπούτσια. Για έναν ανεξήγητο λόγο ήθελα τα παπούτσια να έχουν χρώμα κόκκινο. Ίσως γιατί ο παιδικός μου φίλος Γιάννης φορούσε κάτι κόκκινα μποτάκια που εγώ πολύ τα είχα ζηλέψει.

Αν με ρωτούσε κανείς, από πού περάσαμε… ε, θα έλεγα από κάτι κόκκινα παπούτσια, τι μαγαζιά συναντήσαμε… εγώ πάλι θα έλεγα κόκκινα παπούτσια.

Ίσως η νονά μου είχε νιώσει, στη διαδρομή, την αφηρημάδα μου γι΄αυτό και ήταν απερίγραπτο το πόσο σφιχτά μου κρατούσε το χέρι. Ήταν ευχάριστο όμως αυτό το σφίξιμο.

Στο πρώτο μαγαζί που πήγαμε, η υπάλληλος μου έδειξε κάτι άσπρα παπούτσια με λουλουδάκια. Γρήγορα είπα, ότι το σιχαίνομαι το άσπρο χρώμα και, μεταξύ μας, και τα λουλουδάκια. Εκείνη μου απάντησε ότι τα παπούτσια αυτά θα είναι αθάνατα, και εγώ της είπα ότι δεν θέλω αθάνατα, αλλά κόκκινα παπούτσια…

Είχαμε πάνω από μία ώρα που δοκίμαζα παπούτσια. Πολύχρωμα, χαρωπά, ανθισμένα. Τα πόδια μου γεύονταν το «καινούργιο» και το «αλλιώτικο», δοκιμάζοντας και απορρίπτοντας ό,τι δεν τους αρέσει. Η νονά μου και η υπάλληλος είχαν κυριολεκτικά γονατίσει μπροστά στα πόδια μου, προσπαθώντας να εντοπίσουν πού βρίσκεται πραγματικά το μεγάλο μου δάχτυλο – στη δικαιολογία ότι με στενεύει – και που βρίσκεται το ψέμα, δηλαδή η αλήθεια.

Κι άξαφνα, μέσα σ΄ένα κουτί παρατημένο, κάνει τη μοιραία εμφάνισή του ένα ζευγάρι κόκκινα μποτάκια, σαν του Γιάννη. Η καρδιά μου άρχισε να χτυπά γοργά. Έφυγα χαρούμενη από το μαγαζί, έχοντας αποκτήσει τα πολυπόθητα κόκκινα μποτάκια! Και η νονά μου, γιατί τα βασανιστήρια της είχαν επιτέλους τελειώσει.

Σ’ αυτό τον κεντρικό δρόμο, που πριν γκρίνιαζα ότι βρωμάει καυσαέριο, τώρα όλα ευωδίαζαν….

ΚΑΛΗ ΑΝΑ(σ)ΤΑΣΗ ΣΕ ΟΛΟΥΣ…..

Eπαρχιώτης στην Ομόνοια

2007-04-03T11:25:00.000+03:00

Μπήκα στην Tate Modern με τον τρόπο που ο Αβραμόπουλος επισκέπτεται νοσοκομεία: εντελώς άσχετος με το θέμα, πλην όμως υποχρεωμένος στην επίδειξη ενδιαφέροντος και στοιχειώδους γνώσης. Εστειλα ένα SMS στη Λούκι, προσδοκώντας, χαιρέκακα ομολογώ, να πάρω και λίγη ζήλια μαζί με το delivery report, σήκωσα το κεφάλι ψηλά, είδα τις τεράστιες τσουλήθρες και ρώτησα το συνοδό μου αν αυτό είναι τέχνη ή χαβαλές. «Μα και ο χαβαλές, όταν διατυπώνεται με τον κατάλληλο τρόπο, αποτελεί τέχνη» μου απάντησε. Εκανα τσουλήθρα με κάτι δεκάχρονα και έτρεξα να βρω, παιδί και εγώ πια, το συνοδό μου, έναν άνθρωπο που γνωρίζει την Tate όπως εγώ το σπίτι μου.

«Ξέρεις, Γυφτάκι, ποιος είναι ο μοναδικός Ελληνας που έχει μπει στην Tate;»

«Δεν είμαι εγώ, ε δάσκαλε; Θα έχουν έρθει και άλλοι νωρίτερα...»

Οχι δεν είμαι. Ούτε θα σας πω, το αφήνω ως quiz για να κάνω την περιήγηση περισσότερο ενδιαφέρουσα. Δεν ξέρω γιατί, αλλά τώρα που γράφω αυτό, τα δάχτυλα μου σκαλώνουν σε ένα πλέγμα αμηχανίας, δεν κινούμαι άνετα ανάμεσα στις προσλαμβάνουσες εικόνες, φοβάμαι μη ρίξω κανέναν πίνακα, μην κάνω καμιά ανεπανόρθωτη ζημιά. Είμαι, όμως, και τυχερός. Στην πρώτη αίθουσα που μπήκα μαζί το δάσκαλο επέδειξα τα πνευματικά μου κάλλη σαν παγόνι. Σημάδευα με το δάχτυλο και πυροβολούσα με τις λέξεις όπως ο Κλιντ Ιστγουντ στα western: Πόλοκ. Μαγκρίτ. Πικάσο. Από μακριά και με χαρακτηριστική άνεση. Ο δάσκαλος έμεινε ατάραχος. Με τράβηξε στο κέντρο της αίθουσας και πέταξε την πρόκληση στα μούτρα:

«Θέλω να μου δείξεις τον Νταλί εδώ μέσα...»

«Εχει πολύ κόσμο, που να ξέρω ποιος είναι;»

«Στα εκθέματα, ανόητο Γυφτάκι...»

«Κοίτα δάσκαλε δεν ξέρω από Νταλί, ποτέ δεν εκτιμούσα αυτήν την εκκεντρικότητα που αφαιρεί από την τέχνη το συμβατικό, την καθιστά απρόσιτη και ελιτίστικη. Αντίθετα θα σου έλεγα πως με έλκει ο σοσιαλιστικός ρεαλισμός που...»

«Δείξε μου τον Νταλί ρε μαλάκα!»

«Δεν μπορώ, δάσκαλε...»

Ηταν ένα τηλέφωνο με έναν αστακό στο ακουστικό. Εχω κάνει και εγώ το ίδιο έργο, αλλά με δαχτυλιές. Δεν είμαι, όμως, Νταλί. Ο δάσκαλος μου λέει πως πρόκειται για πολύ αισθησιακό έργο. Εγώ αντέτεινα πως ο καλλιτέχνης ήθελε να δείξει ότι έχει ακριβό λογαριασμό τηλεφώνου, του κοστίζει όσο και ο αστακός. Παρέδωσα πάλι τα ηνία στο δάσκαλο που μου είπε πως πρέπει να βλέπω τα έργα και τα ρεύματα (δεν έχει, πάντως, παράθυρα η Tate) ως κομμάτια της εποχής τους, ως κιβωτούς καινοτομίας. «Αν δεν υπήρχαν αυτοί οι τύποι, Γυφτάκι, ακόμα Παναγίες θα ζωγραφίζαμε...» Εγώ τον ρώτησα γιατί είναι τέχνη να προβάλλεις έναν διακόπτη στον τοίχο, να κρεμάς σίδερα από το ταβάνι, να κάνεις τρύπες στο πάτωμα. Του είπα πως προτιμώ το αντίστοιχο μουσείο της Νέας Υόρκης. Μου απάντησε πως η προτίμησή μου για το ΜΟΜΑ δείχνει τη ροπή μου προς το εύπεπτο, πως αν δεν μπορώ να δω την τέχνη στη δημιουργία, τότε δεν μπορώ να κοιτάξω τον εαυτό μου, δεν τον έχω απελευθερώσει από συμβάσεις και παρωπίδες. Πήγα πάλι για τσουλήθρα. Ο δάσκαλος παρατήρησε ότι αυτά δεν είναι σοβαρά πράγματα. Του χαμογέλασα πονηρά.

Ιστορίες για αγίους

2007-04-01T19:30:00.000+03:00

Στον «Ανθρωπο που θα γινόταν βασιλιάς» ο Σον Κόνερι σκαρφαλώνει μέχρι τα Ιμαλάια για να κερδίσει ένα βασίλειο. Τα κατάφερε, αλλά ο Κίπλινγκ δεν του χαρίστηκε: στο τέλος έχασε το στέμμα, μαζί με το κεφάλι του. Το στέμμα δικαίως του αφαιρέθηκε και το κεφάλι, μετά του περιεχομένου του, απεδείχθη ελαφρύ και άχρηστο. Αν ο Κίπλινγκ έγραφε σήμερα, δεν θα χρειαζόταν να σηκωθεί από την καρέκλα του, δεν θα έπαιρνε καν τα μάτια από τον υπολογιστή για να αναζητήσει την έμπνευση στο βάθος του ορίζοντα. Μπροστά του είναι. Σε πολλές εκδοχές, αμφίφυλη, απλωμένη σαν τραπουλόχαρτα που περιμένουν να μπουν στη σειρά. Είναι η ιστορία ενός blogger. Πονηρός ή αφελής; Δεν έχει σημασία διότι, δυστυχώς, με τους ανθρώπους, δεν ισχύει ότι και για τους σκύλους: ποτέ δεν ξέρεις αν κάποιος σου χαμογελάει ή, απλώς, σου δείχνει τα δόντια του.

Εχω δύο αγαπημένους φίλους που έκαναν-και κάνουν-blogging. Μέχρι που βρέθηκαν στα σχοινιά του ρινγκ. Μέχρι που κατάλαβαν πως τα σκυλιά που τάιζαν έγιναν τσακάλια. Εχω ακούσει και άλλες τρεις-τέσσερις ιστορίες. Ολοι οι πρωταγωνιστές διέπραξαν ένα απλό λάθος λογικής. Θεώρησαν ότι η ιδιότητα του blogger είναι μαχαίρι που τέμνει κάθετα τις ζωές των ανθρώπων και αφήνει κοινά σημάδια σε όλους. Πίστεψαν δηλαδή πως επειδή επιδίδονται όλοι στο blogging, θα υιοθετούσαν κοινές αρχές και κώδικες. Ομως το blogging είναι ένα σπορ χωρίς έσοδα, με μοναδικό χορηγό την αυταρέσκεια. Κάποιοι απολαμβάνουν τη δημιουργία προσωπικής αυλής, άλλοι μαστουρώνουν με υποκατάστατα θαυμασμού, μη διηγηθώ παραπάνω μία ιστορία που όλοι ξέρετε. Θα μπορούσα να σας πω και για μία ιστορία που άκουσα πριν από λίγες ώρες, αλλά εμείς στο «Γυφτάκι» έχουμε πολλές αμαρτίες επάνω μας και καμία πέτρα εδώ τριγύρω. Αλλωστε για άλλο ήθελα να γράψω. Βλέπω, που λέτε, την Ανοιξη να εμφανίζεται με πασχαλιές και παγωτά, αλλά δεν σέρνει μαζί της εκείνη τη νεανική προσδοκία για το καλοκαίρι. Διαπίστωσα πως πια δεν θέλω να φεύγουν οι μέρες. Να μείνει ο χρόνος ακίνητος, αν είναι δυνατόν να κάνει και δυο βήματα πίσω. Μπροστά έχει γκρεμό...

Μαφάλντα για πάντα

2007-03-29T11:38:00.001+03:00

Μαφάλντα: Μαμά, μέχρι ποια ηλικία θα πρέπει να σε υπακούω;

Μαμά: Μέχρι την ηλικία που θ' αποκτήσεις κρίση, υπευθυνότητα και ωριμότητα.

Μαφάλντα: Και δε μου λες, πονάει πολύ αυτό;

Ο κόσμος των παιδιών και των ενήλικων σκιτσαρισμένος με μοναδική απλότητα και τρυφερότητα, μ' ένα χιούμορ εξαιρετικά λεπταίσθητο…
Εκεί όπου τα πολλά λόγια είναι περιττά!

Albert' s Quiz

2007-03-26T16:03:00.000+03:00

Ο γρίφος του Αϊνστάιν:

Υπάρχουν πέντε σπίτια πέντε διαφορετικών χρωμάτων.

Σε κάθε σπίτι ζει ένας άνθρωπος διαφορετικής εθνικότητας.

Οι πέντε ιδιοκτήτες πίνουν ένα συγκεκριμένο είδος ποτού.Καπνίζουν μία συγκεκριμένη μάρκα τσιγάρων και έχουν ένα συγκεκριμένο κατοικίδιο.

Όλοι έχουν διαφορετικά κατοικίδια,διαφορετικές μάρκες τσιγάρων και διαφορετικά είδη ποτών.

Η ερώτηση είναι: Ποιος έχει το ψάρι;

δεδομένα:
1. Ο Άγγλος μένει στο κόκκινο σπίτι.

2. Ο Σουηδός έχει σκύλο.

3. Ο Δανός πίνει τσάι.

4. Το πράσινο σπίτι είναι αριστερά από το άσπρο σπίτι.

5. Ο ιδιοκτήτης του πράσινου σπιτιού πίνει καφέ.

6. Αυτός που καπνίζει Pall mall εκτρέφει πουλιά.

7. O ιδιοκτήτης του κίτρινου σπιτιού καπνίζει Dunhill.

8. Αυτός που μένει στο μεσαίο σπίτι πίνει γάλα.

9. Ο Νορβηγός μένει στο πρώτο σπίτι.

10. Αυτός που καπνίζει Blends μένει δίπλα σ' αυτόν που έχει γάτες.

11. Αυτός που έχει το άλογο μένει δίπλα σ' αυτόν που καπνίζει Dunhill.

12. Ο ιδιοκτήτης που καπνίζει BluemaSters πίνει μπύρα.

13. Ο Γερμανός καπνίζει Prince.

14. Ο Νορβηγός μένει δίπλα στο μπλε σπίτι.

15. Αυτός που καπνίζει Blends έχει ένα γείτονα που πίνει νερό.

και ποιος έχει το ψάρι οεο ;;;;

η λύση σε comment στο τέλος...

Tα πνευστά στην παρέλαση

2007-03-24T23:42:00.000+02:00

Το 1-4 του σταδίου Καραϊσκάκη βύθισε σε οδύνη το φίλαθλο κοινό της πατρίδος μας και περισσότερο όσους αναζητούσαν συμβολισμούς εθνικής σημασίας με ολίγη από «300». Αυτοί, λοιπόν, δύναται να εκλάβουν ως διττής σημασίας το νόημα της χρήσης πνευστών οργάνων με τα οποία η μπάντα της παρελάσεως παιανίζει τα εθνικά εμβατήρια. Να μη ξεχάσουν, επίσης, να καταγγείλουν ως ανιστόρητα και βέβηλα τα αθλητικά αρχεία που θα φιλοξενήσουν για πάντα το αποτέλεσμα. Εν ανάγκη, ας απαιτήσουν την απόσυρση τους, μαζί με το βιβλίο της ΣΤ' Δημοτικού.

Κενή υπογραφή

2007-03-24T15:14:00.000+02:00

Λάβαμε, και εμείς, τη σχετική πρόσκληση που μας καλεί να συμμετάσχουμε σε μία ιστολογική πρωτοβουλία-καταγγελία κατά του υπουργείου Δημοσίας Τάξεως. Ως «Γυφτάκι» δεν έχουμε την παραμικρή αντίρρηση. Προσθέτουμε την υπογραφή μας παντού: κατά του Πολύδωρα, υπέρ της πολικής φώκιας, για τη σωτηρία των δασών του Αμαζονίου, για τη δημιουργία οίκων ανοχής με S/M προσανατολισμό. Ως πρόσωπα, όμως, με ονοματεπώνυμο, τις περισσότερες φορές ακολουθούμε την πεπατημένη: κάνουμε την πάπια. Το αυτό ισχύει, φυσικά, και για τους περισσότερους από τους υπογράφοντες, ως ιστολόγοι, την καταγγελία κατά του Πολύδωρα. Αν αντί του ψευδωνύμου απαιτείτο και η υπογραφή με το πραγματικό όνομα, τότε ο Pascal, που ανέλαβε την πρωτοβουλία, θα είχε λιγότερα λινκ για να προσθέσει. Παρεμπιπτόντως, ο Pascal διατηρεί μία στοιχειώδη μαγκιά καθώς είναι σχετικά γνωστός υπό τα πλήρη στοιχεία του και τη σφαίρα των δραστηριοτήτων και ενδιαφερόντων του. Το ίδιο ισχύει και για μερικούς ακόμα από τους υπογράφοντες που δεν διστάζουν να δημοσιοποιήσουν την ταυτότητά τους. Οι υπόλοιποι όμως;

Να το πω πιο απλά. Οταν αγωνίζεσαι ή διαμαρτύρεσαι ανωνύμως, είναι σα να προσέχεις μη σου ξηλωθεί ο πόντος από το καλσόν. Ασφαλώς μπορεί να αποσπάσεις τρεις αράδες σε κάποιο δημοσίευμα εφημερίδας (του αναχρονιστικού κατάπτυστου εντύπου που συντάσσεται από πουλημένους μαλάκες), αλλά η αποτελεσματικότητα του αγώνα σου θυμίζει μία χρωματιστή σαπουνόφουσκα από αυτές που φτιάχνουν τα παιδιά. Μην επικαλεστείτε ως άλλοθι το φόβο της επωνυμίας γιατί θα σας πω ότι δεν φτιάχνεις ομελέτα χωρίς να σπάσεις αυγά. Κάπου εδώ, βέβαια, φωλιάζει και η βασική αντίφαση του ελληνικού blogging. Ξεφωνίζουμε ανωνύμως, υποστηρίζοντας πως κάνουμε αντάρτικο πόλεων. Από το γραφείο μας, εννοείται. Ασκούμε κριτική χωρίς το θάρρος της επώνυμης άποψης, συστρατευόμαστε σε πρωτοβουλίες που, όσο παραμένουν ανώνυμες, υστερούν σε ισχύ και αξιοπιστία. Το «Γυφτάκι», λοιπόν, ως ιστολόγιο αμελητέας δημοφιλίας και περιορισμένης εμβέλειας, μπορεί να συμφωνεί με όλα όσα περιέχει η καταγγελία, αλλά δεν συνυπογράφει επειδή, πολύ απλά, δεν γουστάρει να συμμετέχει ψευδωνύμως. Για τον ίδιο λόγο, προσέχει τι γράφει, αποφεύγει τις αιχμηρές κριτικές και τις επιθέσεις κατά προσώπων, κοινώς παραφιλολογεί επί προσωπικών ή ελαφρών θεμάτων.

Better than sex

2007-03-21T18:34:00.000+02:00

Δύο μικρές ιστορίες

2007-03-19T14:29:00.000+02:00

(Αφορμή για να γραφτούν αυτές οι ιστορίες είναι η πρόσκληση από τον Leon / Σου τα χα πει και τη Mathilde. Αργότερα, μαζί με τους συνεταίρους μου εδώ, θα παρουσιάσω και τις αγαπημένες μου ταινίες, πάσα που πήρα από τον Pampakis. Σας ευχαριστώ όλους σας!)

Προπατορικά τραύματα

Ήταν μόνη της στο μπαρ και έπινε. Κατάσταση άβολη τόσο για εκείνη, όσο και για τους άντρες θαμώνες. Ένιωθε αμηχανία, στο βλέμμα τους. Γρήγορα αποφάσισε να φύγει και να περπατήσει. Η διαδρομή που πάντα την χαλάρωνε ήταν γύρω από τον ποταμό και η αγαπημένη της στάση για τσιγάρο πάνω στη γέφυρα.

Περπατούσε μόνη της στους έρημους δρόμους. Τελικά, είχε πιει αρκετά. Ένιωθε αστάθεια στο βήμα της, αλλά αυτό την χαλάρωνε, της έδινε περισσότερη ελευθερία στη σκέψη. Ίσως τη βοηθούσε να πάρει αυτήν την απόφαση που τόσο καιρό την παίδευε. Έπρεπε να φύγει από το σπίτι. Δεν ήταν ερωτευμένη μαζί του. Ένα μεγάλο μέρος όλα ετούτα τα χρόνια το πέρασε με το να λυπάται και να δίνεται. Τίποτε άλλο. Ώσπου γνώρισε τον άλλο. Όχι δεν είχαν ερωτική σχέση. Αλλά της ήταν αρκετό, τουλάχιστον για τώρα, ότι το πρωί που ξυπνούσε τον σκεφτόταν και χαμογελούσε. Ήθελε να είναι όμορφη γι΄αυτόν και ας μην τον ήξερε ο ίδιος. Αυτές οι απότομες αναχωρήσεις και αφίξεις συναισθημάτων την είχαν γλυκά παραλύσει. Δεν την ένοιαζε όμως, το μόνο που ήθελε ήταν να φύγει από το σπίτι και από τον άντρα της. Έπρεπε να του μιλήσει. Να του εξηγήσει ότι αγάπη γι΄αυτήν σημαίνει χάνομαι, και θέλει να το βρει αυτό το συναίσθημα. Τα δύο μεγάλα χαρτόνια, στάθηκαν σύμμαχος της. Θα ξεκινούσε το ίδιο το βράδυ να μαζεύει τα πράγματά της και το πρωί θα του μιλούσε…

Το σπίτι του καθηγητή

Το σπίτι αυτό, από μόνο του ήταν μία προσωπική εξορία για τον καθηγητή. Ήταν πολλά χιλιόμετρα μακριά από την πανεπιστημιακή κοινότητα. Ήταν όμως επιλογή του. Μετά το θάνατό της γυναίκας του, ήθελε να μείνει μακριά από την φασαρία των φοιτητών του. Του θύμιζε έντονα εκείνη. Έτσι τουλάχιστον, είπε σε όλους. Όταν ζούσε, είχε τη συνήθεια να καλεί συχνά στο σπίτι φοιτητές του άντρα της.

Ο πραγματικός λόγος της απομάκρυνσής του όμως, ήταν άλλος. Ο έρωτάς του για μία πολύ νεότερη παντρεμένη γυναίκα. Τη λένε Μαρία και όποια κι αν είναι τα βάσανά της τα κρατάει φυλαγμένα πίσω από ένα ανέκφραστο οστεώδες πρόσωπο από εκείνα που τελικά φανερώνουν μία απέραντη μοναξιά. Υπάρχει κάτι το συναρπαστικό για τον καθηγητή στο πρόσωπο αυτής της γυναίκας. Είχε χάσει κάθε αναστολή και τώρα είχε αλλοφρονήσει εντελώς. Απεγνωσμένα προσπαθούσε να κρατηθεί από το κομματιασμένο του κύρος και ξεζούμιζε την νεανική της λάμψη.

Σε γενικές γραμμές, ο καθηγητής παρέμενε κομψός και γοητευτικός κι ας ήταν εξήντα πέντε ετών. Είναι μετρίου αναστήματος, όχι ιδιαίτερα μυώδης. Είναι σαφής πάνω του ο παλμός του αθλητή, βλέπετε έχει καθημερινή συνήθεια να πηγαίνει στο στάδιο του πανεπιστημίου και να τρέχει αρκετά χιλιόμετρα. Συνήθεια που παρέμεινε από τον καιρό που ήταν αθλητής. Τα κοντοκομμένα μαλλιά του έχουν πια το χρώμα του χυλού. Βαθιές ρυτίδες είναι σκαμμένες στις δύο άκρες του στόματος του και τα πρασινωπά χρυσοκάστανα μάτια του λάμπουν όταν φτάνει η Τετάρτη, ημέρα συνάντησης με τη Μαρία.

Όταν φτάνει εκείνη η μέρα, στην αρχή μιλάνε συνέχεια. Η Μαρία του κάνει ερωτήσεις για πολλά θέματα, βλέπετε δεν έχει σπουδάσει, είναι μία απλή καθαρίστρια. Καρφώνει τα μάτια της πάνω του και ρουφάει τα λόγια του. Για τον καθηγητή η Μαρία είναι το τυχερό του αστέρι. Όταν ο καθηγητής τη ρωτά τι θέλει από αυτόν, εκείνη του απαντά “μόνο λίγη συντροφιά” και συνεχίζει “ίσως λίγη γνώση, λίγη τρυφεράδα στο σεξ, μην ανησυχείς τίποτε παραπάνω”. Δεν είναι πονηρή η Μαρία, στο κρεβάτι όμως είναι πονηρή με όλη τη σημασία της λέξης. Με μια πηγαία φυσική πονηριά, που παίζει τον πρώτο ρόλο, το δεύτερο τον παίζει η τόλμη της υπέρβασης των ορίων. Η σάρκα του ρουφάει τα πάντα, η σάρκα της βλέπει τα πάντα.

Είναι ένας άντρας 65 ετών και είναι μία γυναίκα 37 ετών. Δεν είναι καθήγητής της και δεν είναι μαθήτριά του. Παίρνει βιάγκρα για να μπορεί να την γαμήσει. Όλη αυτή την ταραχή, όλη αυτή την ευτυχία την οφείλει σε αυτή τη γυναίκα.

Άραγε ο επιθεωρητής της ασφάλειας θα τα καταλάβει όλα αυτά;
Θα καταλάβει γιατί σκότωσε τον άντρα της Μαρίας;

Φιλί

2007-03-18T21:04:00.000+02:00

Φιλί. Ενα φιλί. Ούτε φιλιά, ούτε φιλάκια. Υπάρχει πλέον παντού. Στο τέλος των SMS, στην ουρά των σχολίων στα blogs, στην τελευταία γραμμή των e-mail. Φιλί. Παλαιότερα οι άνθρωποι έστελναν φιλιά. Μετά η αποστολή εκλαϊκεύτηκε με τα «φιλάκια». Και εσχάτως το σχήμα έγινε πιο λιτό, αλλά και πομπώδες. «Φιλί». Μόνο ένα, το οποίο, προφανώς, συγκεντρώνει, με υψηλή περιεκτικότητα, το πάθος, την αγάπη και τη στοργή όλων των άλλων.

Τα φιλιά και τα φιλάκια είναι για το κομμωτήριο, σε όλες τις άλλες περιστάσεις αρμόζει ένα φιλί που τα περιέχει όλα, σαν κύβος Knor. Επίσης ως μονάδα μπορεί να φιλοξενήσει περισσότερη αμφισημία. Οταν στέλνεις φιλιά δεν μπορείς να βάλεις πάθος, κατακερματίζεται. Ενα φιλί, όμως, δύναται να λειτουργήσει υπαινικτικά, το στέλνεις και επαφίεται στη διάθεση του παραλήπτη να ανακαλύψει το φορτίο. Με τον ίδιο τρόπο, ο παραλήπτης μπορεί να το τοποθετήσει στο μάγουλο, στο στόμα, στην καράφλα, στη μασχάλη, όπου γουστάρει. Μέχρι εδώ, δεν πάω παρακάτω. Ηδη βαρέθηκα. Συγγνώμη για τη μαλακία.

Tρίχες!

2007-03-15T16:45:00.000+02:00

Τα τελευταία δύο χρόνια μένω κοντά στους γονείς μου. Η μάνα μου προχθές με πήρε τηλέφωνο και μου είπε να περάσω από το σπίτι γιατί είχε κάτι καλό! Τα ξέρω εγώ τα «καλά» της μάνας μου. Θα είχε πάλι πειραματιστεί σε καμία καινούργια συνταγή. Θεωρεί δεδομένο ότι αφού μένω πια κοντά τους πρέπει τρώω από το δικό τους φαγητό. Έτσι, κάθε φορά που φτιάχνει τη σπεσιαλιτέ της, μου στέλνει αυτό το στερεότυπο μήνυμα!

Συνήθως, ακολουθεί η δική μου γκρίνια, «ωχ, ρε μάνα είμαι κουρασμένη, θα βγω έξω, έχω χοντρύνει κάνω δίαιτα κ.λπ». Και κάθε φορά εγώ πηγαίνω στο σπίτι τους και εκπλήσσομαι με τις μαγειρικές της ικανότητες. Θα μπορούσα να πω ότι είναι μία τακτική. Βλέπετε το φαγητό είναι η αφορμή γι΄ αυτούς, ώστε να με βλέπουν συχνά.

Πέρασα λοιπόν από το πατρικό σπίτι και περίμενα να μου σερβιριστεί το φαγητό. Με περίμενε όμως μία έκπληξη. Η μάνα μου με πλησίασε μ΄ένα πονηρό ενθουσιασμό στο βλέμμα, κρατώντας μία κοτσίδα. Τη δική μου κοτσίδα!

Έτσι απλά στο χέρι της κρατούσε όλο το «πριν» μου, τα παιδικά μου χρόνια. Πολύ με τάραξε αυτό το παρελθόν. Πολύ με αναστάτωσαν τούτα τα τσουλούφια που πετάγονταν έξω από την πλεξούδα. Την πήρα δειλά στα χέρια μου και τη χάιδεψα.

Μ’ αυτή την κοτσίδα, πρωτοείπα κάποτε δεν θέλω, έπαιξα κρυφτό και κυνηγητό. Από αυτή την κοτσίδα με τράβηξε δυνατά ο πρώτη μου αγάπη (ξέρετε εκείνες οι παιδικές αγάπες που εκφράζονται με πειράγματα και ξύλο), με αυτή την κοτσίδα υπερήφανα αντιτάχθηκα στις φωνές και τις τιμωρίες των γονιών μου.

Συνέχισα να την χαϊδεύω…

…γιατί πρώτη φορά μου δόθηκε η ευκαιρία να χαϊδέψω μία ανάμνηση!

η all my life προσκάλεσε τα χρώματα & εγώ τις λέξεις

2007-03-14T13:44:00.000+02:00

Το Λευκό, κυρίαρχο στην μία πλευρά, φύλακας του Φωτός, κι εκπρόσωπος όλων των χρωμάτων, όπως το ουράνιο τόξο ή ο δίσκος του Μύρωνα.

Και γίνεται άσπρο, ηχηρό κι ανταποκρίνεται σε προσκλήσεις...

Το άσπρο πιόνι.
Ας μην υποτιμάται ως απλό πιόνι. Αν μπορούσε να συνταυτιστεί με το συλλογικό ασυνείδητο τότε εύκολα μπορεί κανείς να συμπεράνει ότι με την σωστή καθοδήγηση, την μελετημένη στρατηγική και τις προσεκτικές κινήσεις, ένα απλό και καθόλου απλοϊκό πιόνι ανατρέπει την παρτίδα.

Ο άσπρος πύργος.
Ακόμη και το κάστρο του παραμυθιού μπορεί να μετατραπεί σε φυλακή αν κλειστούν οι διέξοδοι. Το λευκό είναι το χρώμα της ψυχής. Η ίδια η ψυχή μπορεί ν’ αποφασίσει αν θα επιτρέψει στο φως να περάσει μέσα και να γεμίσει το χώρο με λάμψη. Η ωριμότητα ζητά την ασφάλεια στο φως, το έμβρυο όμως δεν εγκαταλείπει το σκοτάδι της μήτρας, από φόβο…

Ο άσπρος στρατηγός.
Καλείται να υπερασπιστεί τον Βασιλιά και την Βασίλισσα του. Το λευκό είναι η καθαρότητα της σκέψης του, η ακεραιότητα των αποφάσεων του. Το λευκό είναι η καθαρή του πάλη, η ευγενής μάχη κι η αισιοδοξία για τη νίκη.
Ο στρατηγός όσες περγαμηνές κι αν έχει, όσες νίκες κι αν έχει φέρει θα πείσει το Βασιλιά του για έναν νέο πόλεμο από την αυτοπεποίθηση που θα φανερώνει το βλέμμα του.

Ο άσπρος ίππος.
Κάνει την κίνηση της ορθής γωνίας. Αντιπρόσωπος της καθαρής γεωμετρίας. Ευφυής και μεγαλόπρεπος. Κινείται σύμφωνα με τη σοφία της ορθής σκέψης και τον καλπασμό της υπεροχής. Το λευκό άλογο νιώθει πληρότητα με τις δεξιότητες του αναβάτη του.

Η άσπρη Βασίλισσα.
Κοιτά πάντα στα μάτια. Κατέχει ως απόλυτο θηλυκό τη γλώσσα του σώματος. Ωστόσο χειρίζεται και προτιμά την ευθύτητα της διεισδυτικής ματιάς, του διαπεραστικού κι επιβλητικού βλέμματος. Η γυναικά του Βασιλιά είναι και φαίνεται, η ήρεμη δύναμη.

Ο άσπρος Βασιλιάς.
Είναι πίσω. Μένει εκεί για να βλέπει όλη την εικόνα. Το νόημα ενός μεγάλου εξπρεσιονιστικού πίνακα φαίνεται μόνο αν κοιτάς από μακριά. Έχει την οπτική του λευκού γλάρου, βλέπει πιο καθαρά από ψηλά. Όσο ανεβαίνει αποκτά την αληθινή διάσταση της πραγματικότητας. Αφήνει για άλλους τα μικρά, κυβερνά για τα μεγάλα.
Ξαπλώνει στη σκακιέρα μόνο όταν ηττηθεί από έναν αξιότερο αντίπαλο...

*προσεχώς θα φλερτάρει με το αγαπημένο του Μαύρο

Ο ταλαντούχος κ. Santos

2007-03-12T15:00:00.000+02:00

Αισθάνομαι τις προσδοκίες σας βαριές, σαν την ανάσα που προσπαθεί να γεννηθεί σε μία μεγάλη ανηφόρα. Και ξέρω πως δεν τα κατάφερα στο βαθμό που θα επιθυμούσατε. Υποσχέθηκα φασιανό και επιστρέφω με κατεψυγμένη γαλοπούλα. Αν ο «Καιρός» με έπαιρνε μαθητευόμενο συντάκτη, θα με έβαζε να γράφω τα φαρμακεία χωρίς το δελτίο του Φαρμακευτικού Συλλόγου, αντιγράφοντας από τις ταμπέλες που τοποθετούν οι φαρμακοποιοί.

Η συνέντευξη με τον κ. David Santos δεν ήταν μια απλή υπόθεση. Δεν ομιλεί ελληνικά, αν και θα ήθελε. Τα αγγλικά του δεν επιτρέπουν ευχέρεια στην τηλεφωνική και γραπτή επικοινωνία. Ωστόσο κατάφερα να πάρω απάντηση σε αυτό που σας απασχολεί, στην ερώτηση που σας καταδιώκει.

Ποιος είναι ο κ. David Santos; Τι ζητάει από μας;

Ο κ. Santos, λοιπόν, γεννήθηκε πριν από 62 χρόνια στο Cucujyes, μία μικρή πόλη της Πορτογαλίας, βορείως της Λισαβόνας, σχετικά κοντά στις ακτές του Ατλαντικού. Σπούδασε δάσκαλος και δίδασκε μέχρι πρόσφατα που συνταξιοδοτήθηκε. Σε όλα αυτά τα χρόνια κατάφερε να παντρευτεί, να αποκτήσει δύο παιδιά και ένα εγγόνι. Ζει στο Sao Joao da Madeira, ακόμα πιο βόρεια από τον τόπο καταγωγής του, πάλι κοντά στον ωκεανό. Αλλά τώρα δεν ακούει τις φωνές των παιδιών, μόνο τα κελεύσματα της μούσας. Ο κ. Santos είναι τώρα ποιητής, δηλώνει την ποίηση ως κύρια ενασχόληση αν και σπεύδει να διευκρινίσει πως δεν έχει τυπώσει καμία συλλογή. Δεν χρειάζεται. Ολα τα ποιήματα δημοσιεύονται στο blog So Verdades («Ολη η αλήθεια») που δημιούργησε ο κ. Santos τον περασμένο Αύγουστο. Γράφει, περισσότερο, για τα αισθήματα των ανθρώπων, την αγάπη, τον πόνο και τη μοναξιά, ενώ, απ' ότι κατάφερα να καταλάβω, ο ποιητικός του οίστρος πρέπει να διατηρεί κάποιο δεσμό με τη Βραζιλία. Δεν διακινδυνεύω να δημοσιεύσω ως αξιόπιστη τη μετάφραση των ποιημάτων από μία δικτυακή υπηρεσία.

Διαβάζοντας, όμως, ένα ποίημά του που μεταφράστηκε και στα αγγλικά, καταλαβαίνω, περίπου, τι θέλει να πει ο ποιητής: «Μία καλή καρδιά εργάστηκε σκληρά για χρόνια. Μία καλή καρδιά ήταν κάποτε νέα και χαρούμενη...Μήπως αυτή η καρδιά είναι η δική σου;» Δεν ξέρω. Ξέρω, όμως, ότι ο κ. Santos έχει μία καλή καρδιά που αγαπάει την Ελλάδα. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο μας επισκέπτεται. Μου λέει πως αγαπάει την Ελλάδα και τον πολιτισμό της και θα ήθελε να μάθει πολλά περισσότερο, αν είναι δυνατόν ακόμα και ελληνικά. Νομίζω πως το έχει καταφέρει. Ελληνες και Πορτογάλοι έχουμε μία κοινή παροιμία:
Diz-me com quem andas dir-te-ei quem ιs. «Δείξε μου με ποιους κάνεις παρέα, να σου πω ποιος είσαι»...

Oταν η λέξη «κακό» αφήνει μία γλυκιά γεύση

2007-03-08T20:01:00.000+02:00

Στα «Φτερά του Έρωτα» του Βιμ Βέντερς, ξεχωρίζει μία σκηνή όπου ένας γέρος τριγυρίζει στη δυτική πλευρά του Τείχους φωνάζοντας, “…που είναι η Potsdamer Platz…”. Η πλατεία βρισκόταν θαμμένη ακριβώς κάτω από τα πόδια του.

Σήμερα, 16 χρόνια μετά την Πτώση του Τείχους, του ισχυρότερου συμβόλου του Ψυχρού Πολέμου, υπάρχει ένα φουτουριστικό μοντέλο το οποίο βγαίνει απ΄ευθείας από την «Μητρόπολη» του Fritz Lang. H βία της ιστορικής αλλαγής παρήγαγε καινούργιες εικόνες. Είναι μία πόλη project, μία διαρκώς μεταβαλλόμενη προσωρινότητα αλλά και προσωπικότητα.

Οι πολύ νεότερες γενιές δεν μπορούν να φανταστούν, τις νεκρές ζώνες και τη ρουτίνα στην επί Τείχους πόλη. H Ανατολική Γερμανία κατέρρευσε εκ των έσω, χωρίς να πάρει είδηση κανείς την ηχώ από την εσωτερική έκρηξη.

Το Τείχος εξαφανίστηκε από τη συλλογική συνείδηση. Το καθεστώς του υπαρκτού σοσιαλισμού βρισκόταν από καιρό σε πλήρη σήψη, χωρίς λεφτά και χωρίς προοπτική ανάκαμψης. Στα τέλη του ’89 ο Χόνεκερ φαινόταν αποφασισμένος να ξεπουλήσει το Τείχος όσο όσο, παρόλο που συνέχιζε να λέει ότι όσα χρόνια και αν περάσουν αυτό θα στέκεται ακόμη.

Τον Απρίλιο του ’88 ήμουν στο Δυτικό Βερολίνο με το πρόγραμμα Erasmus.

Ένα βράδυ παρακολούθησα μία συναυλία jazz μουσικής, με μουσικούς από το Ανατολικό Βερολίνο. Είχε ήδη αρχίσει η χαλάρωση των περιορισμών στα ταξίδια των Ανατολικογερμανών, είχε ήδη ξεκινήσει το ξεπούλημα!

Ο έρωτας μεταξύ εμού και του Ματίας, μουσικού στα πλήκτρα, ήταν κεραυνοβόλος. Τις επόμενες δύο μέρες που παρέμεινε ο Ματίας στο Δυτικό Βερολίνο τις περάσαμε μαζί. Όταν έφυγε του υποσχέθηκα ότι σύντομα θα πήγαινα. Βλέπετε εκτός από ερωτευμένη ήμουν ιδιαίτερα περίεργη με την κατάσταση που επικρατούσε εκεί. Στο φτωχό μου μυαλό φάνταζε ένας μύθος, είχα ακούσει πολλά για το καθεστώς από γονείς και φίλους! Πήρα άδεια λοιπόν για προσωρινή παραμονή δύο ημερών. Πέρασα έλεγχο από το περιβόητο Τσεκ Πόιντ Τσάρλι. Μου έκαναν σωματικό έλεγχο, έψαξαν τα πράγματά μου και με υποχρέωσαν σε οικονομική ανταλλαγή, ένα μεγάλο ποσό δυτικών μάρκων σε ανατολικά. Ήμουν στην Λαοκρατική Δημοκρατία της Γερμανίας. Με το πιο σκληρό κομμουνιστικό καθεστώς του ανατολικού μπλοκ (έτσι τουλάχιστον νόμιζα, ήρθε όμως αργότερα η Ρουμανία να με διαψεύσει).

Περίμενα ότι θα θαμπωθώ, αντί αυτού όμως τρόμαξα! Τεράστια γκρίζα κτίρια υπήρχαν παντού, οι δρόμοι ήταν άδειοι, στο βλέμμα των περαστικών ήταν ευδιάκριτος ο δισταγμός και ο φόβος, τα όργανα της τάξης ήταν ιδιαίτερα βλοσυρά και αγενή. Μελαγχόλησα, γιατί όσα είχα διαβάσει, όσα είχα ακούσει, όσα είχα φανταστεί ξεπερνούσαν κάθε όριο. Ένιωθα παντού την απουσία σε επιλογές, την φτώχεια σε αληθινή τέχνη, το έλλειμμα όχι τόσο την οικονομία αλλά στην ελευθερία.

Φιλοξενήθηκα από τον Ματίας σ΄ένα κρύο και υγρό δώμα. Έκπληξη μου προκάλεσε η εξομολόγησή του, ότι ενώ είχε τη δυνατότητα να μείνει στο Δυτικό Βερολίνο (ήταν πολύ γνωστός μουσικοσυνθέτης και παραγωγός) προτίμησε να μείνει στο Ανατολικό. Δεν ήταν σύμφωνος με το καθεστώς αλλά δεν του άρεσε και η ζωή στη Δύση (έτσι αποκαλούσε το δυτικό κομμάτι). Ο ίδιος ένιωθε ελεύθερος στο χώρο του, στη μουσική που δημιουργούσε. Η δουλειά του ίδιου είχε υποστεί λογοκρισία και σίγουρα τον ενοχλούσε αλλά μήπως και από την άλλη πλευρά τα πράγματα δεν ήταν τελικά τόσο διαφορετικά;

«Σίγουρα είναι ανυπόφορο να ζεις σε μια χώρα που δεν υπάρχει χιούμορ, αλλά ανυπόφο είναι να ζεις σε μια χώρα, όπου το χιούμορ είναι αναγκαίο».

«Είναι ύποπτο να γίνεται πολύς λόγος για ελευθερία. Για να μιλάει κάποιος για ελευθερία, σημαίνει ότι τον χτυπάει το παπούτσι. Σπάνια θα ακούσετε ανθρώπους με καλά παπούτσια να λένε συνεχώς πόσο ελαφριά είναι, πως τους έρχονται κουτί, ότι δεν τους στενεύουν… Όσο θα κάνουμε αυτή τη βιοποριστική ζωή, ανά πάσα στιγμή μπορεί να προκύψει δίψα για ελευθερία»

Βertold Brecht, «Συνομιλίες φυγάδων»

Ο Ερνέστος, η Salomé και το ψέμα

2007-03-07T10:44:00.000+02:00

Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ο Ερνέστος.

Μικροκαμωμένος, κατάξανθος κι υπερκινητικός. Του άρεσε πολύ να λέει αυτό που σκέφτεται.

Ένα βράδυ γυρίζοντας από το σπίτι του φίλου του Άλεξ, βρήκε έξω από το σπίτι του ένα σημείωμα δεμένο στην άκρη ενός σπάγκου. Στην άλλη άκρη ήταν ένα γυαλιστερό, κατάμαυρο μπαλόνι. Ο Ερνέστος άνοιξε προσεκτικά το καλοδιπλωμένο χαρτάκι..

«αγαπητέ φίλε. Σήμερα το πρωί στο διάλειμμα είπες στην αδερφή μου τη Ζωή ότι τα μαλλιά της είναι σαν θάμνος. Η Ζωή από τότε κλαίει γοερά κι αρνείται πεισματικά να βγει από το σπίτι. Θεωρεί ότι είναι τόσο άσχημη με αυτά τα μαλλιά που καλύτερα να μείνει καραφλή παρά να ξανακυκλοφορήσει έτσι. Αν δεν μπορείς να λες ψέματα σε ένα κορίτσι, πες του τουλάχιστον τη μισή αλήθεια. Ο φίλος σου, Παύλος»

Ο Ερνέστος ένιωσε βαθιά θλίψη στην ψυχή του αλλά και απορία. Δεν ήθελε να πληγώσει τη Ζωή αλλά του είχε φανεί τόσο αστεία όπως ήταν μια σταλιά με μια τεράστια τσάντα στους ώμους κι αυτά τα φρεσκολουσμένα κατακόκκινα μαλλιά της…σαν θάμνος! Δεν της το είπε όμως με κακή πρόθεση. Δεν ήθελε να την προσβάλει. Ο Παύλος ήταν πολύ μεγαλύτερος, πήγαινε στην 3η δημοτικού. Ήξερε καλά πώς να συμπεριφέρεται στα κορίτσια.

Ο Ερνέστος ήθελε να γράψει ένα σημείωμα κι αυτός με τη σειρά του, να ζητήσει συγγνώμη αλλά δεν είχε μάθει ακόμη να γράφει.

Αποφάσισε λοιπόν, να πάει στη Salomé, την καλύτερή του φίλη, αυτή πάντα ήξερε περισσότερα. Θα ήξερε και για το Ψέμα...

Η Salomé τον υποδέχτηκε με τη ριγέ της πυτζαμούλα και τα γυαλάκια της, παιχνιδιάρικα στερεωμένα στην πλακουτσή της μυτούλα.

«Ερνέστο, δε σε περίμενα. Έλα, πέρασε. Η μαμά μόλις έφτιαξε μπισκότα μήλου, πάμε. Θα τα βουτήξουμε σε ένα γενναίο μπωλ γεμάτο παγωτό...»είπε ευγενικά η φίλη του.

«Salomé, θέλω να σε ρωτήσω κάτι. Ξέρεις εσύ τι θα πει ψέμα;;»

«Μμμμμ» έγνεψε σκεπτικά η Salomé, «νομίζω πως μου διαφεύγει σαν έννοια αλλά θα ρωτήσουμε τη μαμά. Έλα. »

«Μαμά, τι είναι το ψέμα ;» αναφώνησε η Salomé, καθώς στριμωχνόταν πίσω από το τραπέζι.

«το ψέμα είναι πολύ κακό. Ποτέ να μην λέτε ψέματα» είπε αυστηρά η μαμά.

«έχω μια ιδέα» είπε ψιθυριστά η Salomé, στον Ερνέστο, «θα κάνουμε γκάλοπ στο σχολείο, έτσι θα συγκεντρώσουμε όλες τις πληροφορίες για να μάθουμε ακριβώς τι θα πει ψέμα...» και διόρθωσε τα γυαλάκια της που γλυστρούσαν στη μύτη. «ας ξεκινήσουμε με μια δυνατή μπουκιά μπισκότα μήλου» αναφώνησε... «Ερνέστο, θα μείνεις εδώ απόψε, πάρε τη μαμά σου.»

Όλο το βράδυ ο μικρός δεν έκλεισε μάτι. Προσπαθούσε να καταλήξει σε ένα πειστικό συπέρασμα: «το ψέμα, είναι σαν τη μισή αλήθεια είπε ο Άλεξ και η μαμά της Salomé λέει ότι είναι πολύ κακό πράγμα... Μμμμμ άρα η μισή αλήθεια είναι λίγο κακό πράγμα, ή μήπως είναι πολύ αλλά δεν είναι πράγμα;»

Το χάδι της Salomé, στο μέτωπο του κι ο ήχος από τα κουδουνάκια που είχε κρεμασμένα στην τσάντα της, επανέφεραν τον Ερνέστο στον κόσμο της συνειδητής αντίληψης. «άντε υπναρά, έχουμε πολύ δουλειά να κάνουμε, σήκω. Έχει μια υπέροχη μέρα έξω. Κατάλληλη για έρευνα και παιχνίδι.. σήκω.»

Πριν να το καταλάβει, μπουκωμένος και με τις τιράντες του να ίπτανται, με μια τιγανίτα στο στόμα και μια παλιά τσάντα της Salomé, στον ώμο –χωρίς τα κουδουνάκια φετίχ- το πουκάμισο στραβοκουμπωμένο και τα ξανθά του μαλλιά ανάκατα, ο μικρούλης Ερνέστος, σύρθηκε στην κυριολεξία από την ανήσυχη φίλη του που αδυμονούσε να βρει τη λύση στο.... μυστήριο.

Η Salomé ίσιωσε για άλλη μια φορά τα γυαλιά στη μύτη της, ανέσυρε το μπλοκάκι της από την τσέπη του καφέ μοντγκόμερι και ξεκίνησε τις ερωτήσεις.

«Ωωωω συγγνώμη Salomé, συγγνώμη» έσκουξε ο Ερνέστος, που με φόρα έπεσε πάνω της μετακινώντας μπροστά λίγα εκατοστά τον κορμό της, ενώ εκείνη κατάφερε να κρατήσει τα πόδια της καρφωμένα στη γη σαν παίκτης σε επιτραπέζιο ποδοσφαιράκι...

Η Salomé τον αγριοκόιταξε. Τα γυαλία είχαν γλυστρήσει ως το άνω της χείλος αυτή τη φορά. Ο Ερνέστος μαζεύτηκε. Κοκκίνησε ως τις ρίζες των μαλλιών του.

Μέσα σε μερικά λεπτά, όλα τα παιδιά είχαν μαζευτεί γύρω τους. Το προαύλιο του σχολείου γύρω τους έδειχνε σχεδόν άδειο.

Οι απόψεις άρχισαν να πέφτουν σαν βροχή από γλειφιτζούρια...

«Ψέμα είναι όταν η αδερφή μου θέλει να μείνει σπίτι και να μιλάει στο Forum και λέει ότι είναι άρρωστη και ζαλίζεται για να μην πάει στο φροντιστήριο» Ψέλλισε διστακτικά πρώτη απ’ όλους η Θώμη.

«Ψέματα λένε όσοι πάνε φροντιστήριο και γράφουν σ’ αυτά τα Forum» σημείωσε η Salomé.

«Ψέμα είναι όταν η μαμά μου λέει στις φίλες της ένα υλικό λιγότερο από αυτά που έχει η συνταγή για να μην τους πετυχαίνουν τα κέϊκ.» πρόσθεσε η Άρτεμις.

"Συνταγή", συμπλήρωσε η Salomé.

«Νομίζω ότι ψέμα είναι όταν λέω ότι έχω κάνει τα μαθήματα μου και πάω για μπάλα με τον Χρήστο» είπε βροντερά ο Κώστας.

«κι όταν λέμε ότι θα πάμε στο κάτω γύπεδο αλλά πάμε στο άλλο μετά τις γραμμές» επιβεβαίωσε ο Χρήστος.

Μμμ "μπάλα, γύπεδο και μια μουτζούρα" από τη Salomé, στο τεφτέρι της...

«Ψέματα είναι όταν μου λένε τι καλά ρούχα που φτιάχνω για την κούκλα μου» είπε ντροπαλά η Αναστασία, «αλλά μετά ακούω την Ελένη και τη Σοφία να με κοροϊδεύουν».

«..Ή όταν μου λένε να πάω στο σπίτι τους να παίξουμε», ακολούθησε η Λίνα «και όταν παίρνει τηλέφωνο η μαμά μου για να με πάει λένε ότι έμειναν παραπάνω στο μπαλέτο, αλλά είναι σπίτι και παίζουν μόνες τους»

«ναι ναι και την άλλη μέρα στο σχολείο μας φωνάζουν να καθήσουμε μαζί αλλά εκείνες ποτέ δεν έρχονται» είπε ο Βαγγέλης.

«Ψέματα είναι που λέτε ότι μας έχετε φίλες» είπαν με μιας οι δίδυμες Ελένη και Σοφία «και που λέτε ότι δεν σας πειράζει αλλά να που σας πειράζει»...

«κούκλα, ρούχα, μπαλέτο, πειράζει τις δίδυμες...» γραφόσβηνε αρειμανίως η Salomé.

«Ψέματα είναι που ο Σπύρος αγαπάει τη Μαρία και λέει ότι δε τη θέλει ούτε για να παίζουν bowling» φώναξε ο Ανρέας.

«δεν ξέρεις τι λές» είπε ο Σπύρος και έριξε μια καρπαζιά στον Ανδρέα.

«ψέματα είναι νομίζω όταν η μαμά μου λέει στον μπαμπά ότι θα μείνει στο γραφείο μέχρι αργά για να βγάλει κι άλλα λεφτά, αλλά εγώ ξέρω ότι τα γραφεία δεν είναι ανοιχτά μέχρι τόσο αργά» δίστασε να συνεχίσει ο Βασίλης.

Ωωωω είπαν η Salomé κι ο Ερνέστος βλέποντας τον Βασίλη να βουρκώνει.

«Εεε ψέματα είναι όταν η Μάγδα φέρνει ξεπατυκωτούρες και λέει ότι τα ζωγράφισε αυτή για να της πει μπράβο η Κυρία» είπε περήφανη η Άριελ.

«....Που να προλάβω να γράψω τόσο γρήγορα» σκέφτηκε θυμωμένη η Salomé.

«Εγώ νομίζω ότι ψέμα είναι όταν λένε μπράβο και τι καλά που τα κάνεις όλα και πόσο έξυπνη είσαι στην κοπέλα του αδερφού μου και μετά ο αδερφός μου μαθαίνει ότι της τα λένε επειδή ο μπαμπάς της έχει έδρα ή θρανίο στο Πανεπιστήμιο ή κάτι τέτοιο και θέλουν να τους δώσει επιστολές για το πολυπτυχιακό τους ή κάτι τέτοιο και μετά όλο την παίρνουν στο κινητό και μετά δεν την παίρνουν ξανά τηλέφωνο και κάτι τέτοια...» είπε ο Χάρης.

«Ψέματα είναι όταν λες ότι δεν έχεις μαζί σου το πορτοφόλι σου για να σε κεράσουν την τυρόπιτα» είπε κι η Νότα.

«Μα πότε θα πουν μια ιστορία για μαλλιά ή για θάμνους» σκέφτηκε ο Ερνέστος και στήριξε το κεφάλι του στα δυο του χέρια...

«Ψψψψψ ψε ψέματα είναι όταν μου λέ λε λε νε ότι κάτι έπεσε από την τσάντα μου και και και κοιτάω και και και και δεν βρίσκω τί τι τι τίποτα, εεεε τίποτα» τραύλισε δειλά ο Μιχάλης.

«ψέματα είναι όταν έχουμε εκλογές, κάθε 4 χρόνια είναι ψέματα» αναφώνησε η Λουκία.

«μπαααα» διέκοψε ο Γιώργος «ψέματα είναι όταν λένε ότι θα φάμε μπριζόλα το μεσημέρι και η γιαγιά βγάζει φακές»

«μμμμ» έγραψε η Salomé «κι οι γιαγιάδες λένε ψέματα!»

«τα ψέματα είναι για τους χαζούς εγώ δε λέω ποτέ ψέματα» είπε η Άννα - Λούϊζα κι έφυγε από την παρέα.

Σιγά σιγά ακολούθησαν όλα τα παιδιά. Άλλωστε η συζήτηση τα είχε κρατήσει αρκετή ώρα έξω παρόλο που είχε χτυπήσει το κουδούνι.

Ο Ερνέστος δεν είχε βγάλει άκρη...

Η Salomé διάβαζε προσεκτικά τις σημειώσεις της, υπογραμμίζοντας κάθε συλλαβή με το δάκτυλό της.

«Λοιπόν», ανακοίνωσε μεγαλοφώνως στον φίλο της: «δεν νομίζω ότι μας αφορά αυτή η ιστορία. Ούτε τώρα ούτε και στο μέλλον» αγκαλιάζοντας τον απορημένο Ερνέστο και λέγοντας το πρώτο αθώο της Ψέμα...

[ο Ερνέστος κι η Salomé προσεχώς σε νέες περιπέτειες...]

Yassou!

2007-03-01T18:24:00.000+02:00

Η ελληνική διάσταση της Eurovision σε προτρέπει να πάρεις γενναίες αποφάσεις. Εγώ, ας πούμε, προχωρώ ήδη στη δημιουργία offshore εταιρίας και στην αγορά ηλεκτρογεννήτριας για τις ενεργειακές ανάγκες μου. Πιο απλά, η ΕΡΤ θα μου πάρει όσο το δυνατόν λιγότερα χρήματα για τη Eurovision 2008 που δεν αποκλείεται να παρουσιάσουν οι Καμπουράκης-Οικονομέας, καθώς τα τηλεοπτικά ζεύγη τείνουν πλέον να εξαντληθούν.

Δεν έχω πρόβλημα με τη συμμετοχή του Σαρμπέλ, ασχέτως αν σιωπηρώς υποστήριζα την Τάμτα. Ας πάει ο Σαρμπέλ, κομίζοντας πολιτικό μήνυμα για την αποδοχή, από την ελληνική κοινωνία, των metrosexual αγοριών με αίμα υψηλής περιεκτικότητας σε γονίδια μετανάστη. Ουδόλως με ενοχλεί, όπως και τους περισσότερους συμπατριώτες. Απαντες, άλλωστε, συμφωνούμε ότι η εκπροσώπηση της χώρας στη Eurovision είναι λιγότερο σοβαρή υπόθεση από την ανάδειξη του σημαιοφόρου στο σχολείο της Νέας Μηχανιώνας. Φανταστείτε, για παράδειγμα, η κριτική επιτροπή να υιοθετούσε τη λογική Ψωμιάδη: στο Ελσίνκι θα πήγαινε ο Πασχάλης Τερζής με μπαλέτο από το Λύκειο Ελληνίδων.

Το πρόβλημα βρίσκεται στο τραγούδι του συμπαθούς Σαρμπέλ. Λέγεται «Yassou Maria». Με δεδομένο το συντονισμένο βομβαρδισμό από τα ραδιόφωνα, είναι μαθηματικά βέβαιο πως μέχρι και το Μάϊο, όλες οι Μαρίες της επικράτειας θα προσφωνούνται μελωδικά με τον αυτό τρόπο. Μπορεί να σιχαίνεσαι το τραγούδι, αλλά όταν συναντάς Μαρία, θα της λες «Yassou vre Maria».

Το τραγούδι αυτό έχει μόνο μία πιθανότητα να κερδίσει. Να γίνει διακοπή ρεύματος στη Φινλανδία, ο διαγωνισμός να ξεκινήσει με πεντάωρη καθυστέρηση και ο Σαρμπέλ να εμφανιστεί στην πίστα γύρω στις 3 τα ξημερώματα συνοδευόμενος από λουλουδούδες. Παραλλήλως οι ελληνικές πρεσβείες ανά την Ευρώπη θα πρέπει να εφοδιάσουν κάθε νοικοκυριό με τις κατάλληλες ποσότητες αλκοόλ και ναρκωτικών για τις νεαρότερες ηλικίες.

Η δεύτερη περίπτωση να βρεθεί πρώτο το τραγούδι μας, είναι να ψηφίσει πρώτη η Κύπρος και μετά να τελειώσει ο διαγωνισμός. Αλλη πιθανότητα αδυνατώ να βρω.

Από την άλλη πλευρά, η επιλογή του συγκεκριμένου τραγουδιού, αλλά και η αισθητική του show που παρακολουθήσαμε, είναι απολύτως εναρμονισμένες με το έργο και την πολιτεία της σημερινής διοίκησης στην ΕΡΤ. Κιτς και μπιχλιμπίδια, τίποτα παραπάνω. Η μελωδία του, όμως, είναι ιδανική για μία συγκέντρωση των συμβασιούχων που απομάκρυνε ο πρόεδρος Παναγόπουλος. Το event θα λάβει χώρα έξω από την πύλη της ΕΡΤ και εκατοντάδες άνθρωποι θα λικνίζονται και θα μουτζώνουν στο ρυθμό του «Yassou vre malaka».

Σςςςςς κοιμάμαι!

2007-02-28T14:19:00.000+02:00

Και μετά σου λένε ότι ο άνθρωπος δεν αλλάζει. Μωρέ πως δεν αλλάζει.

Για παράδειγμα, εγώ και ο ύπνος, είχαμε σχέσεις χλιαρές.

Κοιμόμουν λίγο, ξυπνούσα εύκολα και γενικώς ήταν κάτι που δεν μου έλειπε.

Με το πέρασμα των χρόνων όμως, η σχέση μου αυτή άλλαξε τελείως, ωρίμασε! Σήμερα το πρωί μου δόθηκε η ευκαιρία να το συνειδητοποιήσω.

Κάθε προσπάθεια να βγω από τα πηχτά σκοτάδια του ύπνου κατέληγε αδύνατη.

Ένα κομμάτι του εαυτού που προφανώς είχε ξυπνήσει, έμπηγε δυνατές φωνές ώστε να σηκωθώ.

Αντιστεκόμουν ψελλίζοντας άχρηστες δικαιολογίες…

Απεγνωσμένα προσπαθούσα να κρατηθώ από το κομματιασμένο όνειρο.

Ήμουν μαθήτρια και ο δάσκαλος με ρώτησε από ποια μέρη αποτελείται το ξημέρωμα.

«Από τρία», απάντησα. «Ξυπνητήρι, κρύο και… γραφείο».

«Γραφείο, ωχ πρέπει να σηκωθώ»!

Άργησα να το καταλάβω αλλά ο ύπνος είναι πολύ σπουδαίο πράγμα!

Βραδιά τέχνης

2007-02-26T23:31:00.000+02:00

Στην τελετή έναρξης των Ολυμπιακών Αγώνων της Αθήνας, ο φέρελπις Δημήτρης Παπαϊωάννου έπλεξε το μύθο της Δημιουργίας γύρω από ένα τεράστιο ειδώλιο μίας μορφής που αντλεί έκφραση από την πλαστικότητα της κατασκευής της. Ο Γιάννης Φλωρινιώτης, ως πιο έμπειρος, ανοίγει το δικό του πρόγραμμα παραμερίζοντας τις παραβολές και τα υπονοούμενα προς χάρη της ουσίας: τέσσερα ζευγάρια από τεράστια στήθη, και αυτά προϊόντα πλαστικότητας στην κατασκευή τους, ανοίγουν το πρόγραμμα παλλόμενα στην πίστα του Paparazzi. Ο Παπαϊωάννου έδειχνε μία εγκυμονούσα γυναίκα, ο Φλωρινιώτης σε πάει ένα βήμα πιο πίσω, στη διαδικασία της σύλληψης. Ομολογώ δεν κατάφερα να ξεχωρίσω, αμέσως, την Αννούλα από το Γωγουλίνι, αλλά αν πηγαίνεις στο Φλωρινιώτη για να εστιάσεις στα πρόσωπα των ερμηνευτριών, τότε καλύτερα να πας στο Μέγαρο για να ακούσεις τη Μπάλτσα στην Ηλέκτρα. Θα σου βγει φθηνότερα και δεν θα τραβιέσαι μέχρι το Αιγάλεω.

Το Paparazzi είναι τοποθετημένο στο κατάλληλο σημείο, η επιλογή της τοποθεσίας έγινε με σαφή στρατηγικό προσανατολισμό. Είναι δίπλα στο Δρομοκαϊτειο και πολύ κοντά στις Δικαστικές Φυλακές Κορυδαλλού. Αλλωστε, λίγο ως πολύ, οι θαμώνες του μαγαζιού πρέπει να μπαινοβγαίνουν στα συγκεκριμένα ιδρύματα. Το βλέπεις καθαρά και στο διπλανό τραπέζι. Ο χοντρός που σε κοιτάζει είναι, πιθανότατα, αρκετά τρελός ή αδίστακτος για να σε σκοτώσει και μετά να ανοίγει μπουκάλια με το αίμα σου στην πίστα. Λένε ότι η τέχνη εξημερώνει τα ήθη, αρκεί, βέβαια, να μπορέσει να τα βρει. Η σάλα του Paparazzi είναι ο κατάλληλος τόπος για να κάνεις αυτή τη συζήτηση. Λιτή, υπάρχουν μόλις τα απαραίτητα. Οι σερβιτόροι είναι διακριτικοί και τα κορίτσια με τα λουλούδια τίμια πρώην μέλη της Κομσομόλ. Το πρόγραμμα αρχίζει τα μεσάνυχτα, την ώρα που πηγαίνουν οι αδαείς και ξυπνούν οι ψαγμένοι. Οσοι πηγαίνουν μεσάνυχτα στο μαγαζί αντιστοιχούν σε αυτούς που πηγαίνουν στην αναστάσιμη λειτουργία από τις δέκα το βράδυ: πρέπει να είσαι πολύ πιστός ή εντελώς ανίδεος για να πας τόσο νωρίς. Και όμως αξίζει τον κόπο να σε βρουν τα μεσάνυχτα εκεί. Δεν θα δεις φαντάσματα, αλλά η Τζένη Βάνου είναι μία εξίσου ανταγωνιστική πρόταση.

Οταν εμφανίστηκε η κ. Βάνου είπα να τηλεφωνήσω στη μάνα μου. Η μάνα μου πέθανε πριν οκτώ χρόνια, αλλά, προς στιγμή, σκέφτηκα ότι αφού η Βάνου είναι ακόμα στην πίστα, τότε και η μητέρα μου θα είναι σπίτι και θα βλέπει τηλεόραση. Η κ. Βάνου τραγουδάει την ώρα που το κέντρο δεν έχει γεμίσει. Είναι τόσο αξιοπρεπής, όσο και ο Ανδρέας όταν έβγαινε από το Ωνάσειο. Λουλούδια δεν πέφτουν στα πόδια της. Το πιθανότερο είναι πως τα συγκεντρώνουν για να τα εμφανίσουν όλα μαζί σε ξύλινη βάση με μοβ κορδέλα και χρυσαφί γράμματα. Πράγματι, είναι λατρεμένη, προσφιλής και όλα τα ζεστά, όπως τσάι, χαμομήλι, φασκόμηλο. Αλλά δεν είναι για το Paparazzi. Φωνάξτε, παρακαλώ, την Αννούλα στην πίστα, μαζί με το Νικολάκη. Γι' αυτά τα παιδιά το Δίφωνο δεν θα γράψει λέξη, ωστόσο είναι σχεδόν βέβαιο ότι θα γίνουν οκτασέλιδο στο National Geographic ως απόγονοι του Γιάννη Φλωρινιώτη. Είναι όμορφα, συμπαθητικά παιδιά, για να τα βγάλεις στο φανάρι, όχι στην πίστα. Ωστόσο κερδίζουν τη συμπάθεια του κοινού, η Αννούλα και μερικά καλάθια λουλούδια. Το Γωγουλίνι είναι τόσο trash ακόμα και για το δικό μου ουρανίσκο, τον εθισμένο στο junk food. Είναι, όμως, ο πρόλογος που λέει ο παπάς πριν το Χριστός Ανέστη. Ενας βραχνιασμένος κούκος, ποτισμένος ουίσκι, παλιός γνωστός του Sofogreg, αγγέλλει το μήνυμα. Είναι 02.30. Επιτέλους έρχεται!

Ο Γιάννης Φλωρινιώτης είναι ο μοναδικός άνθρωπος στον κόσμο που θα μπορούσε να εκτεθεί ζωντανός στη Μαντάμ Τισό και ουδείς θα καταλάβαινε τη διαφορά από τα υπόλοιπα κέρινα ομοιώματα. Ετσι και μείνει ακίνητος, νομίζεις ότι μπορείς να τον σηκώσεις, να τον βάλεις στη σχάρα του αυτοκινήτου και να τον πάρεις στο σπίτι. Ωστόσο κινείται. Και είναι υπέροχος. Τόσο cult όσο ο Καρατζαφέρης. Τόσο όμορφος, όσο η Σαπουντζάκη. Τόσο μελωδικός όσο ο ύμνος του πυροβολικού. Ο καλλιτέχνης δεν απευθύνεται, απλώς, στα αυτιά σου. Σαγηνεύει όλες τις αισθήσεις, υποχρεώνει το μυαλό να τρέξει πίσω από το αυτί και να επεξεργαστεί το «Μεγάλε, είσαι και ο πρώτος μεγάλε, μετά από σένα το χάος, μετά το χάος πάλι εσύ.» Ο,τι δεν έχει πει η ορθόδοξη θεολογία εδώ και 2.000 χρόνια, το λέει ο Φλωρινιώτης σε ένα κουπλέ. Τα καλάθια φεύγουν σαν πασατέμπο στο Ζάππειο. Δεν έχουμε, απλώς, ρίψη ανθών. Ο καλλιτέχνης έχει μετατραπεί σε Επιτάφιο και το κοινό σε μυροφόρες που κοινωνούν το ουίσκι και κάνουν σπονδές με σαμπάνια. Πέρα από το κλασσικό, πλέον, ρεπερτόριο, ερμηνεύει και δημιουργίες του Κώστα Ψυχογιού, μνημονεύοντας το σακάκι με το οποίο ο αείμνηστος δημιουργός ζήτησε να ταφεί. Ξεκουμπώνω και εγώ ένα κουμπί από το δικό μου, σημαδεύοντας το κούτελο του καλλιτέχνη με ένα γαρύφαλλο. Μένει μόλις 45 λεπτά και στην πίστα δεν ανεβαίνει ούτε παπούτσι μονάχο. Ποιος να σταθεί δίπλα του; Αν θέλεις να χορέψεις, θα πρέπει να περιμένεις. Και καλά θα κάνεις. Το πλάσμα που βγήκε στη συνέχεια αξίζει τα λεφτά του. Και τα δικά σου αν χρειαστεί...

Εδώ ο Sofogreg θα με καταλάβει: μετά τον Γιάννη ανεβαίνει στην πίστα ίσως το καλύτερο σκυλί της εγχώριας νύχτας. Τόσο καθαρόαιμο που θέλω να διασταυρωθώ μαζί του, να δω τι θα προκύψει. Αν χρειάζεται να πληρώσεις για να φύγεις με αυτήν την τραγουδίστρια, μετά από πέντε ποτά ήμουν έτοιμος να πάρω στεγαστικό και να της το ακουμπήσω στην πίστα. Πως γεννήθηκε αυτό το πλάσμα; Λες και η Intel άδειαζε τις σιλικόνες στη χωματερή και εκείνη αναδύθηκε ως η Αφροδίτη από τη θάλασσα. Δεν ξέρω πως τη λένε, ξέρω πως ξέχασα και εγώ το όνομα μου. Η έννοια του safe sex με αυτή τη γυναίκα αποκτά άλλο χαρακτήρα: χρειάζεσαι πρώτα αντιλυσσικό και μετά δύο υπογλώσσια. Ακολουθούν δύο αρσενικά ντόπερμαν που καταναλώνουν πολλά γαρύφαλλα και ηλεκτρίζουν με κέφι, αρκεί να καταλαβαίνεις τα λόγια. Ο Γιάννης ξαναβγαίνει στις 05.30, μαζί με τον ήλιο. Δεν ήμουν εκεί. Γύρισα σπίτι και έβαλα στο DVD την τελετή έναρξης των Ολυμπιακών Αγώνων της Αθήνας.

Επικοινωνία...«ώρα μηδέν»

2007-02-25T20:54:00.000+02:00

Την περασμένη εβδομάδα, δέσμια της γρίπης, παρέμεινα στο σπίτι, όταν ξαφνικά χτύπησε το κουδούνι. Ήταν μία νέα κοπέλα από μία εταιρία ερευνών. Πολύ ευγενικά την έδιωξα, όσο ευγενικά μπορεί να γίνει αυτό!
Στο παρελθόν δεν είχα περάσει και τόσο καλά με μία συνάδελφο της.
Διαβάστε τον παρακάτω διάλογο και πείτε μου αν έχω άδικο:

Ερευνατζού: Καλημέρα σας. Είμαι από το ινστιτούτο τάδε... και κάνουμε μία έρευνα για το τάδε προϊόν... Μπορώ να σας απασχολήσω για λίγα λεπτά;

Λ.: Φυσικά περάστε.

Ερευνατζού: Πόσες φορές την εβδομάδα πάτε στο super market;

Λ.: Συνήθως, 1 φορά

Ερευνατζού: Προτιμάται το χαλβά εμπορίου ή τον σπιτικό;

Λ.: Συνήθως δεν προτιμώ τους «χαλβάδες», αλλά για την δική σας περίπτωση θα κάνω μία εξαίρεση και θ’ απαντήσω τον σπιτικό.

Με την ολοκλήρωση των ερωτήσεων για το προϊόν ξεκίνησε τις προσωπικές ερωτήσεις

Ερευνατζού: Πόσο χρονών είστε;

Λ.: 30

Ερευνατζού: Τι σπουδές έχετε κάνει;

Λ.: Ανώτερες

Ερευνατζού: Τι δουλειά κάνετε;

Λ.: Άνεργη

Ερευνατζού: Α, νοικοκυρά!

Λ.: Όχι, σας είπα άνεργη. Δεν είμαι νοικοκυρά. Μετά από 7 χρόνια εργασίας και έχοντας προσφάτως απολυθεί έχω το δικαίωμα να είμαι άνεργη και όχι νοικοκυρά!

Ερευνατζού: Εφόσον είστε στο σπίτι σας και δεν εργάζεστε, είστε νοικοκυρά, πάει και τελείωσε! Είστε παντρεμένη;

Λ.: Όχι, ο κύριος στο διπλανό δωμάτιο που ακούτε είναι απλά ο σύντροφός μου!

Ερευνατζού: Ναι, αλλά δεν υπάρχει πεδίο στο ερωτηματολόγιο με τον τίτλο σύντροφος, θα σημειώσω σύζυγος.

Έξω (τότε) ο καιρός λυσσομανούσε και εγώ μέσα. Απεγνωσμένα προσπαθούσα να πείσω την ερευνατζού για όλα αυτά που μου συμβαίνουν, και πάνω από όλα ότι δεν είμαι...ελέφαντας!
Τελικά, οι συνθήκες διαβίωσης, μέσα και έξω, γίνονται όλο και πιο δύσκολες.

blogspot.gr. The blog connection

2007-02-23T10:23:00.000+02:00

Τα 'φτιαξε ο Μηνάς με την Ανέτα
Που τα 'χε με το Δήμο τον τρελό
Χώρισε ο Χρηστάκης με την Τέτα
Και τα 'φτιαξε ξανά με την Ζωζώ
Και τα' φτιαξε η Μάρι με τον Άρη και τον Χάρη
Που τα είχε με την Ρένα και μετά με την Νανά
Κι ο Μιχάλης με την Άννυ που τα είχε με το Γιάννη
Μπερδεύτηκαν και τα φτιάξανε ξανά
Τα 'φτιαξε η Μαίρη ξαφνικά με το Λευτέρη
Που γουστάριζε την Νένα πριν γνωρίσει τη Γωγώ
Που τα είχε με τον Άρη πριν τα φτιάξει με την Μάρη
Και που κάποτε τη γούσταρα κι εγώ

Χώρισε ο Θωμάς με την Βαρβάρα
Και ο Νίκος ο ψηλός με τη Φανή
Τα 'φτιαξε ο Κωστάκης με τη Μάρα
Και γνώρισε ο Δημήτρης τη Βιβή
Και τα 'φτιαξε η Αίμη με το φίλο του Αρτέμη
Και τον πήρε από τη Μάνια που κολλούσε στον Τοτό
Που φλερτάριζε τη Βάσω που τα είχε με τον Τάσο
Πριν τον κάνει με την Ράνια τσακωτό
Χώθηκε η Τασία στον Νικήτα και τη Σία
Που γουστάριζε τον Στάθη που αγαπούσε τη Γωγώ
Που τα είχε με τον Άρη πριν τα φτιάξει με τη Μάρη
Και που κάποτε τη γούσταρα κι εγώ

Χώρισε ο Λουκάς με τη Μαρίνα
και γύρισε ξανά στην Αθηνά
ψωνίστηκε ο Αντώνης με τη Ντίνα
που τα 'χε με ένα φίλο του Μηνά
και τα 'φτιαξε η Γκέλη ξαφνικά με το Βαγγέλη
που τα είχε με τη Τζίνα και παλιά με την Ηρώ
που αγαπούσε τον Ηλία που τα είχε με την Λία
λίγο πριν να του την πέσει η Αργυρό
Τα 'φτιαξε κι η Ρέα τελικά με τον Ανδρέα
που τον ήθελε και η Νίνα πριν γνωρίσει το Θαλή
που τα είχε με τη Λέλα και φλερτάριζε τη Στέλλα
λίγο πριν να γνωριστούν με τη Λιλή
Έφαγε η Μαρούλα τον Μανώλη από τη Ρούλα
που του άρεσε και η Μίνα που του γνώρισε η Γωγώ
που τα είχε με τον Άρη πριν τα φτιάξει με την Μάρη
και που ίσως να την πήδηξα κι εγώ

(στίχοι του Λουκιανού Κηληαδόνη)

Giftaki 5-0

2007-02-22T09:35:00.000+02:00

Κατόπιν αιτήματος που υπεβλήθη υπηρεσιακώς από την Παιδίσκη Ερωμένη (άλλων, όχι δική μου, πάντα αυτό γίνεται γαμώτο) και τον Zaphod, αποφασίσαμε να συμμετάσχουμε στο αλυσιδωτό παιχνίδι των εξομολογήσεων, κοινώς να παραθέσουμε πέντε στοιχεία που μας χαρακτηρίζουν. Ηταν μία οδυνηρή διαδικασία, καθώς συνειδητοποίησα πως υστερώ δραματικά σε πλούτο χαρακτηριστικών και στοιχείων που σκιαγραφούν ένα χαρακτήρα. Για να καταλάβετε τι εννοώ, αν το παιχνίδι απαιτούσε έξι σημεία, θα δυσκολευόμουν να συμπληρώσω τη φόρμα συμμετοχής.

Επίσης διαπίστωσα πως οι δύο κυρίες, στις οποίες έχω εκχωρήσει ποσοστό 33% του παρόντος εις έκαστη, σχολιάζουν τους εταίρους τους στο παρόν. Δράττομαι, λοιπόν, της ευκαιρίας, αξιοποιώ την αυθαιρεσία που μου προσδίδει η θέση του διαχειριστή, και αφού τις ευχαριστήσω για τα θερμά τους λόγια, καταθέτω και εγώ την άποψή μου.

Ντέφι: είναι θηλυκό. Με πολύ ελκυστικό κορμί και πονηρό χαμόγελο. Αν τη γνωρίσεις, όμως, από κοντά, θέλεις να παίζεις σφαλιάρες μαζί της. Σε γεμίζει αισιοδοξία και σου θυμίζει πως πρέπει να εμπιστεύεσαι τους ανθρώπους.

Λούκι: όπως θα πει και η Ντέφι πιο κάτω, είναι όμορφη, αλλά κάνει πως δεν το ξέρει. Την αντιμετωπίζω με θαυμασμό, δεν μπορώ να το περιγράψω καλύτερα. Αν μου ζητήσετε να σας πω ανθρώπους που θαυμάζω, θα ξεκινήσω από αυτήν. Χρήζει, βέβαια, εξερεύνησης.

Τα ήθη του παιχνιδιού απαιτούν τη χορήγηση πάσας προς άλλους. Απαντες οι γνωστοί μας, συγγνώμη αν μου διαφεύγει κάποιος, έχουν συμπληρώσει τη φόρμα. Θα έδινα τη σκυτάλη στο Nonce, αλλά, ως συνήθως, προνόησε αυτοβούλως.

Εχουμε και λέμε, λοιπόν:

Γυφτάκι

Είμαι ΠΑΟΚ και αισθάνομαι υπερήφανος γι' αυτό.
Μου αρέσει η Αμερική, ίσως παραπάνω και απ' ότι αρέσει στον Μπους. Θα ήθελα να ζήσω στην Καλιφόρνια. Ο αγαπημένος μου καφές σερβίρεται στα Starbucks και η λαιμαργία μου πάει εκδρομή στα TGI Friday.
Πιστεύω πως το σύμπαν και η ζωή δεν αποτελούν προϊόν τυχαίων διεργασιών. Κατά συνέπεια δέχομαι την πιθανότητα ενός ευφυούς σχεδιασμού στα πρώτα στάδια της Δημιουργίας. Οι θρησκείες μου φαίνονται ηλίθιες ως και χυδαίες. Αν υπάρχει Θεός δεν ασχολείται με μένα, ούτε και με σένα. Αν υπήρχε και ασχολείτο με τα γήινα, ο ΠΑΟΚ δεν θα ήταν 22 χρόνια χωρίς πρωτάθλημα.
Εχω ικανοποιήσει όλες τις ερωτικές φαντασιώσεις μου. Δύο πράγματα μπορεί να σημαίνει αυτό: ή είμαι τυχερός, ή δεν έχω καθόλου φαντασία επί του θέματος.
Ψηφίζω ΠΑΣΟΚ (άρα στο παραπάνω ίσως ισχύει η δεύτερη εκδοχή...)

Ντέφι

Εχοντας καταβάλει κόπο σε αυτή τη ζωή και χρόνο επίσης, για να μην αναφερθώ σε χρήματα, για την εκμάθηση τριών ξένων γλωσσών παραδέχομαι δημοσίως την απολαυστικότερη διδασκαλία μιας τρόπον τινά τέταρτης… Με εισηγητή – καθηγητή την 17 μηνών κόρη μου βρίσκομαι ήδη ένα βήμα πριν το βρεφονηπιακό Baccalauréat.Ένα δείγμα από την εξεταστέα ύλη μου: μάτσι = φιλί , τατό = γλυκό, λαλό = allo = τηλέφωνο, νταντό = dodo = ύπνος, νταντν = dance = χορός, άμπα = λάμπα, ααααχχχ = κρασί, αλιό = l’ eau = νερό
με ενοχλεί η κακία και ο φθόνος, αλλά πιο πολύ με ενοχλεί η βλακεία. Από τον κακό ακόμη κι αν το πάρεις αργά χαμπάρι και τα σκάγια σου έχουν ήδη καρφωθεί στην πλάτη, βρίσκεις τρόπο να αναρρώσεις και να φυλαχτείς. Ο βλάκας είναι έτι πιο επικίνδυνος και κανένα αμυντικό σύστημα δεν στέκει ικανό στο πέρασμά του.
Ένα από τα αγαπημένα μου συνθήματα: ZARA μαγαZARA, γιατί ακόμη κι όταν το budget είναι χαμηλό, ποτέ η ντουλάπα ατάιστη, ποτέ άκομψη.
Για τη Λούκι: από τις πρώτες φορές που την συνέστησα σε κάποιον είχα την ευλογία να πω: η φίλη μου και ξαδέλφη μου. Και αυτή ακριβώς, πέρα από το αυτονόητο μιας ακούσιας συγκυρίας που είναι η συγγένεια, είναι η ευλογία που μπορεί να συμβεί και να υπερβεί κάθε δεσμό αίματος, η φιλία. Για την Λούκι θα μπορούσα να γράψω ελεγείες σε κόντρα και πείσμα της δικής της σεμνότητας. Απλά κι επιγραμματικά θα πω ότι είναι ευφυής, καλλιεργημένη, στυλάτη και εικαστικά δημιουργική είναι όμορφη σε αντίθεση με όσα πιστεύει. Μόνο ελάττωμα της: όχι απλά δε θυμάται ονόματα αλλά τα ανασχηματίζει φτιάχνοντας ένα καινούργιο και φυσικά επιμένει.
Για το γυφτάκι: στο γυφτάκι θαυμάζω 3 πτυχές του είναι του:

1.που είναι μαύρος, κατράμι και το καλοκαίρι γίνεται κατάμαυρος. Ίσως να τον ζηλεύω τελικά καθώς η μαυρισμένη επιδερμίδα για μένα είναι κάτι μεταξύ απωθημένου και ανεκπλήρωτου.

2. γραφεί εξαιρετικά και δε μιλώ για ποστ κι εμπνέεται με συγκινητικό τρόπο από την καθημερινότητα και τις περιρρέουσες εικόνες.

3. σαν γνήσιος σκορπιός στο ζώδιο, σε αιφνιδιάζει με την αίσθηση καθήκοντος αλλά και με το πώς ταξινομεί τους ανθρώπους στο μυαλό του, εκεί που νομίζεις ότι πήρε κάτι αψήφιστα, βλέπεις ήδη να έχει ενεργοποιήσει μηχανισμούς δικαιοσύνης.

Λούκι

Είμαι φύση και θέση τεμπέλα, όπως και αριστερή! Πως πάνε αυτά τα δύο μαζί, το ανακάλυψα πρόσφατα! Έχοντας πολλές τύψεις για τη πρώτη μου συμπεριφορά, τα κάνω όλα και πιστέψτε με δεν συμφέρει, ούτε εμένα, αλλά ούτε και τους άλλους πολλές φορές.
Μου αρέσουν οι άντρες και το φαγητό…πολύ!
Αυτά τα δύο συνδέονται πάρα πολύ. Όταν ένας άντρας μου αρέσει, τον καλό στο σπίτι και του κάνω το τραπέζι. Παραδίνομαι εύκολα στον άντρα που θα καταφέρει να με γοητεύσει με το μυαλό του. Ίσα πράγματα: αυτός μυαλό, εγώ φαΐ. Τροφή και τα δύο!
Ζω ή καλύτερα αισθάνομαι έντονα!
Αυτό δεν μπορεί να το καταλάβει κάποιος με την πρώτη, άντε και με τη δεύτερη ματιά. Αντιδρώ έντονα στην βλακεία, στη συνήθεια και στο βόλεμα. Δεν λειτουργώ ως άνθρωπος με καβάτζες!
Λοιπόν, τώρα όμως θα μιλήσω για το γλυκό μου Γυφτάκι!
Είναι πολύ ενδιαφέρον ο τρόπος που παρατηρεί τις απλές καθημερινές καταστάσεις και γράφει γι΄αυτές. Είναι όμως και τεμπέλης και τρομερά ανυπόμονος. Αν του καρφωθεί κάτι στο μυαλό αμέσως πρέπει να γίνει.Είναι ευφυής, γαμώτο! Τέλος, για κάτι κουτσομπολιά που κυκλοφορούν στη blogoχώρα, δεν είχα και ούτε πρόκειται να έχω σχέση με το Γυφτάκι. Είμαστε καλοί φίλοι!
Και για τη Ντέφι, η αγαπημένη αδερφή που θα ήθελα να έχω. Είναι γλυκιά και πάρα πολύ τρυφερή. Στεναχωριέται με την αδικία. Είναι ταλαντούχα στη γραφή, αλλά θα πρέπει να είναι λίγο πιο συγκεντρωμένη όταν γράφει (μην φωνάζεις σ΄αγαπάω…) και να προσπαθεί όλο και πιο πολύ.Είναι πολύ τρυφερή μανούλα και εξαιρετική σύντροφος. Τέλος, είναι κουκλάρα και πάρα, μα πάρα πολλές θα ήθελαν να τις μοιάσουν.

ΣΤΟΧΟΣ ΖΩΗΣ

Θέλω να παντρέψω το γιο του Γυφτακίου με την κόρη της Ντέφι.

Πρέπει αυτό το είδος να διαιωνιστεί…

Eκείνος και εκείνη

2007-02-20T20:53:00.000+02:00

Πρόσφατα έμαθα από τον πατέρα μου ότι ένα φιλικό του ζευγάρι χωρίζει. Εκείνος είναι 67 ετών και εκείνη 65. Πρόκειται για ένα ζευγάρι που σημαντικό ρόλο στη ζωή τους έπαιξε η καριέρα. Εκείνος είναι καθηγητής πανεπιστημίου - συγγραφέας και εκείνη ζωγράφος. Είχαν όλα αυτά τα χρόνια μία ασυμμάζευτη περιπλάνηση στο ατομικό τους χωρόχρονο. Φρόντιζαν και ίσως συνεχίσουν να φροντίζουν όλους τους άλλους αλλά ποτέ τη σχέση τους.

Προβληματίστηκα αρκετά με την εξέλιξη αυτής της σχέσης και σκέφτηκα ότι λίγο πριν πάρουν αυτή την απόφαση ίσως να αντάλλαξαν τα παρακάτω λόγια:

ΕΚΕΙΝΟΣ: Τελικά, μου είναι πολύ δύσκολο να πω ότι άδικα μείναμε μαζί όλα αυτά τα χρόνια.

ΕΚΕΙΝΗ: Κι εγώ, ήθελα πολλές φορές να κλάψω, να φωνάξω, να τρέξω μακριά από εμάς…

ΕΚΕΙΝΟΣ: Δεν ήθελα με τίποτα να φανερώσω τον πανικό μου και το θυμό μου. Αγανάκτηση για μένα που παρέμεινα μ΄έναν άνθρωπο, που ενώ τον αγαπούσα και τον εκτιμούσα απεριόριστα, δεν τον ποθούσα καθόλου.

ΕΚΕΙΝΗ: Το σ΄αγαπώ, στην αρχή, το έλεγα μόνο σε στιγμές απόλυτης σιγουριάς. Σιγά σιγά όμως έσβησε κι αυτό…

ΕΚΕΙΝΟΣ: Είμαστε σίγουροι για όλα, εκτός από εμάς και τη σχέση μας..

ΕΚΕΙΝΗ: Να όμως που χαθήκαμε …

Να γυρεύουμε γιατί εσύ δεν έδειξες το θυμό σου κ εγώ δεν έκλαψα τελικά.

Και ρωτάω:

Aκόμα και τώρα τόσος πολιτισμός;

Γιατί έμειναν μαζί ενώ δεν ποθούσαν ο ένας τον άλλον;

Βόλεμα, μα είναι αρκετό αυτό για να μείνουν δύο άνθρωποι μαζί;

Θα ήθελα να τους χαρίσω ένα αγαπημένο μου ποίημα:

"Sie liebten sich beide" von Heinrich Heine

Αγάπαγαν ο ένας τον άλλον
μα δίχως γι΄αυτό να μιλήσουν
με μίσος άλλαζαν βλέμματα
κι από έρωτα θέλαν να σβήσουν

Χώρισαν κι έπειτα έφυγαν
μες στο όνειρο βρέθηκαν
πέθαναν πια και δεν έμαθαν
μισήθηκαν ή αγαπήθηκαν;

40 μέρες στα Σόδομα

2007-02-18T20:55:00.001+02:00

Αρχίζει η νηστεία. Ιδανική περίοδος για κατάδυση στο εκφυλισμό των πάντων. Αυτή η περίφημη ιουδαϊκή σκέψη είναι, όντως, πάνσοφος. Η εγκράτεια επιβάλλεται, λίγο ως πολύ, την εποχή που διεγείρονται οι ορμόνες και αφυπνίζονται τα γενετήσια ένστικτα. Η νηστεία είναι σέξι ντύσιμο και η Μεγάλη Εβδομάδα ζαρτιέρες σε καλλίγραμμα πόδια. Καλή Σαρακοστή.

To ατελές έγκλημα

2007-02-16T15:20:00.000+02:00

Δεν θα ήταν ένας ήσυχος θάνατος-δεν της άξιζε άλλωστε. Οι θορυβώδεις θάνατοι είναι πάντα απολαυστικοί για τον θύτη, εκτός και αν πρόκειται για δήμιο που θέλει να τελειώσει γρήγορα, να γυρίσει σπίτι και να ξεχάσει. Αλλά εδώ το ρέκβιεμ πρέπει να γραφτεί με ουρλιαχτά που θα συναντούν κρεσέντα από δαιμονιώδη γέλια. Ο άνθρωπος μας το έχει σχεδιάσει στην εντέλεια, έχει υφάνει το σενάριο με την ακρίβεια της αράχνης.

Την επισκέφθηκε στο σπίτι της. Ηταν μόνη, παρέα με τις σκιές που αποχαιρετούν τον ήλιο και υποδέχονται τη νύχτα. Ο άνθρωπος μας χτύπησε το κουδούνι και τίναξε, με νευρικότητα, το μπουφάν του. Ηταν άοπλος. Λάθος. Ηταν οπλισμένος με την προσμονή και το χτυποκάρδι του δεκαεξάρι που πάει για πρώτη φορά σε πουτάνα. Ετσι και εδώ, λοιπόν, δεν θα υπήρχαν προσχήματα, η ηδονή είναι ανυπόμονη, δεν περιμένει.

Την έπιασε από το λαιμό και έσπρωξε με δύναμη το κεφάλι της προς τον τοίχο. Λίγο πριν την πρόσκρουση μία σκέψη ήρθε βιαστική και τον συγκράτησε, του ψιθύρισε γλυκά πως υπήρχε ο κίνδυνος να την αποτελειώσει. Τον έπεισε. Χωρίς να αφήσει το δεξί χέρι από το λαιμό της, έστειλε το γόνατό του να καρφωθεί στο στήθος της. Το αριστερό χέρι βυθιζόταν στη λιπαρή κοιλιά της. Της μίλαγε, βέβαια, αλλά κανένας δεν ήταν σε θέση να καταλάβει τι ακριβώς της έλεγε. Αλλά τέτοιες στιγμές δεν αξίζει το στόμα να χαραμίζεται σε λέξεις κενές περιεχομένου. Βύθισε τα δόντια του στο μάγουλό της. Θεέ μου, λες να είναι τοξικό το make up; Αίμα και σάρκα κατέβηκαν μέχρι τον οισοφάγο του, αισθάνθηκε να πνίγεται. Οχι τώρα! Μόλις αρχίσαμε! Την έσυρε στην κουζίνα, γλίστρησαν μαζί στα αίματα που κατέβαιναν από το πρόσωπο στο πάτωμα. Γέλασε. Που τα έχει; Να, κάτω από το νεροχύτη. Το οξύ ταιριάζει στην πληγή, όπως το ξύδι στη σαλάτα. Ο άνθρωπος μας γελάει όπως τα παιδιά που χοροπηδούν στους παιδότοπους με μπαλάκια. Αισθάνεται πιεστική ηδονή. Δεν ξέρει αν θέλει να τη γαμήσει ή να την κατουρήσει. Δεν ξέρει τίποτα, δεν θέλει τίποτα. Οση δύναμη του απέμενε, έφτανε μόνο για μία κλωτσιά στα πλευρά της. Σημάδεψε ψηλά, κάτω από τη μασχάλη. Δεν άκουσε οστά να σπάζουν. Ακουσε μόνο τον εαυτό του να κλαίει. Ηξερε ότι κλαίει και ας μην κυλούσε ούτε ένα δάκρυ. Να, τα μάτια πεταρίζουν. Ανοίγουν διάπλατα, σαν στόρια. Ξύπνησε. Εκείνη κοιμόταν δίπλα του. Ανέπαφη, και αυτή τη βραδιά. Αύριο πάλι.

το χάσμα των φύλων και των γενεών...

2007-02-15T10:18:00.000+02:00

Στο ίδιο σαλόνι τρία ζευγάρια. Τρεις διαφορετικές γενιές. Ο παππούς Λ. κι η γιαγιά Μ. Από την άλλοι ο γιος τους Α. κι η νύφη τους Σ. μαζί με το νεότερο ζευγάρι της παρέας που συζητά για την χαμένη εξεταστική τους, ο Κ. κι η Μ.

Ο παππούς πετά την ιδέα: «δεν πάμε 3ήμερο στο χωριό; Θα είναι κάτω κι ο αδερφός μου (χήρος ο παππούς ο Τ.) »

«Σιγά μην πάρουμε τα βουνά με τέτοιο βρωμόκαιρο πατέρα», απαντά η νύφη.

«Γιατί δεν έχουμε ρε μάνα τετρακίνητα, δύο είναι, τι τα πήρατε;» Σπεύδει η εγγόνα να υποστηρίξει τον παππού.

«Να πάτε.» Λέει η γιαγιά. «Εγώ δε μπορώ, πονάνε τα πόδια μου, στο σπίτι έχει όλο σκάλες δε μπορώ.»

«Σίγα μητέρα μην πάνε μόνοι τους, θα το ριμάξουν το σπίτι. Δε θα το γνωρίζουμε; Άσε που πάνε σ’ αυτά τα κωλόμπαρα της επαρχίας...»γλωσσού η νύφη. Βέβαια.

«Αλήθεια παππού,» λέει ο Κ. «Τζάμι! Να ‘ερθω κι εγώ;»

«Έκλεισε... θα πάμε μόνο άνδρες..», αναφωνεί ο μπαμπάς.

«Δε πάτε και στον αγύριστο. Εμείς καλύτερα θα περάσουμε μόνες μας, έ; Γιαγιά; Ε; Μαμά;»